Όλα ξεκινούν εδώ 1.από την "αντίληψη περί δικαίου" την οποία έχει αναπτύξει το κάθε μέρος της αρχικά "αδιαίρετης σχέσης", το οποίο εδώ μεταφράζεται σε "εκπλήρωση στόχων ζωής" του κάθε μέλους και πώς βλέπει το ζήτημα "το ζευγάρι" ή "ο εαυτός μου" μέσα στην σχέση 2. Από την σωστή "ιεράρχηση" στόχων στην ζωή μας .
Μερικές φορές οι άνθρωποι αφού "κατακτήσουν" το έτερον ήμισυ και το "βγάλουν" απο την πρώτη γραμμή της λίστας "των στόχων ζωής" τους , ενεργώντας κατ' εμέ "ανεγκέφαλα" με την πράξη τους αυτή , αρχίζουν να βγάζουν στο "καρνέ" τους ως πρωταρχικό "στόχο ζωής" διαφορετικά πράγματα ή καταστάσεις απο το πιό απλό ( βουνό - θάλασσα ) έως το πιό σύνθετο ( σπουδές - γιατροί χωρίς σύνορα ).
Με άλλα λόγια για να γίνω σαφέστερος , το να θεωρείς κάτι δίκαιο και σωστό για σένα δεν αποτελεί πάντα το "γράμμα του νόμου"ειδικά αν θέλεις να συμμετέχεις "ορθά και δημιουργικά" σε μιά συναισθηματική σχέση "δύο" ατόμων .
Δεν αντιλέγω πώς το να χάσεις μιά θέση στο "γιατροί χωρίς σύνορα" δεν θα αποτελέσει "πλήγμα" στούς στόχους σου , αλλά μήπως ο "στόχος" αυτός ουσιαστικά "θυσιάζει" την ίδια σου την αγάπη γιά κάτι που άν το έψαχνες καλύτερα δεν άξιζει όσο το πρώτο .
Πάντα όταν υπάρχει πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία στο ζευγάρι , με αναπτυγμένο το αίσθημα περί δικαίου και της σωστής ιεράρχησης στόχων ,δεν θα υπάρξει το "μέγα ζήτημα" του " ή ταν ή επι τάς " γιατί πλέον τότε δεν θα μιλάμε για σχέση σωστή αλλά για "σπαρτιατικό" μοντέλο συνύπαρξης .
Το ζήτημα όταν προκύψει και φθάσει στο τελικό στάδιο απόφασης πρέπει να "τίθεται επι τάπητος" με όλες τις παραμέτρους που προανάφερα και βασικά να μήν εγκλωβίζεται σε στενωπούς , μακριά απο την "ουσιαστική αγάπη" που τροφοδοτεί μιά στέρεη σχέση .
