Γόνιμη συζήτηση σ' αυτό το θέμα.
Μάλιστα, τόσο γόνιμη που αν ήμουν μέλος ΚΚΕ,
θα διάβαζα τα ποστ ένα ένα, και φωναχτά.
Στα ρεζιλίκια μας ποντάροντας κανείς ποτέ δεν χάνει
λέει ο Σαββόπουλος.
Αυτό για μένα συμπυκνώνει αρκετά καλά
την στάση του ΚΚΕ -έχοντας το μόνιμο άλλοθι
μιας σταθερής επι της αρχής πολιτικής και οργανώνοντας
κινήματα κι εξεγέρσεις-.
Θα άξιζε τον κόπο να κάνουμε τη σύνδεση της αριστερής πολιτικής
και των αντανακλαστικών της σε σχέση με τα μνημονιακά κείμενα
για να παρατηρήσουμε πως και τα δύο αποτελούν επιστροφές του χρόνου ως παρόν
κατά την ευφυή διαύγαση του Ράμφου, όπου η περιγραφή του προβλήματος
δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ακόμη αναβολή δράσης,
ένα είδος αντίστασης με την ψυχαναλυτική έννοια με τη χρήση θεωρίας.
Όπως κάποιος δεν κάνει ψυχανάλυση διαβάζοντας Φρόυντ,
δεν θα οδηγηθεί ποτέ σε δράση διαβάζοντας τέτοια κείμενα.
Στην πραγματικότητα δεν διαφέρουν καθόλου από τα "γραμένα"
που είναι πολύ της μοδός αυτόν τον καιρό στα λαϊκά στρώματα.
Είναι αξιοπαρατήρητο τι μπορεί να εφεύρει ο Έλληνας στη θεωρία για να μη δεσμευτεί ένα ελάχιστο στην πράξη.
(και το ΚΚΕ έχει συμβάλλει πολύ στη θολούρα του, κι όχι μόνο)
Ξύνοντας την αδυναμία της πράξης δύο αιώνες τώρα κάποιοι κάνουν ταμείο.
Ας πούμε οι Γερμανοί εξάγουν στην Ευρώπη το βίαιο τρόπο που τους έκανε κράτος,
αυτούς τους μπανιστηριτζήδες του ΚΚΕ τι τους έχουμε στα έδρανα?
Εμείς τι έχουμε να αντιτάξουμε έξω από αυτή τη δυσφορία και την απραγία?
Σήμερα θα φάω το ψωμί που έφτιαξα μόνος μου.
Από κάπου πρέπει να αρχίσει κανείς…
δεν έχουμε καιρό για ανάπτυξη θεωριών περί
σωστού και λάθος δρόμου.
"Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος,
γίνεται δρόμος βαδίζοντας"
