Ο Η/Υ μου κι εγώ: Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά
Γνωριστήκαμε πριν περίπου 2 χρόνια , το θυμάμαι καλά αν και δεν γιορτάσαμε ποτέ επέτειο . Στεκόμουνα σε μια ήσυχη γωνία ενός πολύβουου καταστήματος πληροφορικής - δεν είχα σκοπό να αγοράσω τίποτα , ήτανε από κείνες τις φορές που ψάχνεις κάτι σίγουρος ότι δεν θα βρεις τίποτα .
Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί το συγκεκριμένο μηχάνημα και όχι κάποιο άλλο , τα διπλανά ήτανε πολύ πιο όμορφα , με περισσότερες δυνατότητες και πιο ελκυστικούς τρόπους πληρωμής .
Γύρισα στο σπίτι και για κάποιο καιρό θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις την σχέση μας απλά τυπική : εκτυπώσεις , εργασίες και μουσική . Όμως , σύντομα ή θα προχωρούσαμε ή θα λέγαμε αντίο και κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε μας πίεζε να κάνουμε το βήμα . Δεν είναι ότι το είχα στο μυαλό μου από την αρχή αλλά δεν το μετάνιωσα τελικά : βάλαμε ίντερνετ .
Όλα κυλούσανε για ένα διάστημα ωραία και ήτανε στιγμές , μικρές και φευγαλέες ίσως , που αναρωτιέσαι αν αυτό είναι η ευτυχία .
Όμως δεν είχα ποτέ πει , ούτε αφήσει να εννοηθεί , ότι θα είναι το μοναδικό μηχάνημα .
Γύριζα το βράδυ και προσπαθούσα να ξεχάσω και εγώ ο ίδιος ότι είχα καθίσει σε ένα άγνωστο πισί σε κάποιο κακόφημο ίντερνετ καφέ , απολαμβάνοντας ηδονικά την πρόκληση της νέας γνωριμίας , καπνίζοντας νωχελικά μακρυά από τους 4 γνωστούς τοίχους και τις ίδιες πάντα μηχανικές πια κινήσεις .
Αλλά τα ρούχα μου μυρίζανε καπνό και το στόμα μου ουίσκι και όταν θέλεις να κρύψεις κάτι , συνεχώς σε τρώει και μαζί με σένα και κάθε ελπίδα να το ξεχάσεις .
Ο υπολογιστής μου άρχισε να κολλάει χωρίς λόγο και εγώ να παίζω πασιέντζα με τα αισθήματα του . Αν αναρωτιέστε , ακόμα τον έχω . Βέβαια , κάποια στιγμή το ξέρω ότι θα αλλάξω - απλά γιατί η ζωή είναι έτσι και ίσως γιατί εγώ είμαι πολύ αδύναμος να αλλάξω τους όρους .
Και κάτι ακόμα : λένε , ότι η πρώτη φορά έχει μια ανεπάληπτη αλίμονο μαγεία . Είναι αλήθεια . Γιατί δεν έχουμε με τι να την συγκρίνουμε . Από τότε λοιπόν , απλά πιέζω τον εαυτό μου να μην συγκρίνει ποτέ .
Αλλά , ο υπολογιστής ποτέ δεν με πιστεύει
