Αγαπητή Ονειρεκδίκηση, έχω κάποιες απορίες επάνω στα γραφόμενά σου:
Εάν, όπως λες, η τεκνοποίηση στον άντρα δεν αποτελεί εσωτερική ανάγκη, καθορισμένη από γενετικούς παράγοντες, αλλά αποτελεί ανταπόκριση σε
"αντανακλαστικές αντιδράσεις στον καταιγισμό των ερεθισμάτων, κοινωνικών κανόνων, προτύπων ρόλων και συμπεριφοράς τον οποίο δέχονται οι άνδρες και στον οποίο συμμορφώνονται υποσυνείδητα για να μην βρεθούν εκτός των κοινωνικώς αποδεκτών προτύπων", τότε για ποιο λόγο οι ομοφυλόφιλοι άνδρες, ζητούν τόσα χρόνια το δικαίωμα να υιοθετούν παιδιά; Θεωρείς πως ένας ομοφυλόφιλος συμμορφώνεται με τα κοινωνικά πρότυπα; Ένας ομοφυλόφιλος είναι κατά τ' άλλα "κοινωνικά αποδεκτός", έτσι ώστε η τεκνοποίηση τον μάρανε, γι' αυτόν το σκοπό; Είναι η ομοφυλοφιλική πατρότητα ένας πρότυπος ρόλος, που εντάσσεται στο πλαίσιο των κοινωνικών κανόνων;
Οι άντρες δεν αντιμετωπίζουν σε τόσο μεγάλο βαθμό την κοινωνική κατακραυγή, όταν παραμένουν άτεκνοι, ενώ κάτι τέτοιο ισχύει συχνότερα και σε μεγαλύτερο βαθμό για τις γυναίκες. Επίσης, δεν έχω δει άντρα να τον πιάνει η κρίση της κοινωνικής καταξίωσης του τύπου "Θοδωρούλα, εγώ πότε θα γίνω πατέρας;", ενώ αντίθετα το "Θοδωρή, εγώ πότε θα γίνω μάνα;" αποτελεί πλέον κάτι περισσότερο από κοινοτοπία. Έχω ακούσει, όπως και οι περισσότεροι εξ ημών, πολλάκις το θέσφατο "η γυναίκα ολοκληρώνεται μόνο με την τεκνοποίηση", ενώ κάτι τέτοιο δεν έχει ποτέ ακουστεί για έναν άντρα. Μήπως λοιπόν τα δεδομένα αποδεικνύουν ότι μάλλον στις γυναίκες η ανάγκη για τεκνοποίηση αποτελεί μέρος της συμμόρφωσης με τις κοινωνικές νόρμες, παρά για τους άντρες, αφού η νόρμα αυτή είναι ισχυρότατη για το γυναικείο φύλο, ενώ μάλλον ισχνή για το αντρικό;
Αφελείς ίσως ερωτήσεις, αλλά θ' άξιζε να επιχειρηθεί μια προσέγγιση επ' αυτών...