: Προσωπικά δεν βρίσκω κάτι από την ιστορική περίοδο 1945-2015, που θα μπορούσε να με κάνει «εθνικά υπερήφανο» η «Ελλάδα»(Κράτος και «εθνικά συμφέροντα» μαζί). Εσείς;
Ενόψει λοιπόν της εύλογης απουσίας τέτοιου είδους (εθνικών) αναστολών, στη σημερινή κοινωνία της ελληνικής επικράτειας, η διαβολική σκέψη έχει ως εξής:
-Οι Γερμανοί μας χρωστάνε κάπου 1,50 τρις €, για πολεμικές αποζημιώσεις και το «κατοχικό δάνειο». Σ’ αυτά αν προστεθούν και τα απορρέοντα δικαιώματα μερικών εκατοντάδων χιλιάδων σημερινών ελληνικών οικογενειών, για τη συνεισφορά τους στην ανοικοδόμηση της σημερινής Γερμανίας, πάμε τουλάχιστον στα 3 τρις €. Με τόσα χρήματα για επενδύσεις στη σημερινή Ελλάδα, ε, «γινόμαστε Γερμανοί»: στο «επίπεδο ζωής», σε «σοβαρότητα», σε «ισχύ», ίσως και σε «μόρφωση»!
-Η 50χρονη σχεδόν πια συμβίωση μερικών εκατομμυρίων μεταπολεμικών Ελλήνων στη μεταπολεμική Γερμανία, υπήρξε αποδεδειγμένα εξαιρετικά γόνιμη, από πολλές πλευρές και για «αμφότερες τις πλευρές». Αλλά στη προσωπική μου μνήμη επ’ αυτού, πρώτη θέση έχει, η σχεδόν μόνιμη έκτοτε γκρίνια σχεδόν κάθε «Γερμανολαζού»( λαϊκή ελλαδική μετονομασία για τους μεταπολεμικούς Έλληνες μετανάστες, στη «Δυτική Γερμανία»…), για την εν Ελλάδι κατάσταση του δημόσιου βίου, εξυμνώντας παράλληλα την γερμανική αντιστοιχία. Και όσον αφορά την οργανωμένη όψη της σημερινής συντεταγμένης γερμανικής κοινωνίας, εκτιμώ, ότι ένα συντριπτικά μεγάλο ποσοστό των σημερινών Πολιτών της χώρας μας θα την προτιμούσε «χίλιες φορές περισσότερο», σε αντικατάσταση της σημερινής δικής μας: της σπάταλης, της ρεμουλιάρας και αναποτελεσματικής!
- Έτσι κι αλλιώς, όλοι είμαστε Πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με συνταγματικές διακρίσεις μεταξύ μας πετσοκομμένες τόσο πολύ, που κοντεύουμε πια όλοι να μοιάζουμε, χωρίς ουσιαστικά συνταγματικά δικαιώματα, στο «επίπεδο της καθημερινότητας». Φορολογούμενοι εκείνοι, φορολογούμενοι κι εμείς. Τι άλλο έμεινε πια σήμερα, ως ουσιαστικό περιεχόμενο στη μεταπολεμική έννοια «εθνικό», πέραν του «φόρου»(Κράτος, Τράπεζες, Ασφαλιστικά Ταμεί); Εδώ πια λείπει, ακόμη και το ουσιαστικότερο κάθε «εθνικής σημασίας», το μέτρο της: το εθνικό νόμισμα.
- Να προτείνουμε λοιπόν στους σημερινούς Γερμανούς:
[FONT="] Αντί να κάνουμε «συνταγματικές αναθεωρήσεις», που θα μας κάνουν «να μοιάζουμε, αν και διαφορετικοί», να κάνουμε «Κοινό Ελληνο-Γερμανικό Σύνταγμα» και κοινή ελληνο-γερμανική οικονομία, ώστε να «συγκλίνουμε». Η ευρωπαϊκή ενότητα θέλει συγκλίσεις και όχι αποκλίσεις «διαφορετικών συμφερόντων», νομίζω!
.
Επεξήγηση: Στο παρόν θέμα προτείνεται να γίνει κουβέντα, για το φαινόμενο της όποιας ασέβειας επιδείχθηκε από την μεταπολιτευτική ελληνική πολιτική τάξη (Πολιτικοί και Πολίτες μαζί) προς τον εαυτό της και προς τρίτους, αλλά και από τρίτους προς αυτήν....
[/FONT]
