Το Ποτέ χωρίς την κόρη μου μιλάει κατ' αρχήν για το Ιράν του 1985.
Δεν ισχυρίζομαι ότι σήμερα είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα, αλλά κάποιες συνθήκες έχουν βελτιωθεί, ειδικά στο θέμα της υγιεινής.
Επίσης ενώ δεν μπόρεσα να ξεκολλήσω από το βιβλίο και το συστήνω όπου βρεθώ, αναγνωρίζω και το ότι μία Αμερικανή ταλαιπωρημένη γυναίκα δικαιούται να δείξει και λίγη εμπάθεια, σε κάποια θέματα.
Παρ' όλα αυτά, όντως, συγκλονιστικό.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.