Ποιος μπορεί να αρνηθεί οτι το παιδί χρειάζεται τη μάνα του, να περάσει μαζί του ποσοτικό ή ποιοτικό χρόνο, ποσώς το ενδιαφέρει, να παίξει μαζί του, να του μάθει πράγματα, να γελάσουν, να το βοηθήσει σε δυσκολίες, να χαρεί με τη χαρά του;
Όλα αυτά που αναφέρεις ορίζουν ποιοτικό χρόνο και να πω ότι εμένα η μητέρα μου δεν δούλευε και εγώ δεν θυμάμαι να έζησα τίποτα από όλα αυτά. Τώρα αυτό συμβαίνει είτε γιατί δεν γίνανε είτε γιατί εγώ δεν εστίασα σε αυτά (που σημαίνει ότι δεν γίνανε με τρόπο ώστε να μου φανούν ενδιαφέροντα).
Να σας πω ένα παράδειγμα δικό μου. Μετά το σχολείο πήγαινα στη γιαγιά γιατί οι δικοί μου δούλευαν. Η γαγιά ερχόταν 2 ώρες μετά, γιατί ήταν νέα και δούλευε κι αυτή. Μια φορά είχε γίνει κάτι στο σχολείο και ήθελα να της το πω. Μπαίνει μέσα λοιπόν κουρασμένη κι εγώ πέφτω πάνω της και με χαρά άρχισα να της λέω την ιστορία. Εκείνη μου λέει "παιδί μου, άσε με να πάρω μια ανάσα, να φάω κάτι και τα λέμε μετά". Ε σας πληροφορώ οτι πέρασαν 15 χρόνια κι ακόμα το θυμάμαι, δεν της ξαναείπα ποτέ τίποτα. Αυτό που εμάς μας φαίνεται γελοίο και ασήμαντο, στο παιδί μπορεί να κάνει τεράστια εντύπωση και να το στιγματίσει. Οπότε έλα πες μου ξανά για ψυχολογίες και μύθους που καταρρίφθηκαν.
Κι εγώ μπορώ να σου πω ότι τα παιδιά είναι εγωιστικά πλάσματα, και μέχρι κάποια ηλικία αυτό είναι πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη τους, αλλά δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποκύπτουμε σε αυτούς τους εγωϊσμούς. Το σημαντικό είναι ότι δεν συζητήθηκε το συμβάν όχι το ότι σου ζήτησε η γιαγιά σου να περιμένεις 10 λεπτά. Και το ακόμα πιό σημαντικό το ότι δεν το έχεις διαχειριστεί ακόμα.
Μα για μένα δεν υπάρχει καν δίλημμα! Ξαναλέω πως δε διανοούμαι μάνα να μη βάλει το παιδί της πάνω απ' όλα...
Αυτή η φράση δεν σημαίνει τίποτε... όλες οι γυναίκες αυτό θεωρούν και αυτό προσπαθούν να κάνουν απλώς το ορίζουν διαφορετικά... και όλες κάνουμε και λάθη... και αυτές που μένουν σπίτι και αυτές που δουλεύουν.... ειδικά όταν δεν έχουμε λύσει ουσιαστικά προβλήματα μέσα μας... και για τις εργαζόμενες τα λάθη είναι πολλές φορές εμφανή όμως για αυτές που είναι στο σπίτι με την ταμπέλα "μητέρα" είναι πολύ πιο δύσκολο να τα δουν γιατί ο μύθος που καταρρίπτεται είναι πολύ μεγάλος.
Η Himela και όσοι υποστηρίζουν τη σημασία της άμεσης διαθεσιμότητας, πιστεύει ότι η αυτονομία καλλιεργείται με τη συνεχή παρουσία ενός διαθέσιμου συναισθηματικά ενήλικα που παρέχει υποστηρικτικό περιβάλλον; Μήπως η Michelle και όσοι πιστεύουν ότι η άμεση διαθεσιμότητα δεν παίζει και τόσο ρόλο, πιστεύουν παράλληλα ότι η αυτονομία καλλιεργείται
με ματαιώσεις και χρόνο με τον εαυτό;
Χωρίς να το θέλουμε θεωρούμε ότι η μάνα που μένει στο σπίτι είναι "ενας διαθέσιμος συναισθηματικά ενήλικας που παρέχει υποστηρικτικό περιβάλλον" και η εργαζόμενη ταυτίζεται με ματαιώσεις και απουσία. Είναι τεράστιο σφάλμα. Όλοι οι συνδυασμοί παίζουν: μανάδες τέλειες στο σπίτι που γεμίζουν χαρά τα παιδιά τους, μανάδες που νόμιζαν ότι αυτό θα τις γέμιζε και δεν συνέβη, μανάδες ανίκανες προς εργασία που καλύπτονται πίσω από την μητρότητα, μανάδες που εργάζονται και έχουν τόση χαρά που γυρίζουν σπίτι που μπαίνουν και φωτίζεται ο χώρος, εργαζόμενες κουρασμένες που προσπαθούν απλά να τα βγάζουν πέρα, καρριερίστες που βρίσκουν το χρόνο, καρριερρίστες που δεν τον βρίσκουν.... Νομίζω πως κάθε περίπτωση, αν αφαιρέσουμε τις ιδανικές και τις κάκιστες, έχει τα καλά της και τα κακά της και πρέπει να την διαχειριστούμε και εμείς και τα παιδιά, μπορούμε είτε να στιγματίζουμε τα κακά είτε να εστιάζουμε στα καλά. Είναι επιλογή.
Το σημαντικό είναι κάθε άνθρωπος να βλέπει όσο μπορεί την αλήθεια του, μαζί με τον σύντροφό του, και να προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο.
Κοριτσάκι μου καταρχήν θέλω να μάθω την ηλικία σου. Κατά δεύτερον, προσβάλλεις ένα τεράστιο ποσοστό γυναικών στον κόσμο που θεωρεί οτι δεν υπάρχει τίποτα πιο ουσιαστικό από το να μεγαλώνουν και να ανατρέφουν τα παιδιά τους. Σταματάω εδώ γιατί θα εκνευριστώ, και γιατί καταλαβαίνω οτι δεν είσαι πάνω από 25 χρόνων. Αλλά πρόσεξε πώς εκφράζεσαι για κάτι που για κάποιους είναι ιερό...
Και για κάποιους είναι ιερή η δυνατότητα αυτονομίας και εργασίας (ρώτα τις άνεργες διαζευγμένες φυσιολογικών ζευγαριών - όχι των υψηλά οικονομικών τάξεων) και η διδασκαλία αυτού προς τα παιδιά τους.
