είχα βάλει και εγώ, από τη 1η γυμνασίου μέχρι τη 1η λυκείου.
δεν είχα πρόβλημα αισθητικά,
δηλαδή τα δόντια μου ήταν ίσια από μόνα τους, αλλά ένα δόντι δεν είχε βγει καθόλου
και το είχαν πλακώσει τα άλλα με αποτέλεσμα να μην έχει χώρο για να βγει πια.
Είχε δηλαδή πάει στραβά όλη η μεριά... ήταν πρόβλημα που δε φαινόταν στο μάτι αλλά ήθελε χρόνο να φτιάξει.
(Πρέπει η γραμμή των 2 μπροστινών δοντιών στην άνω γνάθο να είναι στην ίδια ευθεία με τη γραμμή των 2 δοντιών στη κάτω)
Έτσι, με τα σιδεράκια άνοιξε ο χώρος και το δόντι βγήκε μόνο του,
χωρίς να το τραβάει ο οδοντίατρος ή τίποτα τέτοιο.
Αλλά εγώ προσωπικά ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ
Όσον αφορά το ψυχολογικό καθόλου, μια μικρή αλλαγή στην αρχή μετά συνηθίζεις και εσύ και οι γύρω σου.
Θυμάμαι όμως τον εαυτό μου να υποφέρει από το πόνο σε σημείο να μη μπορώ να ανοίξω το στόμα μου.
Προφανώς στο μηνιαίο ραντεβού με το γιατρό που τα στένευε(ή έβαζε δαχτυλίδια, λαστιχάκια κλπ)
ήταν λογικό να πονάς(μάλιστα πονούσα θυμάμαι τόσο που δε μπορούσα να φάω τότε και έφτανα σε σημείο να κλαίω αν και γενικά αντέχω πολύ το πόνο).
Αλλά το χειρότερο είναι πως ενώ το βράδυ που κοιμόμουν, ήμουν μια χαρά, το πρωί είχα πρόβλημα.
Μου γρατζουνούσαν τα σιδεράκια το στόμα στο εσωτερικό και με έτσουζε.Το είπα στον οδοντίατρο και μου είχε δώσει κάτι διάφανα να κολλήσω πάνω στα σιδεράκια-σαν πλαστελίνη άχρωμη-αλλά δεν έκανε δουλειά.
Έτσι σκέφτηκα να κάνω αυτό: πριν κοιμηθώ έβαζα λίγο βαμβάκι ανάμεσα στο κάτω χείλος και τα σιδεράκια και έτσι δεν υπήρχε επαφή οπότε το πρόβλημα είχε λυθεί
Όποιος έχει παρόμοιο πρόβλημα, προτείνω να το δοκιμάσει.
