Οι εποχές που ταξίδευα για διακοπές στα νησιά και κουβαλούσα μόνο ένα σακ βουαγιάζ έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Πλέον, κάθε καλοκαίρι που είναι να λείψω για ένα μήνα και "μετακομίζω" στο εξοχικό μου, η ίδια δουλειά: 2 βδομάδες πριν αρχίζω καταγράφοντας όλα τα χρειαζούμενα κατά κατηγορίες. Ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, διάφορα αξεσουάρ (όπως κινητό, λαπ, φορτιστές, φωτογραφική μηχανή -κι ας μη τύχει να βγάλω ούτε μια φωτογραφία-βιβλία, τσάντες κλπ), φάρμακα, καφέ, ζάχαρη (για να μη τρέχω σε σούπερ μάρκετ να αγοράζω με το που θα φτάσω στον προορισμό μου), ακόμα και τρόφιμα που δεν πρόλαβαν να καταναλωθούν που δεν θέλω να αφήσω στο ψυγείο και που λυπάμαι να τα πετάξω. Αυτά τα τελευταία μπαίνουν σε μίνι ψυγειάκι με παγοκύστες για να κρατήσουν 4 ώρες ταξίδι με αυτοκίνητο και υπό συνθήκες ημι-κάυσωνα.
Μετά είναι και το κλουβί με τη γάτα και ξεχωριστή τσάντα με τη δική της "προίκα": ξηρή τροφή, κονσέρβες, άμμο, κλπ.
Το αυτοκίνητο γίνεται τίγκα στα μπαγκάζια, φτάνουμε, ξεφορτώνουμε και από κει κι έπειτα μου παίρνει περίπου 2 μέρες ωσότου κάθε πράγμα μπει στη θέση του.
Όταν έρθει η ώρα της αναχώρησης, μαζεύω κάπως πιο άτακτα, ωστόσο πακετάρω πάντα κατά κατηγορία με λίγο πιο ελαφριές τις σακ βουαγιάζ στις κατηγορίες καλλυντικών και τροφών (ένεκα κατανάλωσης).
Πίσω στη βάση μου, ξεπακετάρω, αλλά δεν βιάζομαι να τακτοποιήσω. Όταν αδειάσουν όλες οι χειραποσκευές, μπαίνουν στο πατάρι, με την ευχή "και του χρόνου".
Όσες φιλότιμες προσπάθειες και όρκους την επόμενη φορά να κουβαλήσω λιγότερα, όταν έρχεται η ώρα δεν λιγοστεύουν ούτε κατά το ελάχιστο. Ίσως κάποτε τα καταφέρω, δεν ξέρω...
Το μόνο σίγουρο είναι οτι με τόσα μπαγκάζια και τόσα μπλιμπλίκια, είμαι το άτομο που δεν θα ήθελαν πολλοί να ταξιδεύουν μαζί του.