Γενικά και εκ παραδόσεως φαίνεται πως ήμαστε μία κοινωνία που ρέπει προς την αρχή του ενός ανδρός. Έτσι και στις μέρες μας με την πολύπλευρη κρίση που διανύουμε, ακούγεται πχ η άποψη που θέλει τον περιορισμό της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης του λαού, για την άσκηση της πολιτικής εξουσίας. Γι' αυτό, ένας από τους κατεξοχήν λαϊκιστές της επάρατης συμμορίας που μας διαφεντεύε, ο Ρέππας, φέρεται να προτείνει περιορισμό του ατιθμού των 300, σε 200 βουλευτές, αλλά με την "εξασφάλιση μίας αξιοπρεπούς αποζημίωσης". Κατά την δική μου αντίληψη περί δημοκρατίας, κάθε αριθμητικός περιορισμός της θεσμικής λαϊκής εκπροσώπησης, ακόμη και με το εύλογο επιχείρημα του κόστους, υπαγορεύεται βασικά από τη δικατατορική "αρχή του ενός ανδρός". Αντ' αυτού λοιπόν, και προς ενίσχυση της δημοκρατίας, θα αντιπρότεινα τον αριθμό των 3000, πχ, των κοινοβουλευτικών αντιπροσώπων, με την εξασφάλιση μία εύλογης και αναλογικά αξιοπρεπούς αποζημίωσης του καθένα, για κάθε αποδεδειγμένη παράστασή του στη Βουλή, μετρημένη μάλιστα με την ωριαία διάρκειά της. Ως επιπλέον δε κίνητρο θα μπορούσε να προβλεφθεί μία πρόσθετη αποζημίωση για κάθε βουλευτή, που θα συμμετείχε αποδεδειγμένα σε εργασίες νομοπαρασκευαστικών επιτροπών. Και, εν κατακλείδι, το μέτρο του εύλογου και της αναλογικότητας θα έπρεπε να είναι πάντα ο θεσπισμένος εθνικά κατώτερος μισθός, για να μην πω το ποσό κρατικού βοηθήματος προς τον εκουσίως άνεργο Πολίτη. Αυτό, κατά την προσωπική μου αντίληψη, θα ήταν συνεπές και προς το Σύνταγμα και προς τις αυτονόητες προϋποθέσεις για την λειτουργία μίας αληθινής Δημοκρατίας!
Εσείς, τι γνώμη έχετε σχετικά, αν η πολιτική προτίμηση είναι η Δημοκρατία και όχι οτιδήποτε άλλο στη θέση της;
