Μου λείπουν τα παιδιά μου και νιώθω πως για όλα κάνω λάθος

[Ariana2018]

Είμαι μια μαμά που ήθελε διακαώς παιδια. Από παντα το ήθελα αυτό... Να'χω μια μεγάλη οικογένεια... Είμαι μαμά που παιρνω χρόνο μαζί τους, εργάζομαι παρτ τάιμ οπότε έχω χρόνο. Όμως αισθάνομαι ότι σε τα χορταινω ότι δεν προλαβαίνω να τα αγκαλιασω κ να τα φιλήσω όσο θέλω, κι οσο τα φιλάω τόσο μου λειπουν. Τα φέρνω κρυφά στο κρεβάτι μου κ ο άντρας μου θυμώνει καμμια φορά γτ τον στελνω καναπέ μέσα στη νυχτα. Λέω ποσο θα τα χορτασω... Σε μερικά χρόνια δε θα με θέλουν μαζί τους... Αστον λέω να νευριαζει... Τη μια τα παω στο κρεβάτι τους την άλλη τα παιρνω μαζί μου. Ουτε κι εγώ ξέρω τι πρέπει και τι δεν πρεπει. Βγαίνω με τον άντρα μου σπάνια μόνοι παμε όλοι μαζί βόλτες, εκδρομές περναμε πολυ ωραια μαζί
Μιλαμε πολυ

Τα δυσκολα άρχισαν με το σχολείο. Μας τρέλανε το παλιοσχολειο. Πολυ διάβασμα ρε παιδι μου. Πολλή πιεση..
Όποτε τα μαλώνω εχω μεγάλες τυψεις και τιμωρίες που έχω βάλει ειδικά στο πιο μεγάλο (αυτό τα χει τραβήξει όλα) κλαιω πολυ όταν σκέφτομαι ότι το έχω τιμωρήσει όχι άδικα βέβαια αλλά στεναχωριεμαι. Δε θέλω τιμωρίες να βαζω αλλά όταν πχ απλωνει χέρι στο μικρό η όταν αυθαδιαζει η όταν λέει δε θα διαβάσω κάπως πρεπει να δρασω...
Τελοσπαντων δεν ξέρω γιατί άνοιξα ΚΑΙ αυτό το θέμα είναι ζητήματα που με απασχολουν τελευταία και θα'θελα κι άλλο μωρό μακάρι να μπορουσα. Αλλά εδώ έχω βάλει μια τέλεια.


Απλά δε νιώθω αρκετή ουτε καλή μητέρα. Όσα κι αν κανω παντα νιώθω ανεπαρκής.
Θέλω να αλλάξω κάποια πράγματα, ήδη έχω αλλάξει κάποια που έβρισκα λάθος. Αλλά παντα βρίσκω λάθη μου .


Ειναι νορμαλ αυτό ; όσες είστε μαμάδες το νιώθετε ; η εγώ είμαι η βλαμμενη;

 

[Ellis]

Τα παιδιά τι ηλικία έχουν; Και τι ακριβώς λάθη βρίσκεις πάνω σου. Στο κάτω κάτω αγαπάς τα παιδιά σου, όπως και κάθε γονέας πρέπει.

 

[Valder]

η εγώ είμαι η βλαμμενη;

Το χω σκεφτεί πολλές φορές αυτό όταν βλέπω πόστς σου. Αλλά κάτι μέσα μου λέει, "άστηνε μωρέ την καημένη, τι θα καταλάβεις αν την στριμώξεις, έχει τις ευαισθησίες της κι αυτή".

Αλλά ξέρεις κάτι; Όχι δεν είσαι βλαμμένη.

Και ξέρεις γιατί δεν είσαι βλαμμένη; Γιατί ένιωσες κάτι αγνό, για τα παιδιά σου, αγάπη αγνή αληθινή, και τη στοργή της μάνας, τη συγχώρεση της μάνας ακόμα και στο άδικο των παιδιών σου.

Είσαι ένας άνθρωπος που νιώθει. Είσαι ένας άνθρωπος που αγκαλιάζει και αναλαμβάνει την ευθύνη.


Όχι. Δεν είσαι βλαμμένη. Είσαι ακριβώς αυτό που χρειάζονται να έχουν τα παιδιά σου. Η ενσάρκωση της αγάπης.

Και μπράβο σου.

Θα σε πειράξω άλλη φορά. Απόψε, θα σου δώσω έναν ώμο συμπαράστασης. Γιατί το χρειάζεσαι.



Όλα καλά θα πάνε, τα παιδιά σου πάντα θα είναι εκεί για σένα. Να μη φοβάσαι ότι θα τα στερηθείς. Και κοίτα να προσέχεις τον εαυτό σου σε παρακαλώ και να μην αγχώνεσαι πριν την ώρα που πρέπει να αγχωθείς. Αρκετά έχεις στο κεφάλι σου ήδη.

 

[amarelia]

Είμαι μια μαμά που ήθελε διακαώς παιδια. Από παντα το ήθελα αυτό... Να'χω μια μεγάλη οικογένεια... Είμαι μαμά που παιρνω χρόνο μαζί τους, εργάζομαι παρτ τάιμ οπότε έχω χρόνο. Όμως αισθάνομαι ότι σε τα χορταινω ότι δεν προλαβαίνω να τα αγκαλιασω κ να τα φιλήσω όσο θέλω, κι οσο τα φιλάω τόσο μου λειπουν. Τα φέρνω κρυφά στο κρεβάτι μου κ ο άντρας μου θυμώνει καμμια φορά γτ τον στελνω καναπέ μέσα στη νυχτα. Λέω ποσο θα τα χορτασω... Σε μερικά χρόνια δε θα με θέλουν μαζί τους... Αστον λέω να νευριαζει... Τη μια τα παω στο κρεβάτι τους την άλλη τα παιρνω μαζί μου. Ουτε κι εγώ ξέρω τι πρέπει και τι δεν πρεπει. Βγαίνω με τον άντρα μου σπάνια μόνοι παμε όλοι μαζί βόλτες, εκδρομές περναμε πολυ ωραια μαζί

Γενικά πρόσεχε να μην τα «πνίγεις» με αυτή τη συμπεριφορά αλλά και να μην παραμελείς και τον σύντροφό σου ανώ ασχολείσαι συνεχώς μαζί τους.

Εκτός αν αυτά θες μόνο.

 

[glayki]

Απλά δε νιώθω αρκετή ουτε καλή μητέρα. Όσα κι αν κανω παντα νιώθω ανεπαρκής.
Θέλω να αλλάξω κάποια πράγματα, ήδη έχω αλλάξει κάποια που έβρισκα λάθος. Αλλά παντα βρίσκω λάθη μου .


Ειναι νορμαλ αυτό ; όσες είστε μαμάδες το νιώθετε ; η εγώ είμαι η βλαμμενη;

Η αίσθηση της ανεπάρκειας δε φεύγει ποτέ, ακόμα και αν σου λένε παρόλες τις ανθρώπινες αδυναμίες σου πως είσαι η καλύτερη. Πάντα θα έχεις την αίσθηση πως θα έπρεπε να έχεις κάνει, δώσει περισσότερα, να έχεις ασχοληθεί περισσότερο, στερώντας από τον εαυτό σου προσωπικό χρόνο και χώρο.

Ιδίως σε περιπτώσεις, όπως η δική μου, που τα παιδιά είναι πολλά ,εκ των πραγμάτων ο χρόνος δεν επαρκούσε ποτέ για να ασχοληθώ επί μακρόν με κάθε ένα ξεχωριστά. Εκεί να δεις ενοχικές σκέψεις( και όταν δεν έχεις καμια βοήθεια, όπως εγώ, η κατάσταση χειροτερεύει).

Ωστόσο, έρχεται εκείνη η αποφράδα μέρα που κάνεις απολογισμό και συμβιβάζεσαι με την εικόνα σου ,κοινώς δεδομένων των συνθηκών, έκανες ο, τι καλύτερο μπορούσες, δεν είσαι υπεράνθρωπος εξάλλου. Εγώ ποτέ δεν ήμουν υπερπροστατευτική, προμοταρα από μικρή ηλικία την καλλιέργεια αυτονομίας ( το θεωρώ πιο υγιές ). Η μητρότητα είναι μια διαδικασία εξέλιξης δια βίου, μαθαίνεις συνεχώς, αποκτάς άμυνες και αντοχές π ου δε φανταζόσουν. That is life.
Υ. Σ σε καμία περίπτωση μην παραμελείς τη συντροφική σου σχέση υπερτονίζοντας το μητρικό σου ρόλο.

 

[Grand Duchess]

Είμαι μια μαμά που ήθελε διακαώς παιδια. Από παντα το ήθελα αυτό... Να'χω μια μεγάλη οικογένεια... Είμαι μαμά που παιρνω χρόνο μαζί τους, εργάζομαι παρτ τάιμ οπότε έχω χρόνο. Όμως αισθάνομαι ότι σε τα χορταινω ότι δεν προλαβαίνω να τα αγκαλιασω κ να τα φιλήσω όσο θέλω, κι οσο τα φιλάω τόσο μου λειπουν. Τα φέρνω κρυφά στο κρεβάτι μου κ ο άντρας μου θυμώνει καμμια φορά γτ τον στελνω καναπέ μέσα στη νυχτα. Λέω ποσο θα τα χορτασω... Σε μερικά χρόνια δε θα με θέλουν μαζί τους... Αστον λέω να νευριαζει... Τη μια τα παω στο κρεβάτι τους την άλλη τα παιρνω μαζί μου. Ουτε κι εγώ ξέρω τι πρέπει και τι δεν πρεπει. Βγαίνω με τον άντρα μου σπάνια μόνοι παμε όλοι μαζί βόλτες, εκδρομές περναμε πολυ ωραια μαζί
Μιλαμε πολυ

Τα δυσκολα άρχισαν με το σχολείο. Μας τρέλανε το παλιοσχολειο. Πολυ διάβασμα ρε παιδι μου. Πολλή πιεση..
Όποτε τα μαλώνω εχω μεγάλες τυψεις και τιμωρίες που έχω βάλει ειδικά στο πιο μεγάλο (αυτό τα χει τραβήξει όλα) κλαιω πολυ όταν σκέφτομαι ότι το έχω τιμωρήσει όχι άδικα βέβαια αλλά στεναχωριεμαι. Δε θέλω τιμωρίες να βαζω αλλά όταν πχ απλωνει χέρι στο μικρό η όταν αυθαδιαζει η όταν λέει δε θα διαβάσω κάπως πρεπει να δρασω...
Τελοσπαντων δεν ξέρω γιατί άνοιξα ΚΑΙ αυτό το θέμα είναι ζητήματα που με απασχολουν τελευταία και θα'θελα κι άλλο μωρό μακάρι να μπορουσα. Αλλά εδώ έχω βάλει μια τέλεια.


Απλά δε νιώθω αρκετή ουτε καλή μητέρα. Όσα κι αν κανω παντα νιώθω ανεπαρκής.
Θέλω να αλλάξω κάποια πράγματα, ήδη έχω αλλάξει κάποια που έβρισκα λάθος. Αλλά παντα βρίσκω λάθη μου .


Ειναι νορμαλ αυτό ; όσες είστε μαμάδες το νιώθετε ; η εγώ είμαι η βλαμμενη;

Μόνο που κάνεις αυτές τις σκέψεις, όχι δεν είσαι κακή μάνα. Αντιθέτως, φαίνεται ότι αγαπάς τα παιδιά σου πάρα πολύ.
Η αίσθηση της ανεπάρκειας πάντως πρέπει να είναι συνηθισμένη, δηλαδη την ακούει κάποιος από πολλούς γονείς.
Πρόσεχε μόνο μη τα "πνίξεις" από αγάπη και να έχετε μια καλή συννενόηση με τον σύζυγο.

 

[Ariana2018]

Το χω σκεφτεί πολλές φορές αυτό όταν βλέπω πόστς σου. Αλλά κάτι μέσα μου λέει, "άστηνε μωρέ την καημένη, τι θα καταλάβεις αν την στριμώξεις, έχει τις ευαισθησίες της κι αυτή".

Αλλά ξέρεις κάτι; Όχι δεν είσαι βλαμμένη.

Και ξέρεις γιατί δεν είσαι βλαμμένη; Γιατί ένιωσες κάτι αγνό, για τα παιδιά σου, αγάπη αγνή αληθινή, και τη στοργή της μάνας, τη συγχώρεση της μάνας ακόμα και στο άδικο των παιδιών σου.

Είσαι ένας άνθρωπος που νιώθει. Είσαι ένας άνθρωπος που αγκαλιάζει και αναλαμβάνει την ευθύνη.


Όχι. Δεν είσαι βλαμμένη. Είσαι ακριβώς αυτό που χρειάζονται να έχουν τα παιδιά σου. Η ενσάρκωση της αγάπης.

Και μπράβο σου.

Θα σε πειράξω άλλη φορά. Απόψε, θα σου δώσω έναν ώμο συμπαράστασης. Γιατί το χρειάζεσαι.



Όλα καλά θα πάνε, τα παιδιά σου πάντα θα είναι εκεί για σένα. Να μη φοβάσαι ότι θα τα στερηθείς. Και κοίτα να προσέχεις τον εαυτό σου σε παρακαλώ και να μην αγχώνεσαι πριν την ώρα που πρέπει να αγχωθείς. Αρκετά έχεις στο κεφάλι σου ήδη.

Δεν πιστεύω ότι πήρα τόσο ωραία απάντηση από σένα, σε ευχαριστώ!!!!!

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 5 Μαρτίου 2024

Μόνο που κάνεις αυτές τις σκέψεις, όχι δεν είσαι κακή μάνα. Αντιθέτως, φαίνεται ότι αγαπάς τα παιδιά σου πάρα πολύ.
Η αίσθηση της ανεπάρκειας πάντως πρέπει να είναι συνηθισμένη, δηλαδη την ακούει κάποιος από πολλούς γονείς.
Πρόσεχε μόνο μη τα "πνίξεις" από αγάπη και να έχετε μια καλή συννενόηση με τον σύζυγο.

Γενικά θα έλεγα πως συνεννοουμαστε όμως εκείνος παραπονιεται ... Και τελευταία αποφάσισα να του δώσω παραπανω σημασία.
Αλλά όταν του δίνω σημασία νιώθω πως παραμελω τα παιδια , δε μπορω να βρω τη Χρυσή τομή. Δηλαδή θα τα πάω στο κρεβάτι για να μη μου παει καναπέ ο άντρας αλλά θα μου λείπουν. Βασικά τους θέλω όλους αγκαλιτσα. Ίσως μια λυση ειναι να πηγαινοερχομαι στα δωματια μέχρι να ρήμαξω
Επίσης βγαίνουμε κανα δυο φορες ανά δυο μήνες αλλά βιάζομαι να γυρίσω
Δε λεω καλά περναμε συνήθως παμε για ποτο η σε κανα ξενοδοχείο (σορυ αλλα σπίτι δεν είναι ευκολο παντα ) μας αρέσει αυτό μας θυμίζει τα νιάτα μας αν κι εγώ γίνει κι εκει ξινή σιχαίνομαι ευκολα κ θέλω κι εκει σταθερό μέρος να πηγαίνουμε, εκείνος πιο χυμα απορω πως αλλάζουμε με τα παιδιά εμείς οι γυναίκες ενώ οι άντρες δεν ξέρω ρε παιδι μου αλλάζουν αλλά κάποια πραγξατα δεν αλλάζουν.
Δηλαδή να κάτσω με τις ώρες στο μπάνιο όπως παλια να κάνω μποτέ δεν παιζει από μένα αυτά φωνάζουν χτυπιούνται η τελοσπαντων έχω τον νου μου
Ο άντρας μου παιζει να κάτσει μια ώρα χωρίς υπερβολή στη χεστρα με ένα κιν στο χέρι κ ας γκρεμίζεται ο κόσμος έξω.
Όταν παμε σε χοτελ με πιανει άγχος μη μας παρει κανα μάτι.
Γενικά δεν ησυχάζω σε σκέψεις όπως βλέπεις. Δεν απολαμβάνω. Όλο σκέφτομαι το επόμενο βήμα χωρίς να χαρω το τώρα.
Παραπονιέται γενικώς κ έχει δίκιο και αποφάσισα να προσπαθησω πιο πολυ για τη σχέση μας. Βγάζοντας τυψεις κ ενοχές από πανω μου. Κ χωρίς να νιώσουν τα παιδια παραμεληση.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 5 Μαρτίου 2024

Η αίσθηση της ανεπάρκειας δε φεύγει ποτέ, ακόμα και αν σου λένε παρόλες τις ανθρώπινες αδυναμίες σου πως είσαι η καλύτερη. Πάντα θα έχεις την αίσθηση πως θα έπρεπε να έχεις κάνει, δώσει περισσότερα, να έχεις ασχοληθεί περισσότερο, στερώντας από τον εαυτό σου προσωπικό χρόνο και χώρο.

Ιδίως σε περιπτώσεις, όπως η δική μου, που τα παιδιά είναι πολλά ,εκ των πραγμάτων ο χρόνος δεν επαρκούσε ποτέ για να ασχοληθώ επί μακρόν με κάθε ένα ξεχωριστά. Εκεί να δεις ενοχικές σκέψεις( και όταν δεν έχεις καμια βοήθεια, όπως εγώ, η κατάσταση χειροτερεύει).

Ωστόσο, έρχεται εκείνη η αποφράδα μέρα που κάνεις απολογισμό και συμβιβάζεσαι με την εικόνα σου ,κοινώς δεδομένων των συνθηκών, έκανες ο, τι καλύτερο μπορούσες, δεν είσαι υπεράνθρωπος εξάλλου. Εγώ ποτέ δεν ήμουν υπερπροστατευτική, προμοταρα από μικρή ηλικία την καλλιέργεια αυτονομίας ( το θεωρώ πιο υγιές ). Η μητρότητα είναι μια διαδικασία εξέλιξης δια βίου, μαθαίνεις συνεχώς, αποκτάς άμυνες και αντοχές π ου δε φανταζόσουν. That is life.
Υ. Σ σε καμία περίπτωση μην παραμελείς τη συντροφική σου σχέση υπερτονίζοντας το μητρικό σου ρόλο.

Δεν ξέρω ποτε θα φτάσω σε αυτόν τον απολογισμό που λες. Κάθε βράδυ παβτως τελευταία σκέφτομαι πριν κοιμηθώ αν έκανα το καλυτερο που μπορουσα. Τελευταία σκέφτομαι κ τον συζυγο. Εκεί πεφτει ο ζυγός. Θα προσπαθησω κι άλλο. Χθες μουρμουραγε παλι. Πήγα σουπερ χωρίς να τον ρωτήσω τι θέλει. Αλήθεια λέει, δεν τον σκέφτηκα

Και να πεις ότι δεν τον θέλω... Τον θέλω και τον αγαπάω. Κάτι εξετάσεις έκανε κ ήταν κάπως και χεστηκα πάνω μου. Θα του το δείχνω πιο πολυ..

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 5 Μαρτίου 2024

Τα παιδιά τι ηλικία έχουν; Και τι ακριβώς λάθη βρίσκεις πάνω σου. Στο κάτω κάτω αγαπάς τα παιδιά σου, όπως και κάθε γονέας πρέπει.

Από 4-11 έχω όλη την ηλικιακή γκάμα
Μικρά ειναι παντως
Λάθη; οι φωνές μου. Προσπαθώ και τις έχω περιορισει πολυ. Εχω κανει κ συμβουλευτική και πηγε καλά. Ειδικά μετα τη τελ γεννα και κάτι προβληματα που είχα (οχι σπίτι μου μέσα) τα νευρα μου τεντωσαν και είμαι σε φάση που προσπαθώ να βρίσκω την ηρεμία. Κουράζομαι πολυ όλα μαζί με χτυπησαν κατακέφαλα
Δεν έχω και βοήθεια γενικά αλλά ίσως έτσι καλυτερα γιατί αν είχα κ τη μανα μου πανω στο κεφάλι μου πιθανον να ειχα πιο πολλα νευρα


Έχω κάνει κάποιες αλλαγές πχ πλεον αν δε θέλει κάποιος να διαβάσει οκ δε θα κάτσω να σκάσω. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα χει συνέπεια πχ δε θα παρω αυτό που μου ζήτησες. Τώρα τελ για να μη φαίνεται ότι τα απειλω, τους λέω αν παρετε άριστα στο τεστ η μου πει η δασκάλα καλά λόγια θα παμε τζάμπο πχ να παρουμε κατι με έως Χ ευρώ. Νομιζω πιάνει καλυτερα. Πάντως δεν φωνάζω αυτό είναι το βασικό. Τουλάχιστον οχι όσο παλια. Θυμώνω φοβερά όταν βλέπω το μεγάλο να δερνει η να εκμεταλλευεται το μικρό εκεί φωνάζω ακόμα δεν το χω κατάφερει δεν ξέρω πως να το διαχειριστω αυτό. Στεναχωριεμαι για το μικρό θυμώνω με το μεγάλο και όλο γίνεται βόμβα μέσα μου

Ο άντρας μου λείπει συνήθως σε αυτές τις φάσεις κι αν συμβουν μπροστά του αν αντέχει αναλαμβάνει, αν είναι ψοφιος(συνήθως είναι) μου λέει αναλαβε. όποτε εγώ φωναζω. Μετά μου φωναζει που τους φωνάζω καξ γενικώς υπάρχουν στιγμές που είμαστε μια φοβερή ατμοσφαιρα. Αλλά δεν είναι παντα έτσι.


Εγώ θα ήθελα να βρω την ισορροπία ανάμεσα σε όλους μας. Πολλές γυναίκες το καταφέρνουν εγώ ακόμα δεν το έχω καταφέρει το ψάχνω. Όταν τους δουλευω όλους με την καλή έννοια δουλευω ηρεμούν όλοι
Αλλά ειμαι άνθρωπος θέλω κι εγώ ντάντεμα το όποιο δε βρίσκω ποτε.
Πρέπει να το αποδεχτώ ότι έτσι θα είναι και να το καταπιώ. Κάποτε είχα τη μανα μου, τώρα μεγάλωσε κι αυτή θέλει κι αυτή ντάντεμα.

 

[glayki]

Δηλαδή θα τα πάω στο κρεβάτι για να μη μου παει καναπέ ο άντρας αλλά θα μου λείπουν. Βασικά τους θέλω όλους αγκαλιτσα. Ίσως μια λυση ειναι να πηγαινοερχομαι στα δωματια μέχρι να ρήμαξω

Αυτή είναι μια μορφή εξάρτησης που δε βοηθάει κανένα, ασε που προωθεί την αποστασιοποίηση του ζευγαριού. Εναλλακτικά μπορείς να περνάς λίγο χρόνο στο δωμάτιο τους για τρυφερότητες, αγκαλίτσες κλπ πριν τον ύπνο και μετά ο καθένας στη θέση του.. Καθιέρωσε μια ρουτίνα σταδιακής κατάκτησης αυτονομια ς και δικής σου απαγκιστρωσης( όλα θέμα μυαλού είναι)

εγώ γίνει κι εκει ξινή σιχαίνομαι ευκολα κ θέλω κι εκει σταθερό μέρος να πηγαίνουμε

Σαμποταρεις μόνη σου τον αυθορμητισμό.. Όταν πας για γ..., δεν κοιτάς αν είναι λαμπικο το δωμάτιο

Όταν παμε σε χοτελ με πιανει άγχος μη μας παρει κανα μάτι.

Και αυτό γιατί σε αγχώνει ακριβώς; με παράνομο δεσμό πας;ο κόσμος θα βρει να σχολιάσει πάντα, γιατί ακριβώς δεν έχει με τι να ασχοληθεί και τον εξιτάρει το κουτσομπολιό).. Βάλε Χ και αφεσου.

Ειδικά μετα τη τελ γεννα και κάτι προβληματα που είχα (οχι σπίτι μου μέσα) τα νευρα μου τεντωσαν και είμαι σε φάση που προσπαθώ να βρίσκω την ηρεμία. Κουράζομαι πολυ όλα μαζί με χτυπησαν κατακέφαλα
Δεν έχω και βοήθεια γενικά αλλά ίσως έτσι καλυτερα γιατί αν είχα κ τη μανα μου πανω στο κεφάλι μου πιθανον να ειχα πιο πολλα νευρ

Χωρίς βοήθεια είναι άκρως φυσιολογική η κούραση και η ψυχική εξουθένωση. Πέρασα ακριβώς τα ίδια. Ο απολογισμός γίνεται, όταν επιτέλους απεγκλωβιστεις από το ηλικιακό φάσμα των μικρών ηλικιών. Αμήν.

 

[Ariana2018]

Αυτή είναι μια μορφή εξάρτησης που δε βοηθάει κανένα, ασε που προωθεί την αποστασιοποίηση του ζευγαριού. Εναλλακτικά μπορείς να περνάς λίγο χρόνο στο δωμάτιο τους για τρυφερότητες, αγκαλίτσες κλπ πριν τον ύπνο και μετά ο καθένας στη θέση του.. Καθιέρωσε μια ρουτίνα σταδιακής κατάκτησης αυτονομια ς και δικής σου απαγκιστρωσης( όλα θέμα μυαλού είναι)

Σαμποταρεις μόνη σου τον αυθορμητισμό.. Όταν πας για γ..., δεν κοιτάς αν είναι λαμπικο το δωμάτιο

Και αυτό γιατί σε αγχώνει ακριβώς; με παράνομο δεσμό πας;ο κόσμος θα βρει να σχολιάσει πάντα, γιατί ακριβώς δεν έχει με τι να ασχοληθεί και τον εξιτάρει το κουτσομπολιό).. Βάλε Χ και αφεσου.

Χωρίς βοήθεια είναι άκρως φυσιολογική η κούραση και η ψυχική εξουθένωση. Πέρασα ακριβώς τα ίδια. Ο απολογισμός γίνεται, όταν επιτέλους απεγκλωβιστεις από το ηλικιακό φάσμα των μικρών ηλικιών. Αμήν.

Αμην!!!!!

Έχεις σε όλα δίκιο, θα σε διαβάζω κάθε μερα. Ένα να καταφέρω επιτυχία θα ναι για μένα!

 

[touvlo]

Πόσο σε καταλαβαίνω. Είμαι 20 χρόνια μεγαλύτερη και έχω κάνει κάποια απ αυτά που έκανες. Και γω θεωρώ τον εαυτό μου κακή μάνα. Πιστεύω το μεγαλύτερο σφάλμα μου ήταν το ότι πίεσα και γω τα παιδιά μου στο σχολείο και τα άγχωσα. Τιμωρίες δεν τα έβαλα ποτέ. Ο πατερας τους το έκανε κάποιες φορές. Και όμως ο δικός μου αγχώδης τρόπος, τα άγχωσε περισσότερο. Το πρώτο πχ που τα ρωτούσα, ήταν πώς πήγε το σχολείο. Πολύ σπάνια τα ρωτούσα, αν είναι ερωτευμένα, αν έχουν κάποιον πολύ καλό φίλο, αν ανήκουν σε κάποιο κύκλο φίλων. Αν ξαναγινόμουν μαμά μικρών παιδιών, δε θα τα άγχωνα καθόλου με το σχολείο. Ας ήταν και τελευταίοι μαθητές, αρκεί να ζούσαν ανέμελα.
Τον άντρα μου δεν τον έδιωξα ποτέ απ το κρεβάτι. Και να τον έδιωχνα, δε θα έφευγε! Πήγαινα στα κρεβατάκια τους όμως. Αυτό δεν το μετάνοιωσα.

Δεν ξέρω ποια είναι τα λάθη μας.... ποιος ξέρει;;;;;

 

[rafaela11]

Είμαι μια μαμά που ήθελε διακαώς παιδια. Από παντα το ήθελα αυτό... Να'χω μια μεγάλη οικογένεια... Είμαι μαμά που παιρνω χρόνο μαζί τους, εργάζομαι παρτ τάιμ οπότε έχω χρόνο. Όμως αισθάνομαι ότι σε τα χορταινω ότι δεν προλαβαίνω να τα αγκαλιασω κ να τα φιλήσω όσο θέλω, κι οσο τα φιλάω τόσο μου λειπουν. Τα φέρνω κρυφά στο κρεβάτι μου κ ο άντρας μου θυμώνει καμμια φορά γτ τον στελνω καναπέ μέσα στη νυχτα. Λέω ποσο θα τα χορτασω... Σε μερικά χρόνια δε θα με θέλουν μαζί τους... Αστον λέω να νευριαζει... Τη μια τα παω στο κρεβάτι τους την άλλη τα παιρνω μαζί μου. Ουτε κι εγώ ξέρω τι πρέπει και τι δεν πρεπει. Βγαίνω με τον άντρα μου σπάνια μόνοι παμε όλοι μαζί βόλτες, εκδρομές περναμε πολυ ωραια μαζί
Μιλαμε πολυ

Τα δυσκολα άρχισαν με το σχολείο. Μας τρέλανε το παλιοσχολειο. Πολυ διάβασμα ρε παιδι μου. Πολλή πιεση..
Όποτε τα μαλώνω εχω μεγάλες τυψεις και τιμωρίες που έχω βάλει ειδικά στο πιο μεγάλο (αυτό τα χει τραβήξει όλα) κλαιω πολυ όταν σκέφτομαι ότι το έχω τιμωρήσει όχι άδικα βέβαια αλλά στεναχωριεμαι. Δε θέλω τιμωρίες να βαζω αλλά όταν πχ απλωνει χέρι στο μικρό η όταν αυθαδιαζει η όταν λέει δε θα διαβάσω κάπως πρεπει να δρασω...
Τελοσπαντων δεν ξέρω γιατί άνοιξα ΚΑΙ αυτό το θέμα είναι ζητήματα που με απασχολουν τελευταία και θα'θελα κι άλλο μωρό μακάρι να μπορουσα. Αλλά εδώ έχω βάλει μια τέλεια.


Απλά δε νιώθω αρκετή ουτε καλή μητέρα. Όσα κι αν κανω παντα νιώθω ανεπαρκής.
Θέλω να αλλάξω κάποια πράγματα, ήδη έχω αλλάξει κάποια που έβρισκα λάθος. Αλλά παντα βρίσκω λάθη μου .


Ειναι νορμαλ αυτό ; όσες είστε μαμάδες το νιώθετε ; η εγώ είμαι η βλαμμενη;

Είσαι σίγουρα καλή μαμά, όμως μια μαμά δεν θα βάλει όλη τη ζωής τη πίσω γιατί έκανε οικογένεια! Να φροντίζεις τον εαυτό σου, και να φροντίζετε μαζί με τον άνδρα σου, τη σχέση σας!!

Επίσης ούτε ο μπαμπάς, επειδή δουλεύει πρέπει να τα αφήνει όλα πάνω στη μαμά. Κούραση ούτως ή άλλως θα υπήρχε, αυτό το ξέρατε πριν τα δημιουργήσετε. Για αυτό με μια καλή συζήτηση μεταξύ σας πιστεύω θα φέρετε τις ισορροπίες. Δεν ειναι σωστό να πάρεις όλο το βάρος της διαχείρισης μονη σου.

Είναι πολύ γλυκό που έχεις τέτοια αγάπη και ανάγκη τα παιδάκια σου, όμως όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και τα παιδιά, ακόμα και σε αυτή την ηλικία χρειάζονται λίγο προσωπικό χρόνο μέσα στην ημέρα, να παίξουν, να σκεφτούν, να αποφορτιστουν, ακομα κι να χαζεύουν κτλ

Θα τη βρεις τη χρυσή τομή, απλά θέλει καλή συνεννόηση με τον σύντροφο και ψυχραιμία! Θα μου πεις καλά τα λες φιλενάδα, στη θεωρία όλα εύκολα είναι, αλλά σιγά σιγά! Κανένας δεν γεννήθηκε τέλειος γονιός και κανένας δεν είναι. Ολοι κάνουν λαθη, κι εγώ θα κάνω αν γίνω μαμά, κι εσύ, και η μαμά μου έκανε.. είναι μέρος του ταξιδιού αυτό και δεν γίνεται να μάθεις αλλιώς!

Δώσε αγάπη στα παιδάκια σου, αλλά πρόσεξε μη τα ""πνιξεις""". Παντα θα είναι εκεί για εσένα, κάθε ηλικία έχει και τη γλυκα της. Ευχαριστησου αυτές τις τρυφερές ηλικίες, χωρίς άγχος μη το χασεις! Ζήσε το.

 

[Jack of Spades]

Τα φέρνω κρυφά στο κρεβάτι μου κ ο άντρας μου θυμώνει καμμια φορά γτ τον στελνω καναπέ μέσα στη νυχτα. Λέω ποσο θα τα χορτασω... Σε μερικά χρόνια δε θα με θέλουν μαζί τους... Αστον λέω να νευριαζει... Τη μια τα παω στο κρεβάτι τους την άλλη τα παιρνω μαζί μου. Ουτε κι εγώ ξέρω τι πρέπει και τι δεν πρεπει. Βγαίνω με τον άντρα μου σπάνια μόνοι παμε όλοι μαζί βόλτες...

Και κάπως έτσι μπαίνουν στη ζωή του ανδρός οι γκόμενες!
Εφόσον ο άντρας έχει στοιχειώδη αξία ασφαλώς (γιατί υπάρχουν και μ@λάκες)...

 

[glayki]

Και κάπως έτσι μπαίνουν στη ζωή του ανδρός οι γκόμενες!
Εφόσον ο άντρας έχει στοιχειώδη αξία ασφαλώς (γιατί υπάρχουν και μ@λάκες)...

Εγώ θα έλεγα και κάπως έτσι έρχεται ύπουλα η σταδιακή αποξένωση και άμα αυτή εδραιωθεί ως κατάσταση .. Να το τέλμα προ των πυλών και ο, τι ανέφερες


άνδρες και γυναίκες δεν πρέπει να αρκούνται στο γονεικο ρόλο.. Πίσω από αυτόν υπάρχει πάντα ο ρόλος του φύλου σου και των αναγκών του , ο ρόλος του συντρόφου που προϋπήρχε της άφιξης παιδιών και που για να συνεχίσει να ανθίζει και να ευημερεί θέλει πότισμα.

 

[rafaela11]

Και κάπως έτσι μπαίνει στη ζωή του ανδρός οι γκόμενες!

Βάλε της κι άλλο άγχος εσύ τώρα

μαζί πρέπει να το δουλέψουν! Από ο,τι φαίνεται έχει πάρει το περισσότερο βάρος στις πλάτες της.
Δεν πρέπει να αφήνεται η σχέση τους εξαιτίας της οικογένειας, όμως σε μια σχέση ποτέ δεν φταίει αποκλειστικά μόνο ο ένας. Κι οι δυο θα βάλουν το λιθαράκι, με όσο χρόνο έχουν, δεν έχει κι ένα μωρό.. είναι πολύτεκνη.
Σίγουρα πρέπει να έχουν χρόνο μεταξύ τους να βγουν, και να κοιμούνται μαζι, να σέβονται ο ένας τον άλλον πρώτα από όλα.

@Ariana2018 βάλτε τα σε μια σειρά μαζί, είναι κρίμα.

 

[Kate1914]

Και κάπως έτσι μπαίνουν στη ζωή του ανδρός οι γκόμενες!

Συνήθως οι γκόμενες/οι αν είναι να μπουν στη ζωή κάποιου δεν θα περιμένουν αυτό για αιτία, θα μπουν ούτως ή άλλως. Καλώς ή κακώς κάποιοι είναι βράχοι ηθικής και άλλοι όχι, άλλοι τιμάνε το στεφάνι τους και άλλοι όχι.
Δηλαδή τώρα η γυναίκα αισθάνεται πως κάτι κάνει λάθος, που δεν κάνει, απλά ίσως να είναι λίγο πιο υπερβολική απ΄ό,τι πρέπει (που δεν υπάρχει εξ ορισμού υπερβολή στην αγάπη μιας μάνας), και τώρα τις λέμε ότι θα χαλάσει το σπίτι της κιόλας; Δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικό αυτό, και κυρίως δεν τη βοηθάει κάπου στο πρόβλημά της.

 

[V@Per]

Είμαι μια μαμά που ήθελε διακαώς παιδια. Από παντα το ήθελα αυτό...

Λοιπόν εγώ δεν θα σε κατηγορήσω που ήθελες διακαώς παιδιά. Το αντιλαμβάνομαι ως ανάγκη ειδικά στις γυναίκες. Αυτό που έχω να πω είναι πως πριν πάρουμε την απόφαση να κάνουμε παιδιά οφείλουμε να έχουμε κάνει μια βαθιά ενδοσκόπηση και αυτοκριτική (με τον τρόπο που μπορεί ο καθένας). Εάν δεν δω τα ελαττώματά μου πώς είμαι σίγουρος ότι δεν θα τα επιβάλλω στα παιδιά μου ?? Και πρόσεξε: Δεν λέω απαραίτητα να έχεις λύσει τα θέματα που έχεις καθώς αυτή είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνια ολόκληρα σε κάποιους ανθρώπους. Απλώς να τα έχεις κατανοήσει: Να καταλαβαίνεις δλδ ότι σε κάποια θέματα είσαι λάθος.

Τα φέρνω κρυφά στο κρεβάτι μου κ ο άντρας μου θυμώνει καμμια φορά γτ τον στελνω καναπέ μέσα στη νυχτα. Λέω ποσο θα τα χορτασω... Σε μερικά χρόνια δε θα με θέλουν μαζί τους...

Πέρα από την εξάρτηση που δημιουργείς... η οποία οδηγεί σε έναν υπερ - προστατευτισμό, πέρα από το ότι στέλνεις τον άντρα σου στον καναπέ και θα έλεγε κάποιος "κακοπροαίρετος" (σαν κι εμένα) ότι του δείχνεις πως πλέον δεν έχεις την ανάγκη της δικής του τρυφερότητας (είναι μια μορφή απόρριψης), έχεις σκεφτεί τη ζωή σου χωρίς παιδιά? Έχεις σκεφτεί ποια είσαι? Μπορείς να αυτοπροσδιοριστείς? Η δουλειά που κάνεις σε γεμίζει σε ψυχολογικό επίπεδο (νιώθεις δλδ ότι προσφέρεις κάτι)? Τι σου αρέσει να κάνεις (πέρα από τις οικογενειακές δραστηριότητες) ? Έχεις ενδιαφέροντα?

Όλα τα παραπάνω θεωρώ πως είναι ερωτήματα που πρέπει να απαντώνται πριν κάνει κάποιος παιδιά. Θα πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στα δύο άκρα δλδ την λογική και το συναίσθημα. Εάν τα παιδιά "μάθουν" σε αυτόν τον υπερ-προστατευτισμό και σε αυτήν την απύθμενη αγάπη που δεν αμφισβητώ ότι νιώθεις, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ίσως υπάρξει θέμα αργότερα στη ζωή τους σχετικά με τα όρια, τον σεβασμό των κανόνων και την προσαρμογή στις αντικειμενικά πιο δύσκολες καταστάσεις της πραγματικής ζωής. Τα παιδιά χρειάζεται να αναλαμβάνουν ευθύνες και να μπορούν να κάνουν και μόνα τους πολλά πράγματα, για να νιώσουν από μικρή ηλικία το αίσθημα της αυτοπραγμάτωσης, που παίζει πολύ θετικό ρόλο στην ψυχολογία ενός ανθρώπου.

Τα δυσκολα άρχισαν με το σχολείο. Μας τρέλανε το παλιοσχολειο. Πολυ διάβασμα ρε παιδι μου. Πολλή πιεση..

Η κάθε βαθμίδα εκπαίδευσης έχει τέτοια δυσκολία ανάλογη της επόμενης. Ίσως αποτελεί κι ένα παράδειγμα για το πόσο καλά μπορεί να προσαρμοστεί ένα παιδί στις "δυσκολίες" και απαιτήσεις της πραγματικής ζωής. Στο Δημοτικό βέβαια δεν γίνεται τόσο αυτό καθώς οι γονείς παρεμβαίνουν διαρκώς στην εκπαιδευτική διαδικασία και πιέζουν με κάθε τρόπο στο να γίνει το δικό τους, όμως από το Γυμνάσιο και μετά υπάρχει αυτή η ανώμαλη προσγείωση..

Τελοσπαντων δεν ξέρω γιατί άνοιξα ΚΑΙ αυτό το θέμα είναι ζητήματα που με απασχολουν τελευταία και θα'θελα κι άλλο μωρό μακάρι να μπορουσα.

Μήπως η ανάγκη που έχεις ότι θέλεις κι άλλο μωρό πηγάζει από το ότι θέλεις να ξαναζείς συνεχώς αυτή τη φάση του μεγαλώματος για να ικανοποιήσεις την ανάγκη που έχεις για να δώσεις στοργή και αγάπη σε κάποιον? Αν ισχύει αυτό, δεν το βρίσκεις αρκετά εγωιστικό? Αν συνδέσουμε και τα προηγούμενα μαζί, μήπως ο τρόπος που συμπεριφέρεσαι και μεγαλώνεις τα παιδιά σου βασίζεται στα δικά σου "θέλω" και όχι στις πραγματικές και ισορροπημένες ανάγκες που έχει ένα παιδί?

 

[Valder]

Και κάπως έτσι μπαίνουν στη ζωή του ανδρός οι γκόμενες!
Εφόσον ο άντρας έχει στοιχειώδη αξία ασφαλώς (γιατί υπάρχουν και μ@λάκες)...

Από τη μια, αρχικά σκέφτηκα αυτό που σκέφτηκες. Αλλά το σκέφτηκα ως εργένης "Μαριγούλα Μαριγώ, δε με θέλεις, να κι εγω!".

Υπεισέρχεται όμως εδω το θέμα των παιδιών. Ποιός τα κανε τα παιδιά με την Αριάνα; Ο γείτονας;

Ο άντρας της τα κανε. Και έπρεπε να το ξέρει ότι από τη στιγμή που θα κάνεις έστω και ένα παιδί, πόσο μάλλον τρία με μια γυναίκα, ο μήνας του μέλιτος τελειώνει.

Μέχρι εκει ειναι η ευθυνη του, να καταλάβει ότι δεν περιστρέφονται όλα γύρω από τις ανάγκες του όπως παλιά.

Από κει και πέρα όμως, έρχεται η τελευταία γραμμή σου που είπες. Εφόσον έχει στοιχειώδη αξία ένας άντρας και γενικά ένας άνθρωπος, θα επικοινωνήσει στο σύντροφό του την αναγκη του και δεν θα την αφήσει να "κοιμηθεί" ή να τον πηγαινει ο άλλος "βάρκα γυαλό".

Δεν μπορεις να λες "άστον ας θυμώσει", γιατί εγω το μεταφράζω ως "μου κανες τα παιδιά τώρα, πήρα ότι ήθελα, εκεί είναι ο καναπές, καληνύχτα". Απορρίπτεις τον άλλο. Και δεν μπορεις να του παρκάρεις τα αισθήματα και την ανάγκη του για ένα δυο χρόνια μέχρι να αποφασίσεις ότι "οκ ξεχαρμάνιασα με τα παιδιά, έλα τωρα να ξαναδούμε τις ανάγκες σου".

Που δεν θα γίνει κι όλας γιατί θα παγιωθεί αυτή η "ανέγγιχτη" κατάσταση και θα μάθουν έτσι και οι δυο τους σαν ζευγάρι και καληνύχτα μετά.


Εκείνο που θέλω να επιστήσω την προσοχή δεν ειναι όλα αυτά, αλλά και αυτο που ειπες για τις γκόμενες. Όχι γκόμενες. Όχι απιστία. Όχι αυτά που κατηγορούμε να τα κάνουμε. Γιατί πέρα από τη γυναίκα του, θα απιστήσει απέναντι και στα παιδιά του.

Εκείνο που μπορει να ρθει ομως, ειναι η φθορά και το διαζύγιο, αν συνεχίσει τα "άστον να θυμώσει".

Και αυτό είναι δικαίωμά του.

 

[giannhs2001]

κ ο άντρας μου θυμώνει καμμια φορά γτ τον στελνω καναπέ μέσα στη νυχτα.

Τι πιο περίεργο να συμβεί θα έλεγε κανείς...

Άντρα μάλαμα έχεις, εμένα αν με ξυπνούσαν να πάω καναπέ θα κατέβαζα όλα τα Ευαγγέλια, τους 12 αποστόλους και το Κοράνι μαζί.

 

[glayki]

Το αντιλαμβάνομαι ως ανάγκη ειδικά στις γυναίκες. Αυτό που έχω να πω είναι πως πριν πάρουμε την απόφαση να κάνουμε παιδιά οφείλουμε να έχουμε κάνει μια βαθιά ενδοσκόπηση και αυτοκριτική (με τον τρόπο που μπορεί ο καθένας). Εάν δεν δω τα ελαττώματά μου πώς είμαι σίγουρος ότι δεν θα τα επιβάλλω στα παιδιά μου

Η ενδοσκόπηση που προτείνεις πριν την απόφαση τεκνοποίησης και η εύρεση των τρωτων σημείων του χαρακτήρα μας δεν είναι πάντα δυνατή .

Πολλοί από μας κάναμε παιδιά σε ανώριμη μικρή ηλικία ( δεκαετία των 20) που ο άνθρωπος είναι ακόμη σε αναζήτηση ταυτότητας, άρα δεν μπορεί ίσως να εστιάσει σε σημεία που ακόμα δεν τα έχει εντοπίσει, καθώς εξελίσσεται. Άλλοι ( πολλοί προφανώς )έμειναν έκπληκτοι προ τετελεσμένων απρογραμματιστης εγκυμοσύνης... Άρα δεν υπήρξε χρόνος και χώρος για ενδοσκόπηση. Ο αυτό προσδιορισμός από την άλλη για πολλές γυναίκες γίνεται μέσω της μητρικής τους ιδιότητας, ιδίως όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με τα πρώιμα στάδια της παιδικής ηλικίας( μπαίνουν σε αχαρτογράφητα νερά) .. Και πολυ συχνά οποιαδήποτε άλλο στοιχείο ταυτότητας είναι εύκολο να παραμεριστεί από τη ιδιότητα της μητέρας / τροφού.

Το λυπηρό είναι πως όλο αυτό διασαλευει τελείως τη σχέση του ζευγαριού και ακριβώς τότε σαν μια ομάδα οι δυο τους πρέπει ,πέρα απο την από κοινού φροντίδα παιδιών ,να φροντίσουν περισσότερο απο ποτέ άλλοτε την αναθέρμανση της σχέσης τους, την μεταξύ τους αυτοφροντίδα.

Σε κανένα δεν αρέσει να αισθάνεται παραμελημένος και αυτή ακριβώς η εποχή είναι εκείνη που θα κρίνει το παιχνίδι.

 

[Samael]

1. Τα παιδιά ποτέ στο κρεβάτι που κοιμάσαι με τον άντρα σου. Θα το συνηθίσουν και μετά δεν κόβεται εύκολα, αλλά ακόμα χειρότερα θα συνηθίσετε και εσείς να μην κοιμαστε μαζι.

2. Ο άντρας σου πρέπει να αναλάβει και εκείνος παραπάνω ευθύνες σχετικά με τα παιδιά ή το σπίτι όσο μπορεί εάν δεν το κάνει ήδη. Έτσι θα είναι εξίσου απασχολημένος και δεν θα διαμαρτύρεται τόσο.

3. Δώσε παραπάνω σημασία στην ζωή σου και στον άντρα σου. Οι μάνες όταν εστιάζετε υπερβολικά στα παιδιά γίνεστε δυσλειτουργικές λόγω άγχους και πίεσης, τα οποία τα περνάτε και στα παιδιά. Εάν δεν είσαι εσύ καλά, δεν θα μπορείς να φροντίσεις ούτε τα παιδιά αποτελεσματικά.