Σωστό αυτό που λες απλά δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια per capita κατάταξη, θα ψάξω όμως να βρω και θα την κάνω publish. Αλλά ναι η Αυστραλία είναι μια χώρα που τα τελευταία 30 χρόνια σαρώνει στα μετάλλια, ειδικά στην κολύμβηση είναι νο2 δύναμη μετά τις ΗΠΑ. Είχα ψάξει πριν λίγες ήμερες που οφείλεται η επιτυχία της Αυστραλίας στους Ολυμπιακούς και από ότι κατάλαβα βασικός λόγος είναι το government funding σε υποδομές και αθλητικά κέντρα.
Topend Sports provides you with various resources and information about sports, fitness, nutrition and science since 1997.
www.topendsports.com
H Αυστραλία πάντα είχε πολύ καλή κολύμβηση. Είχε και έχει εγκαταστάσεις και η κολύμβηση ανήκει στην καθημερινότητά τους.
Το γιατί κάποιες χώρες διακρίνονται σε πρωταθλητικό επίπεδο, είναι κάτι που το σκέφτομαι χρόνια, μια και κατά κάποιο ,κατά κάποιο τρόπο, έχω σχέση με τον κλάδο.
Τα χρόνια του ανατολικού και δυτικού μπλοκ, δεχονταν πιέσεις οι πρωταθλητές. Εδώ και πολλά χρόνια όμως, δεν γίνεται αυτό, τουλάχιστο σε μας. Κάποτε θυμάμαι τους προπονητές φώναζαν: σκάσε και κολύμπα. Τώρα, ας τολμήσει να το πει κανείς!
Βέβαια ο πρωταθλητισμός θέλει πειθαρχία, πίεση, προσπάθεια. Απλά πλέον ο αθλητής πρέπει να έχει αυτοπειθαρχία. Πλέον οι προπονητές και όλος ο περίγυρος (οικογένεια, φίλοι, σχολείο, πολιτεία) δημιουργούν κίνητρα, για να καταβάλει ο αθλητής από μόνος του όλη την προσπάθεια.
Βλέπω πχ στη Γερμανια, όπου μεγάλωσαν τα παιδιά μου. Από μωρά σχεδόν όλοι τα πήγαμε σε <<συλλόγους παιχνιδιού>>. Με πολύ παιγνιώδη τρόπο τα παιδάκια πήραν κινηματικές εμπειρίες. Τα αλλάζαμε τακτικά, πχ προ/ενόργανη, κολύμπι, προ/στίβος, προ/αθλοπαιδιές. Από τα 3 ως τα 8 περίπου έκαναν απ όλα. Έπειτα άρχιζαν να επιλέγουν. Λίγο οι ικανότητες, λίγο οι γυμναστές, λίγο οι φίλοι, λίγο η οικογένεια. Μετά τα 15 είχαν μπει οι γεροί σε αγωνιστικές ομάδες. Τα υπόλοιπα παιδιά, έκαναν μαζικό αθλητισμό, ή πήγαν σε ιδιωτικά γυμναστήρια. Δεν μαζεύουν πλέον οι γερμανοί τόσα μετάλλια, όσα την εποχή ανατολικ/δυτικών σε άθροισμα, αλλά έχουν μια αξιοπρεπή παρουσία και καθόλου ντόπινγκ, πράμα που το θεωρούν εξίσου σημαντικό με το μετάλλιο. Ο πρωταθλητής θα διακριθεί πάλι, δίχως πίεση. Κάπως ετσι νομίζω δουλεύει και στα περισσότερα δυτικά κράτη. Οι ΗΠΑ έχουν 300 εκ πληθυσμό, επομένως κάποιοι θα ξεχωρίσουν.
