Θα ψήφιζα Παπανικολάου, Καβάφη και γενικότερα έναν από εκείνους τους Έλληνες που η προσφορά του , εκτός από την καθαρή αξία της, θα μπορούσε και να ελαττώσει κάπως το κόμπλεξ μας απέναντι στους αρχαίους. Αχρείαστο κόμπλεξ βασικά, εφόσον οι αρχαίοι δεν ανήκουν τόσο σε μας, όσο σʼ ολόκληρο τον κόσμο.
Επιλέγω δηλαδή έναν Πλάτωνα, έναν Αριστοτέλη, έναν Σωκράτη και λέω ότι είναι ο καλύτερος ΜΑΣ. Σε τι συνίσταται δηλαδή αυτό το ΜΑΣ για να συμπεριλαμβάνονται σ' αυτό μονάχα οι Αρχαίοι Έλληνες κι οι νεοέλληνες; (δε νιώθω ότι έχω αρκετές γνώσεις για να πάρω ισχυρή θέση, μα κι εγώ έχω ακούσει διάφορα...κι όχι μονάχα απ' τον Λιαντίνη). Η σύγκριση με τους αρχαίους συνεπάγεται, εκ των πραγμάτων, αίσθημα κατωτερότητας απέναντί τους. Και το οξύμωρο είναι πως προσπαθούμε να το αντισταθμίσουμε, παίρνοντας λίγη απ' την παγκόσμια αίγλη τους, θεωρώντας τους "δικούς μας." Τι σόι περηφάνια είναι αυτή;;
Η σύγκριση με τους αρχαίους είναι αδυσώπητη και στην ουσία συνεπάγεται κατωτερότητα, η οποία δεν γίνεται ν' αντισταθμιστεί εξ ολοκλήρου από έναν Βενιζέλο, από έναν Καβάφη κι από τόσους άλλους, μολονότι έχουν προσφέρει τόσα πολλά ο καθένας απʼ το δικό του μετερίζι.
Απ' την άλλη πλευρά, νομίζω πως οι προσωπικότητες που γέννησε η νεότερη Ελλάδα, οι άνθρωποι του πνεύματος, οι επιτυχίες των Ελλήνων μεταναστών στο εξωτερικό θα ήταν αρκετές για να νιώσουμε δικαίως περήφανοι, δεδομένου ότι όλα αυτά ξεκίνησαν από μια μικρή χώρα σαν τη δική μας με τα τόσα προβλήματα στη νεότερη ιστορία της.
