Πρακτικά, όμως, δεν στέκομαι στο απόλυτο μίνιμουμ. Το λέω, γιατί μιλάγαμε με τη Φανή, για το θέμα "Πρόταση γάμου".
Εγώ θα 'θελα να κάνει πρόταση. Αυτός, όχι εγώ. Όχι ότι θα μου έρθει κεραυνός και θα κοιτάω το κοινό κραδαίνοντας το βραβείο και μιλώντας για το πόσο δεν το περίμενα... Εννοείται ότι αν η σχέση πάει για γάμο, το θέλουν και το ξέρουν και οι δύο.
Για μένα θα μετράει η απόφασή του, να κάνει πρώτος τη δυναμική κίνηση, να πει να πάμε στο επόμενο βήμα και στην αιωνιότητα μαζί, να μου δείξει ότι το εννοεί έτσι (και όχι "εεε, βασικά, είμαστε 4 χρόνια μαζί... θα παντρευτούμε ορ γουάτ;"