Μία πολύ σύντομη απάντηση στο μύνημα της fvr (Λοιπόν I did my homework χθές..και ομολογώ το θυμήθηκα κατά τις 11 το βράδυ οπότε...)
Η "λατρεία της ομοφυλοφιλίας" είναι μία εντελώς λάθος αντίληψη για την αρχαία ελλάδα που ανέπτυξαν μελετητές της κλασσική αρχαιότητας γύρω στα 1830. Μεσούντος του Ρομαντισμού στην Λογοτεχνία, στην εποχή εκείνη έχει τις ρίζες του η κατάπτυστη άποψη ότι αν ένα αγοράκι ασχολείται πολύ με τις Καλές Τέχνες θα γίνει "αδελφή". Κανείς αρχαίος κλασσικός δεν μιλά για την "λατρεία της ομοφυλοφιλίας" αλλά για το υψηλό ιδανικό της ανδρικής φιλίας (για τους λόγους που αναφέρεις θεωρούσαν ότι είναι η μοναδική πραγματική φιλία) η οποία ως μία από τις εκφάνσεις της δύναται να περιλαμβάνει σωματικές σχέσεις μεταξύ ανδρών, χωρίς αυτό να είναι η καθημερινή και αυτονόητη πρακτική!
Περί "αρρώστιας"...
Ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την ανθρωπινή σεξουαλικότητα. Τα τρία αλλά στοιχεία που συνθέτουν την ανθρώπινη σεξουαλικότητα ειναι το βιολογικό φύλο, η ταυτότητα φυλου (δηλ. το πως ο καθένας μας νοιώθει ότι ανήκει στο γυναικείο ή στο ανδρικό φυλο), και ο κοινωνικός ρόλος του φύλου (που ειναι σχετικός με τους κοινωνικούς κανόνες για την γυναικεία και την ανδρική συμπεριφορά). Τρεις σεξουαλικοί προσανατολισμοί είναι ευρέως αποδεκτοί: ο ομοφυλοφιλικός, ο ετεροφυλοφιλικός, και ο αμφιφυλοφιλικός, δηλ. ελξη προς ατομα και των δυο φύλων. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν πρέπει να συγχέεται με την σεξουαλικη συμπεριφορα, καθως, ο πρωτος, οριζεται με βαση τα συναισθηματα και την αντιληψη του εαυτου μας. Ενα ατομο μπορει να μην εκφραζει τον σεξουαλικο προσανατολισμό του με την σεξουαλικη συμπεριφορα του. Με αυτό το σκεπτικό, το 1975 η Αμερικανικη Ενωση Ψυχολογων (American Psychological Association), επικύρωσαν την σπουδαιότητα των αποτελεσματων της σύγχρονης έρευνας, διαγραφοντας την "ομοφυλοφιλία" από τους καταλόγους τους των ψυχικών ασθενειών και συναισθηματικών διαταραχών.
Το βιβλίο του Χάβελοκ Έλλις γράφτηκε στην δεκαετία του 1950, και αυτά που λέει είναι παρωχημένα. Μερικοί θεραπευτές, ισχυριζονται οτι με την θεραπεια καταφεραν να αλλαξουν τον σεξουαλικο προσανατολισμο των πελατων τους (απο ομοφυλοφιλικό σε ετεροφυλοφιλικό). Αν ομως προσπαθησει να εξετασει κανεις με προσοχη τις περιπτωσεις αυτες, τοτε θα διαπιστωσει την ελλειψη επαρκων στοιχείων που να τεκμηριωνουν τους ισχυρισμους των θεραπευτων αυτών. Για την Αμερικανικη Ενωση Ψυχολογων (American Psychological Association), έχει ξεκαθαρίσει απο το 1990, οτι δεν υπάρχει επιστημονικη τεκμηρίωση που να δικαιολογεί την υποβολή σε αντίστροφη του σεξουαλικού προσανατολισμου ενος ατομου, τετοιου ειδους θεραπεία μάλιστα μπορει να αποβει επιζημια. Το να αλλαξουμε την σεξουαλική συμπεριφορά καποιου, δεν σημαινει οτι του αλλαξαμε τον σεξουαλικο προσανατολισμο του. Δεν σημαινει οτι του αλλαξαμε την συναισθηματική, ρομαντικη, σεξουαλικη και ερωτικη ελξη προς τα ατομα ενος φυλου. Μερικοί ειδικοι ψυχικης υγειας αμφισβητουν ακομα και το αν η απόπειρα αντιστροφης του σεξουαλικου προσανατολισμου, ειναι δεοντολογικα θεμιτη και ηθικά επιτρεπτή, απο την στιγμη που η ομοφυλοφιλια δεν αποτελεί ψυχική ασθένεια ή συναισθηματικη διαταραχή.
Οι επιστημονες δεν εχουν καταφέρει ακομη να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποιο διαμορφωνεται ο σεξουαλικος προσανατολισμος ενος ατομου. Διαφορές θεωριες προτεινουν διαφορετικες αιτιες: γενετικες, κληρονομικες, ορμονικες, εμπειριες του παιδιού σε μικρη ηλικια ακομα και εμβρυακη. Ο σεξουαλικός προσανατολισμος διαμορφωνεται στους περισσοτερους ανθρώπους σε μικρη ηλικια χωρις να εχει προηγηθει ερωτικη επαφη. Στην εποχή μας και συγκεκριμένα από την δεκαετία του '80 και πέρα, οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και αλλοι ειδικοι της ψυχικης υγειας, συμφωνουν οτι η ομοφυλοφιλια δεν ειναι ασθενεια, ουτε ψυχικη ή συναισθηματικη διαταραχη.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
