Θυμήθηκα την πρώτη φορά που προσπάθησα να το κόψω. Ήθελα να νιώσω πώς είναι να τα φέρνεις σκούρα απ' την στέρηση, μα εσύ να μην το βάζεις κάτω! Να διατηρείς τον έλεγχό του εαυτού σου, ακόμα κι όταν έρχονται οι στιγμές που το κορμάκι σου σπαρταράει για ένα τσιγαράκι. Γιατί σ' αυτές τις στιγμές, ως αντίδραση στο βάσανο της στέρησης, ένιωθα μία κρυφή ηδονή : το αίσθημα της κυριαρχίας επάνω στον εαυτό μου όταν τον φτάνω στα όριά του!
Όχι πως το πήρα και πολύ ζεστά το θέμα. Μάλλον κατα βάθος ήθελα μια πρόγευση του πώς είναι να έχεις ένα τέτοιο κίνητρο, ώστε να είμαι πιο ώριμος όταν θελήσω να το κόψω μετά από 10,20,30,40,50,60...κ.ο.κ.... χρόνια... Έτσι, αν και τις πρώτες μέρες προσπάθησα πολύ κι ένιωσα εφήμερες χαρές νίκης, από ένα σημείο και μετά τα βρήκα μπαστούνια.!. Προσπαθούσα ν' ανέβω στις ψηλές κορυφές της υπέρβασης του εαυτού κι αντί να το φχαριστιέμαι, ζαλιζόμουνα. Χώρια που ένιωσα να πέφτω κουτρουβαλώντας, όταν έβλεπα τους θεριακλήδες της παρέας να καπνίζουν. Απ' τα δόντια κρατιόμουνα να μην τους αρπάξω το τσιγάρο απ' το στόμα να το καπνίσω εγώ! (για να διασκεδάσω την κατάντια μου, τους φανταζόμουνα σύξυλους με τα δυο τους δάκτυλα να στέκουν άδεια μπροστά από τα χείλη τους). Ναι, έπεσα πολύ χαμηλά, γι' αυτό και το ξανάρχισα για να'ρθω στα ίσα μου.
Τουλάχιστον, η ηδονή του καπνίσματος δε με προδίδει ποτέ
Πάντως, αν ερχόταν κανας γιατρός - φτου φτου φτου- και μου έτριζε τα δόντια (όχι οδοντίατρος), τότε έχω την αμυδρήν υποψία πως ο φόβος θα μου έδινε πολύ περισσότερη ώθηση για ν'ανέβω κορυφές και κορφοβούνια
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.