Χμμ πριν λίγες μέρες γύρω στις 6 το απόγευμα ήθελα να πάω Μοναστηράκι αλλά λόγω της υπέρβαρης βαλίτσας μου έπρεπε να πάρω ταξί μέχρι εκεί. Πρώτη μου φορά γι αυτό και θα την διηγηθώ. Είπα λοιπόν και σε μια φίλη να έρθει να πάμε μαζί μιας κι εκείνη έφευγε εκείνη τη μέρα για τις διακοπές. Σταματήσαμε λοιπόν το ταξί, ήταν ένας πολύ συμπαθητικός νεαρός που μας βοήθησε να βάλουμε τα πράγματα στο πορτ παγκαζ. Μπαίνουμε μέσα λοιπόν, αυτός μας ρώτησε που πάμε και εγω με τη φίλη μου αρχίζαμε να λέμε μαλακιες να περνάει η ώρα. Σε κάποια φάση μπαίνει στη συζήτηση και αυτός και μας ρωτάει από που είμαστε, ποτέ φεύγουμε, τι σπουδάζουμε. Του απαντάω : "νομική" και λέει "αααα μάλιστα. Πρέπει να ήσουν φυτό μεγάλο ε;" Του κάνω "για να περάσεις εκεί διαβάζεις τα αντερα σου αλλά δε σημαίνει ότι δε βγαίνεις έξω!" Και μου απαντάει: "μμμ καλά. Ξέρω εγω γιατί η βαλίτσα σου ειναι βαριά. Μεταφέρεις το χώμα σου παντού ε;" Εγω να τα έχω πάρει λίγο και να μην απαντώ. Μετά του λέμε ότι είμαστε από νησί και ζούμε από τους τουρίστες κι αυτός λέει "και δε μου φαινοσασταν τέτοιες κοπέλες, να περιμένετε τους τουρίστες για να δείτε άσπρη μέρα!" Ααααααααααα. Τι μας περάσατε του λέω; Είμαι και ευέξαπτη, άστα βραστα. Όλα βέβαια σε περιπαικτικό ύφος γιατί δεν είχα καταλάβει αν όντως ήταν ειρωνας ή τα έλεγε στην πλάκα. Εγω είχα πειραχτεί όμως. Φτάνουμε λοιπόν Μοναστηράκι, μας κατεβάζει τις βαλίτσες και μου λέει "δεν πιστεύω να παρεξήγησες... " του σκάω κι εγω ένα χαμόγελο και φεύγω. Νταξ μωρε, καλουλης ήταν, δε θα τον έλεγα αγενή τελικά
Πάντως επειδή διάβασα για γιαγιάδες και παππούδες ειναι ο,τι χειρότερο να τύχεις σε αυτούς. Μια φορά δεν είχα μάθημα και έφυγα λίγο νωρίτερα από τη σχολή, γύρω στις 11. Παίρνω λοιπόν το λεωφορείο το οποίο ήταν κατα παράξενο λογο για αυτή την ώρα γεμάτο αλλά όλοι κάθονταν και ακούγεται ένας γέρος από το βάθος να λέει "καλά, ειναι δυνατόν να σχολάνε όλοι από τις δουλειές τους 11 η ωρα το πρωί; Δεν ντρέπονται; Ο κόσμος παίρνει το λεωφορείο 2 η ωρα αλλά τι να πει κανείς η σημερινή νεολαία......" WTF? θα μου πει και τι ωρα θα πάω σπίτι μου;;;
Μια άλλη μέρα στο 608 (φίσκα κλασικά) ειναι στη σειρά μια γιαγιά στην πόρτα, εγω από πίσω και ένας νεαρός πίσω μου. Αυτός να έχει πατήσει το κουμπί να κατέβει και να λέει στη γιαγιά να κατέβει για να βγει και να ξανά ανεβεί μετά. "Οοοοοοοοχι νεαρέ! Έπρεπε να είχες προνοήσει!" "Τι να προνοησω μωρή καριο... γαμω την που... κλπ" της κάνω κι εγω "σας παρακαλώ, το παιδί έχει πατήσει το κουμπί!" Κι αυτή "δε με νοιάζει, είμαι γριά γυναίκα δεν μπορώ όταν του καπνίσει του καθενός να μετακινούμαι!!"
Και το αποκορύφωμα στο οποίο έβγαλα και λόγο
Στο καράβι εγω μαζί με 4-5 παιδιά και τις βαλίτσες του ο καθένας περιμένουμε το ασανσέρ. Μπαίνουμε μέσα και γεμίζει, δε χωράει ούτε 2χρονο. Σταματάμε σε έναν όροφο και ειναι μια γιαγιά που θέλει να μπει. Της λέμε ευγενικά ότι δε χωράει και πρέπει να περιμένει το επόμενο. Σημειωτέον η γιαγιά αυτή κρατούσε ένα μπαστουνάκι και ήταν κοτσονατη, μια χαρά φαινόταν και από κει που ήταν έπρεπε να κατέβει καμία 10αρια το πολύ σκαλιά. Αυτή να επιμενειιιιι "μα κάντε λίγο πιο κει, στριμωχτείτε!" Ε τα παίρνω κι εγω και της λέω "ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ??? ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΒΑΛΙΤΣΑ!!!" Και τι μου λέει;; "Εγω περπατάω με μπαστούνι!!!" Εεεεε να χεσω τα μπαστούνια σου και σένα. Από μέσα μου το είπα αυτό
"άκουστε με, ο,τι δυσκολία έχετε εσείς κυρία μου με το μπαστούνι σας έχουμε κι εμείς με τα βάρη που κουβαλάμε, γι αυτό ή θα περιμένετε ή θα κατεβείτε με τις σκάλες, διαλέξτε!!!" της λέω και κλείνει η πόρτα. Εεεεε μα πια! Προσωπικά τη θέση μου θα τη δώσω σε αυτούς που βλέπω ότι έχουν ανάγκη αλλά όταν έρχεται ο άλλος, γέρος ή μη να ΑΠΑΙΤΕΙ να σηκωθείς χωρίς μάλιστα να έχει πρόβλημα, όχι μόνο δε θα σηκωθώ αλλά θα στρογγυλοκατσω επιδεικτικά κιόλας!
