Ο ρόλος της γυναίκας στις θρησκείες

Gate4

Επιφανές μέλος

Η Ηägring αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Ασία. Έχει γράψει 25,528 μηνύματα.
Δεν απαγορεύονται πουθενά οι εκτρώσεις, γίνονται ελεύθερα και σε μεγάλο βαθμό.
Πολωνία λεφτ δε τσατ, αν είσαι ανενημερωτος κάνε έναν κόπο να το ψάξεις. Επίσης σε πολιτείες των ΗΠΑ και άλλες πολύ χριστιανικές χώρες της λατινικής Αμερικής δεν είναι δεδομένο αυτό το δικαίωμα.
 

Μαυρίκιος

Διάσημο μέλος

Ο Μαυρίκιος αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 2,013 μηνύματα.
Πολωνία λεφτ δε τσατ, αν είσαι ανενημερωτος κάνε έναν κόπο να το ψάξεις. Επίσης σε πολιτείες των ΗΠΑ και άλλες πολύ χριστιανικές χώρες της λατινικής Αμερικής δεν είναι δεδομένο αυτό το δικαίωμα.

Μεμονωμένα μπορεί να δεις πολλά σε διάφορα μέρη του κόσμου και σε διάφορες θρησκείες.
 

Gate4

Επιφανές μέλος

Η Ηägring αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Ασία. Έχει γράψει 25,528 μηνύματα.
Μεμονωμένα μπορεί να δεις πολλά σε διάφορα μέρη του κόσμου και σε διάφορες θρησκείες.
Εδώ μιλάμε για τον χριστιανισμό και κατ επέκταση τις Αβρααμικές θρησκείες που τη γυναίκα την έχουν σκουπίδι. Αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό πρόβλημα σου.
 

Μαυρίκιος

Διάσημο μέλος

Ο Μαυρίκιος αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 2,013 μηνύματα.
Εδώ μιλάμε για τον χριστιανισμό και κατ επέκταση τις Αβρααμικές θρησκείες που τη γυναίκα την έχουν σκουπίδι. Αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό πρόβλημα σου.

Σου απαγόρευσε εσένα κανείς να κάνεις? Δογματικά όλες οι θρησκείες είναι κατά αρχαίες και νέες.
 

Margarita 00

Διάσημο μέλος

Η Margarita 00 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,898 μηνύματα.
Ας πούμε ότι ο πνευματικός είναι για θρησκευτικές ανησυχίες , ο ψυχολόγος για παθολογικές και αν έχεις ανησυχίες που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, που έχουν όλοι οι άνθρωποι, σε ποιον θα απευθυνθείς ;
Πολυ γενικοτητες Αυρα μου ,θες να μου πεις μια συγκεκριμενη για να σου πω την αποψη μου ?
Έπειτα μην περιμενεις ποτε απο εναν κληρικο ή ενα ψυχολογο να σου πει θα κανεις αυτο ..αυτη ειναι η συνταγη ..
Συζητησεις κανεις μαζι τους ,σε βοηθουν μεσα απο αυτες να μαθεις να κατευθεινεις εσυ το μυαλο σου και τις σκεψεις σου και επειτα με αυτο τον τροπο εσυ θα βρεις τις απαντησεις που ψαχνεις ..

Μασημενη τροφη δεν σου δινει κανενας απο τους δυο ...Ο δε πνευματικος μαλλον σου βαζει τεραστια ερωτηματα που καλείσαι να τα απαντησεις μονος σου και μετα να τα ξανασυζητησετε μαζι ...
 

jj!

Τιμώμενο Μέλος

Ο jj! αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια. Έχει γράψει 12,865 μηνύματα.
Οι συζητήσεις για θρησκείες είναι ένα από τα guilty pleasures μου :P
Κι εμένα guilty pleasure είναι, αλλά δυστυχώς πολλοί είναι φανατισμένοι και δεν θέλουν να κάνουν διάλογο.

Στο άλλο με τον αυτοκράτορα θα συμφωνήσω, μάλιστα έχω διαβάσει ότι ο Θεοδόσιος έκανε τον χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του κράτους γιατί μπορούσε να γίνει σύνδεση του επουράνιου Θεού με τον αυτοκράτορα (τον επίγειο Θεό). Στον χριστιανισμό έχουμε ένα απόλυτο ον, τον Θεό, που έχει όλες τις εξουσίες, σε αντίθεση με τον δωδεκαθεϊσμό, τους νεοπλατωνικούς και άλλες παγανιστικές θρησκείες που υπήρχαν στην τότε εποχή, οπότε έδινε καλύτερο πάτημα για τη θεοποίηση του αυτοκράτορα. Και μιας κι έχεις πολύ περισσότερες γνώσεις από εμένα στα ιστορικά, θα ήθελα να μου πεις αν ισχύει το παραπάνω.
Ναι, ισχύει. Η ουράνια βασιλεία είναι όμοια με την επίγεια, προφανώς για να γίνεται ευκολότερη η σύνδεση των πηγών της εξουσίας στον απλό κόσμο.

Βασιλιάς --> Θεός, Χριστός
Βασίλισσα --> Παναγία
Στρατός --> Άγγελοι (για αυτό οι αρχάγγελοι φέρουν στρατιωτική ενδυμασία)
Αυλικοί --> Απόστολοι, Προφήτες

Σε όποιον ναό και να μπεις (αν είναι βυζαντινό μνημείο ακόμη καλύτερα), συνήθως η εικονογραφία ακολουθεί την ίδια ιεραρχία με την εκάστοτε ελίτ της κοινωνίας. Σχεδόν πάντα στον τρούλο ο Χριστός, πιο κάτω οι Απόστολοι/4 Ευαγγελιστές, οι ανώτερες τάξεις των αγγέλων (Σεραφείμ/Χερουβείμ) και μετά στους τοίχους του ναού μπορεί να μπει ξοφαλτσα κανένας ευεργέτης (αυτός που τον έχτισε). Από την μεριά του ιερού προεξέχουσα θέση έχει η Παναγία, πλατύτερα των ουρανών, για αυτό και φαντάζομαι ότι το ιερό δεν επιτρέπει την είσοδο στις γυναίκες.
____________
Σκόρπια σχόλια:

"Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα": Η σημασία του φόβου στην Καινή Διαθήκη έχει άλλη σημασία από την αρχαία ελληνική και την τωρινή. Η ποιμαντική ερμηνεία αυτού του χωρίου αφορά τον σεβασμό που οφείλει να αποδίδει στον σύζυγό της η γυναίκα, καθώς εκείνος οφείλει να την αγαπάει, αφού οι δύο τους έγιναν ένα σώμα, μέσω του μυστηρίου του γάμου. Για την εποχή μας ακούγεται αρκετά εξουσιαστικό επί των γυναικών, αλλά εκείνη την εποχή έφερνε την γυναίκα σε μία ισότιμη θέση με τον άνδρα, αφού το ζευγάρι ενώθηκε σε ένα σώμα έχοντας αγάπη και αλληλοσεβασμό μεταξύ τους, αλλά ισότιμη θέση απέναντι στον θεο που ευλογεί μέσω του μυστηρίου τον γάμο.
Άλλες φράσεις που χρησιμοποιούν τον φόβο και χρησιμοποιούνται στο μυστήριο της θείας λειτουργίας είναι το "μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε" και το "στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου".
Η δική μου ερμηνεία είναι ότι εκείνη την εποχή, για να παραμένει η κοινωνική συνοχή, υπήρχε ένας πυλώνας εξουσίας (πχ ο αυτοκράτορας), που όμως δεχόταν ή ασκούσε επιρροή από/στη θρησκευτική εξουσία (όποιος θέλει έχω παραδείγματα). Κατά αντίστοιχο τρόπο λειτουργούσε και ο γάμος, ο άνδρας και η γυναίκα δρούσαν από κοινού, αλλά μόνο ο ένας φαινόταν, λόγω των κοινωνικών προτύπων.

"Πνευματικός": Ο ρόλος του πνευματικού υποτίθεται ότι είναι για να σε βοηθήσει να ερμηνεύσεις και να κατανοήσεις την πίστη σου. Αν κάποιος αποτρέπει τον πιστό να διαβάσει, να αναζητήσει και να σκεφτεί, τότε δημιουργεί ένα άβουλο ον, χωρίς καμία "πνευματικότητα".
Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί στην ορθοδοξία όλοι είναι τόσο κολλημένοι και τόσο συντηρητικοί ως προς τη νουθεσία των πιστών. Τα δυτικά δόγματα νομίζω ότι είναι πιο χαλαρά και αφήνουν μεγαλύτερα περιθώρια προσωπικής ανάπτυξης.

Τέλος, προτού μιλήσετε (-ουμε) για την θρησκεία και την πίστη, καλό είναι να γίνουν πρώτα οι απαραίτητες εσωτερικές αναζητήσεις. Ο σκεπτικισμός απέναντι στα ιερά και πατερικά κείμενα δεν είναι απαραίτητα κακος, ιδίως όταν εκφράζονται σε αυτά σαφείς αντιφάσεις. Παρόλα αυτά, επειδή οι θρησκείες διαμόρφωσαν εν πολλοίς τους ηθικούς κώδικες της ανθρωπότητας, καλό είναι να λαμβάνουμε υπόψιν τα καλά χωρία και να προσπαθούμε να σκεφτούμε σε ένα πιο φιλοσοφικό επίπεδο την σημασία των λόγων. I mean, τι Πλάτωνας, τι Απόστολος Παύλος :P
 

Μαυρίκιος

Διάσημο μέλος

Ο Μαυρίκιος αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 2,013 μηνύματα.
Η σύνδεση του Ορθόδοξου χριστιανισμού με την Ελλάδα έγινε με τον αυτοκράτορα Ηράκλειο που στην πραγματικότητα είναι ο δημιουργός της σύγχρονης Ελλάδας.
 

Πουπουλίνα

Επιφανές μέλος

Η Πουπουλίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ζωγράφος και μας γράφει απο Κόρινθος (Κόρινθος). Έχει γράψει 25,182 μηνύματα.
"Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα": Η σημασία του φόβου στην Καινή Διαθήκη έχει άλλη σημασία από την αρχαία ελληνική και την τωρινή. Η ποιμαντική ερμηνεία αυτού του χωρίου αφορά τον σεβασμό που οφείλει να αποδίδει στον σύζυγό της η γυναίκα, καθώς εκείνος οφείλει να την αγαπάει, αφού οι δύο τους έγιναν ένα σώμα, μέσω του μυστηρίου του γάμου.
Που γραφει ο δε ανδρας να φοβηται τη γυναικα;
 

Guest 896561

Επισκέπτης

αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμέν. Δεν έχει γράψει κανένα μήνυμα.
Κι εμένα guilty pleasure είναι, αλλά δυστυχώς πολλοί είναι φανατισμένοι και δεν θέλουν να κάνουν διάλογο.
Ισχύει. Και για να μην τα ρίχνουμε μόνο στους φανατικούς πιστούς κάθε θρησκείας, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, οι φανατικοί κατά των θρησκειών.
"Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα": Η σημασία του φόβου στην Καινή Διαθήκη έχει άλλη σημασία από την αρχαία ελληνική και την τωρινή. Η ποιμαντική ερμηνεία αυτού του χωρίου αφορά τον σεβασμό που οφείλει να αποδίδει στον σύζυγό της η γυναίκα, καθώς εκείνος οφείλει να την αγαπάει, αφού οι δύο τους έγιναν ένα σώμα, μέσω του μυστηρίου του γάμου. Για την εποχή μας ακούγεται αρκετά εξουσιαστικό επί των γυναικών, αλλά εκείνη την εποχή έφερνε την γυναίκα σε μία ισότιμη θέση με τον άνδρα, αφού το ζευγάρι ενώθηκε σε ένα σώμα έχοντας αγάπη και αλληλοσεβασμό μεταξύ τους, αλλά ισότιμη θέση απέναντι στον θεο που ευλογεί μέσω του μυστηρίου τον γάμο.
Άλλες φράσεις που χρησιμοποιούν τον φόβο και χρησιμοποιούνται στο μυστήριο της θείας λειτουργίας είναι το "μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε" και το "στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου".
Η δική μου ερμηνεία είναι ότι εκείνη την εποχή, για να παραμένει η κοινωνική συνοχή, υπήρχε ένας πυλώνας εξουσίας (πχ ο αυτοκράτορας), που όμως δεχόταν ή ασκούσε επιρροή από/στη θρησκευτική εξουσία (όποιος θέλει έχω παραδείγματα). Κατά αντίστοιχο τρόπο λειτουργούσε και ο γάμος, ο άνδρας και η γυναίκα δρούσαν από κοινού, αλλά μόνο ο ένας φαινόταν, λόγω των κοινωνικών προτύπων.
Την έχω ξανακούσει αυτή την εκδοχή για το «φοβήται.» Έχει, όμως, κάποια σημασία στην τελική το πως εννοείτο ο φόβος στην Καινή Διαθήκη; Το θέμα είναι ότι η θέση της γυναίκας στον Ελλαδικό χώρο ήταν πάντα -κατά πολύ- υποδεέστερη του άντρα και αυτό συνέβαλε τα μέγιστα η Εκκλησία. Πρόσεξε, δεν σου λέω ο λόγος του Ιησού, σου λέω η Εκκλησία, με τις Οικουμενικές συνόδους τους Κανόνες της, τον κλήρο (που διαχρονικά διακρίνεται από έναν μισογυνισμό), τον παραλληλισμό (έστω και ασυνείδητα) της κυρίαρχης, αρσενικής οντότητας Θεός τόσο με τον αυτοκράτορα στον μακρόκοσμο, όσο και με τον πατέρα κάθε οικογένειας στον μικρόκοσμο κάθε σπιτιού και πολλά άλλα.

Και δεν είναι μόνο η θέση της γυναίκας. Είναι ότι αυτός ο υπερσυντηρητισμός της Εκκλησίας, αυτή η εμμονή με τις αμαρτίες, που πηγάζει από τον φόβο ότι θα πας στην κόλαση, όπου θα βρεις την αιώνια και χωρίς λύτρωση τιμωρία, δημιούργησε γενιές και γενιές ανθρώπων που ενοχοποιούσαν τον εαυτό τους γιατί ήθελαν να κάνουν σεξ ή γιατί ήθελαν να απολαύσουν την ζωή γενικότερα. Και τα παραπάνω περί παράδεισου-κόλασης μην μου πείτε ότι είναι συμβολικά, εμείς εξετάζουμε το πως τα περνούσε ανέκαθεν το ιερατείο στον κόσμο, γιατί στο ιερατείο συμφέρει να έχει φανατικούς πιστούς, με μηδέν κριτική σκέψη, να ακολουθούν το δόγμα τυφλά και με φόβο (όχι της Καινής Διαθήκης, ο κανονικός :P).

Αυτή είναι και η απάντηση στο παρακάτω ερώτημά σου περί κολλήματος των ορθοδόξων όσον αφορά στη νουθεσία των πιστών. Όχι ότι δεν τα είχαν και οι δυτικοί, απλώς, όταν αυτοί περνούσαν αναγέννηση και διαφωτισμό, εμείς είχαμε τουρκοκρατία.
Τέλος, προτού μιλήσετε (-ουμε) για την θρησκεία και την πίστη, καλό είναι να γίνουν πρώτα οι απαραίτητες εσωτερικές αναζητήσεις. Ο σκεπτικισμός απέναντι στα ιερά και πατερικά κείμενα δεν είναι απαραίτητα κακος, ιδίως όταν εκφράζονται σε αυτά σαφείς αντιφάσεις. Παρόλα αυτά, επειδή οι θρησκείες διαμόρφωσαν εν πολλοίς τους ηθικούς κώδικες της ανθρωπότητας, καλό είναι να λαμβάνουμε υπόψιν τα καλά χωρία και να προσπαθούμε να σκεφτούμε σε ένα πιο φιλοσοφικό επίπεδο την σημασία των λόγων.
Με το κλείσιμό σου συμφωνώ. Κι εμένα μου αρέσει να προσπαθώ να μελετώ τις θρησκείες με έναν πιο βαθύ, συμβολικό και εσωτερικό (αυτό όποιος το πιάσει το' πιασε) τρόπο. Βεβαίως εγώ είμαι περισσότερο των νταρμικών και λιγότερο των αβρααμικών θρησκειών. Επίσης, έχω δηλώσει πως, αν έπρεπε να ακολουθήσω με το ζόρι κάποια θρησκεία, αυτή θα ήταν ο Βουδισμός, που αποτελεί περισσότερο πρακτική φιλοσοφία παρά θρησκεία.
I mean, τι Πλάτωνας, τι Απόστολος Παύλος :P
Αυτό ρε jj, τι το ήθελες τώρα; Είμαι και φουλ Πλατωνικός να πούμε. Παρόλα αυτά, υπάρχει όντως σύνδεση, καθώς η ιουδαϊκή θρησκεία και ο Χριστιανισμός που έφερε ο Παύλος στην Ελλάδα υπέστησαν ζυμώσεις για να γίνουν αποδεκτές εδώ. Και υπήρξε μεγάλη επιρροή από τους Νεοπλατωνικούς, κάτι πχ που φαίνεται κιόλας, ειδικά στο κατά Ιωάννην, που είναι το πιο καλογραμμένο και πιο φιλοσοφημένο ευαγγέλιο. Αυτή την εκδοχή την έχω ακούσει αρκετές φορές, δεν ξέρω κιόλας, δεν επιμένω.

Πάντως, για να το ελαφρύνουμε λίγο, υπάρχουν αναλογίες και ομοιότητες σε Πλάτωνα-Παύλο. Αμφότεροι έπαθαν σοκ όταν συνάντησαν για πρώτη φορά το αντικείμενο λατρείας τους -για τον Πλάτωνα ο Σωκράτης και για τον Παύλο ο Ιησούς- αμφότεροι μεταμορφώθηκαν από αυτή την γνωριμία. Ο Πλάτωνας έκαψε ό,τι έργο τέχνης είχε γράψει και έγινε φιλόσοφος, ο Παυλάρας, από την άλλη, δεν συνάντησε αυτόν καθαυτόν τον Ιησού (μιας και είχε πεθάνει) αλλά αλλαξοπίστησε, σταμάτησε να κυνηγάει Χριστιανούς και άλλαξε και όνομα (από Σαούλ, που τον έλεγαν πριν).

Αλλά για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, έχει γράψει και αυτό το έπος για την αγάπη στην προς Κορινθίους:

“Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει η σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.

Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.

Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Η αγάπη όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτε


Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η ΑΓΑΠΗ”
 
Επεξεργάστηκε από συντονιστή:

Πουπουλίνα

Επιφανές μέλος

Η Πουπουλίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ζωγράφος και μας γράφει απο Κόρινθος (Κόρινθος). Έχει γράψει 25,182 μηνύματα.
Για να τελειωνουν αυτες οι σοφιστειες περι φοβου και σεβασμου.
Προφανως ο χριστιανισμος ΕΠΡΕΠΕ να δειχνει ενα πιο συγχρονο προσωπο.

Ετσι βρηκαν την εξης μαλακια.

Λενε..οταν λεμε για φοβηται εννουμε να σεβεται.Ο ανδρας δε,θα αγαπα την γυναικα.
Ωραια..δηλαδη η γυναικα οφειλει να φοβαται/ σεβεται τον ανδρα και ο ανδρας θα αγαπα την γυναικα του.
Τέλεια.
Πουθενα δε,και ο ανδρας να φοβηται/σεβεται τηην γυναικα,.

Ομως αλλο η αγαπη,αλλο ο σεβασμος,που ειναι φοβος..αλλα ας το βαφτισουμε σεβασμο.

ΝΑΙ ΕΣΥ ΘΑ ΜΕ ΣΕΒΕΣΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ

Και εγω αγαπω..τι αγαπω;ΛΑΤΡΕΥΩ την γατα μου! Και το εννοω .
Ομως δεν αποφασιζει αυτη για μενα,ουτε καν για τον εαυτο της.
Εγω αποφασιζω για μενα και ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ.ΕΓΩ ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ!

ΚΑΜΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ.
Εντ οφ στορυ.
 

Experience

Νεοφερμένος

Ο Experience αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 72 ετών. Έχει γράψει 60 μηνύματα.
Καλησπέρα.
Η αλήθεια είναι πως όλοι μας σε αυτά τα θέματα εύκολα ακολουθούμε την πεπατημένη.
Συγχέουμε τον χριστιανισμό με τις απόψεις ανθρώπων για αυτόν, έτσι όπως εκφράζονται από αυτόκλητους αντιπροσώπους του Χριστού, παρότι ως γνωστόν ο Χριστός εκπροσωπείται ενδεχομένως αλλά δεν αντιπροσωπεύεται.

Επιπλέον, η πρωτογενής βιβλιογραφική πηγή του χριστιανισμού είναι η καινή διαθήκη.
Από το πλήθος των διαφορετικών χριστιανικών εκκλησιών, δεν νομίζω να υπάρχει έστω μία που να το αμφισβητεί αυτό, αν και προσωπικά περισσότερο με πείθει για αυτό η παπυρολογία και η Κριτική Αρχαίων Κειμένων.
Ας με συγχωρέσουν για αυτό το τελευταίο οι θρησκευόμενοι της παρέας, αλλά όπως και να το κάνουμε, η αξιοπιστία αρχαίων κειμένων και η ιστορικότητα των στοιχείων τους, σε σημαντικό βαθμό κρίνονται από τις σχετικές επιστήμες και όχι από την πίστη.
Βέβαια, όπως υποδεικνύει η παπυρολογία, αρχαιολογία και η κριτική κειμένου, οφείλω να παραδεχτώ πως στην καινή διαθήκη βρίσκουμε τα πιο αξιόπιστα κείμενα της αρχαιότητας (βιβλιογραφικά πάντα, πέραν των θεολογικών ερμηνειών)

Με δεδομένοα λοιπόν αυτά, για να μπορεί κάποιος να σχολιάσει βάσιμα και με τρόπο δόκιμο τις αρχές και τα νοήματα ενός βιβλίου, η λογική επιβάλει να το έχει διαβάσει.
Για να ακριβολογώ, όχι απλά να το έχει διαβάσει αλλά να το έχει μελετήσει όπως αξίζει στα κείμενα βάθους, καθώς ανεξάρτητα από τη θεολογική του προέκταση, νομίζω κανείς δεν το αμφισβητεί έστω σαν φιλοσοφικό.

Θέλοντας απλά να μείνω στο αρχικό θέμα της ενότητας αυτής, ήθελα να πω ότι παρότι σε γενικές γραμμές συμφωνώ με το "πνεύμα" του μηνύματος, η αλήθεια είναι ότι σχεδόν όλες οι αναφορές στο αρχικό μήνυμα, τα προσωνύμια και οι "ιδιότητες" που αναφέρονται στην Παναγία, δεν υπάρχουν καν στην καινή διαθήκη.
Για την ακρίβεια δεν υπάρχει καν ο όρος "Παναγία".
Για να μην παρεξηγθώ, διόλου δεν υποτιμώ αυτόν τον άνθρωπο που γέννησε τον Ιησού. Αντίθετα μάλιστα.

Σε ότι αφορά τη θέση της γυναίκας στην καινή διαθήκη, η αλήθεια είναι ότι δεν θεωρείται ίση με τον άντρα.
Αυτό που με εντυπωσίασε είναι πως ο Χριστός ξεκαθάρισε ότι είναι ΕΝΑ με τον άντρα.
Αλλά αυτό θέλει περισσότερη ανάπτυξη που δεν είναι επί του παρόντος.
Και μακάρι βέβαια όλοι οι άνθρωποι να νοιώθαμε ΕΝΑ με τους συνανθρώπους μας ανεξαρτήτως φύλου και γενετικής προέλευσης.
 

jj!

Τιμώμενο Μέλος

Ο jj! αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια. Έχει γράψει 12,865 μηνύματα.
Ισχύει. Και για να μην τα ρίχνουμε μόνο στους φανατικούς πιστούς κάθε θρησκείας, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, οι φανατικοί κατά των θρησκειών.
Για αυτό μίλησα γενικά για φανατισμένους. Από την έως τώρα εμπειρία μου σε σχολικές, φοιτητικές παρέες, οι πιο φανατισμένοι είναι οι wannabe "άθεοι" που ξαφνικά ανακάλυψαν ότι δεν υπάρχει Θεός.
Την έχω ξανακούσει αυτή την εκδοχή για το «φοβήται.» Έχει, όμως, κάποια σημασία στην τελική το πως εννοείτο ο φόβος στην Καινή Διαθήκη; Το θέμα είναι ότι η θέση της γυναίκας στον Ελλαδικό χώρο ήταν πάντα -κατά πολύ- υποδεέστερη του άντρα και αυτό συνέβαλε τα μέγιστα η Εκκλησία. Πρόσεξε, δεν σου λέω ο λόγος του Ιησού, σου λέω η Εκκλησία, με τις Οικουμενικές συνόδους τους Κανόνες της, τον κλήρο (που διαχρονικά διακρίνεται από έναν μισογυνισμό), τον παραλληλισμό (έστω και ασυνείδητα) της κυρίαρχης, αρσενικής οντότητας Θεός τόσο με τον αυτοκράτορα στον μακρόκοσμο, όσο και με τον πατέρα κάθε οικογένειας στον μικρόκοσμο κάθε σπιτιού και πολλά άλλα.
Η θέση της γυναίκας ήταν πολύ περιορισμένη στην αρχαιότητα και το Βυζάντιο, και βλέποντας ιστορικά τα γεγονότα διαπιστώνω ότι όσο περνούσαν τα χρόνια χειροτέρευαν τα πράγματα. Αποκορύφωμα ήταν βέβαια το κυνήγι μαγισσών μαζί με την ιερά εξέταση τον μεσαίωνα, που όμως χάρισε στην θρησκευτική πίστη πνοή ζωής, λόγω της μεταρρύθμισης του Λουθήρου και της αντιμεταρρύθμισης της καθολικής εκκλησίας. Αυτό το κλίμα, μαζί με την περίοδο της Αναγέννησης που ακολούθησε, έφερε την πρόοδο στη δυτική κοινωνία.


Αυτό ρε jj, τι το ήθελες τώρα; Είμαι και φουλ Πλατωνικός να πούμε. Παρόλα αυτά, υπάρχει όντως σύνδεση, καθώς η ιουδαϊκή θρησκεία και ο Χριστιανισμός που έφερε ο Παύλος στην Ελλάδα υπέστησαν ζυμώσεις για να γίνουν αποδεκτές εδώ. Και υπήρξε μεγάλη επιρροή από τους Νεοπλατωνικούς, κάτι πχ που φαίνεται κιόλας, ειδικά στο κατά Ιωάννην, που είναι το πιο καλογραμμένο και πιο φιλοσοφημένο ευαγγέλιο. Αυτή την εκδοχή την έχω ακούσει αρκετές φορές, δεν ξέρω κιόλας, δεν επιμένω.

Πάντως, για να το ελαφρύνουμε λίγο, υπάρχουν αναλογίες και ομοιότητες σε Πλάτωνα-Παύλο. Αμφότεροι έπαθαν σοκ όταν συνάντησαν για πρώτη φορά το αντικείμενο λατρείας τους -για τον Πλάτωνα ο Σωκράτης και για τον Παύλο ο Ιησούς- αμφότεροι μεταμορφώθηκαν από αυτή την γνωριμία. Ο Πλάτωνας έκαψε ό,τι έργο τέχνης είχε γράψει και έγινε φιλόσοφος, ο Παυλάρας, από την άλλη, δεν συνάντησε αυτόν καθαυτόν τον Ιησού (μιας και είχε πεθάνει) αλλά αλλαξοπίστησε, σταμάτησε να κυνηγάει Χριστιανούς και άλλαξε και όνομα (από Σαούλ, που τον έλεγαν πριν).
Πιο πολύ το είπα χάριν αστεϊσμού, αλλά μιας και πήρες αυτόν τον δρόμο... :P
Ο Πλάτωνας ήταν ένας από τους πολλούς που μίλησε για τη δημιουργία του κόσμου, την πίστη των ανθρώπων, την αγάπη, αλλά και την γνώση. Για αυτό μιλάμε για φιλοσοφία, γιατί τέτοιου είδους κείμενα γράφτηκαν από ανθρώπους που έκαναν πνευματικές και φιλοσοφικές αναζητήσεις, ερμηνεύοντας τον κόσμο γύρω τους (και χρησιμοποιώντας την θέση ισχύος τους, περνούσαν τα δικά τους μηνύματα και επιρροές στη μάζα).
Ο Απόστολος Παύλος έχει γράψει επίσης πολλά αξιόλογα κείμενα και πολλές φράσεις του έχουν μείνει (πχ "η δε γυνή..." είναι στην επιστολή του "Προς Εφεσίους" :P). Προφανώς δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι φιλόσοφος, καθώς δεν αναζήτησε την γέννηση και την ουσία του ανθρώπου, αλλά συνέβαλλε σίγουρα στην ηθική διαπαιδαγώγηση των μετέπειτα χριστιανών, απευθυνόμενος όμως γενικά στην κοινωνία. Κι όχι απαραίτητα αποκλειστικά στους χριστιανούς, όπως έκαναν οι πατέρες της εκκλησίας αργότερα μετά την εδραίωση του χριστιανισμού.

Αλλά για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, έχει γράψει και αυτό το έπος για την αγάπη στην προς Κορινθίους:
Λιάκο, τώρα σε έχω αγαπήσει (pun intended:P) ακόμη περισσότερο.
Ο Ύμνος της Αγάπης είναι το ομορφότερο και πιο άρτιο αρχαίο κείμενο που έχω διαβάσει. Ευτυχώς είμαι τυχερός που μπορώ να το διαβάσω από το πρωτότυπο, γιατί χάνει λίγο η μετάφραση :P
Και εξιταρομαι τόσο πολύ, γιατί σε εμένα προσωπικά διαμορφώθηκε η αντίληψη που έχω για την αγάπη από αυτό το κείμενο. Επειδή προέρχομαι από μία οικογένεια που μάθαμε να σεβόμαστε και να αγαπάμε χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα, γιατί (well) ο κόσμος δεν σκέφτεται έτσι, μπόρεσα κατά κάποιον τρόπο να ορίσω την αγάπη.

Πράγματι, αν όλα καταστραφούν, το μόνο που θα μείνει είναι η αγάπη. Νομίζω ότι είναι μία πανανθρώπινη αξία, που δυστυχώς έχει διακορευτεί πάρα πολύ στην εποχή μας...
Απλώς σκεφτείτε τι γίνεται σε έναν πόλεμο/μία κρίση... Καταρρέουν όλα σε μία στιγμή, χάνεται η εμπιστοσύνη, χάνεται η πίστη ότι θα έρθουν καλύτερα χρόνια, χάνεται η ελπίδα ότι θα αλλάξει κάτι και ότι θα γίνουν όλα όπως πρώτα... Τι μένει όμως; Η αγάπη: η αγκαλιά της μάνας που θα υποδεχθεί τον γιο της που γύρισε από το μέτωπο, η επιθυμία μίας οικογένειας να μείνει ενωμένη παρά τις αντίξοες συνθήκες, η αξία των αναμνήσεων από τα αγαπημένα πρόσωπα. Άρα, η κινητήριος δύναμη για καλύτερα χρόνια, για θετικότερη διάθεση είναι η άνευ όρων αγάπη, που δημιουργεί κίνητρα.

Για να ελαφρύνει το κλίμα, η πρώτη μου επαφή με το κείμενο του αποστόλου Παύλου ήταν αυτή :P (Trois Couleurs: Bleu, ταινία του 1993)

Για να τελειωνουν αυτες οι σοφιστειες περι φοβου και σεβασμου.
Προφανως ο χριστιανισμος ΕΠΡΕΠΕ να δειχνει ενα πιο συγχρονο προσωπο.

Ετσι βρηκαν την εξης μαλακια.

Λενε..οταν λεμε για φοβηται εννουμε να σεβεται.Ο ανδρας δε,θα αγαπα την γυναικα.
Ωραια..δηλαδη η γυναικα οφειλει να φοβαται/ σεβεται τον ανδρα και ο ανδρας θα αγαπα την γυναικα του.
Τέλεια.
Πουθενα δε,και ο ανδρας να φοβηται/σεβεται τηην γυναικα,.

Ομως αλλο η αγαπη,αλλο ο σεβασμος,που ειναι φοβος..αλλα ας το βαφτισουμε σεβασμο.

ΝΑΙ ΕΣΥ ΘΑ ΜΕ ΣΕΒΕΣΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ

Και εγω αγαπω..τι αγαπω;ΛΑΤΡΕΥΩ την γατα μου! Και το εννοω .
Ομως δεν αποφασιζει αυτη για μενα,ουτε καν για τον εαυτο της.
Εγω αποφασιζω για μενα και ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ.ΕΓΩ ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ!

ΚΑΜΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ.
Εντ οφ στορυ.
Ένα κείμενο δεν το βλέπουμε με τα σημερινά κοινωνικά πρότυπα.
Εκείνη την εποχή οι γυναίκες ήταν στην ουσία αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής, αφού το κοινωνικό πρότυπο όριζε ότι ο άνδρας θα επιλέξει την σύζυγό του. Ο πατέρας της γυναίκας μετέφερε την "κυριότητα" μαζί με την προίκα στον μέλλοντα σύζυγο, ολοκληρώνοντας την συναλλαγή με την ένωση των δύο οικογενειών. Αυτά όχι μόνο γίνονταν το 40 μ. Χ., αλλά γίνονταν ακόμη και το 1960 στην δική μας ελληνική κοινωνία...

Έτσι, η κοινωνική ιεραρχία διέφερε σε σχέση με τώρα. Στην πολιτική ζωή κυρίαρχος ήταν ο αυτοκράτορας, πολίτης του κράτους θεωρούνταν μόνο ο άνδρας. Στον αυτοκράτορα έπεφτε το βάρος της προστασίας της ακεραιότητας του κράτους, στον άνδρα έπεφτε το βάρος προστασίας της ακεραιότητας και της τιμής της οικογένειάς του. Δεν είχε τότε κοινωνικές υπηρεσίες και κοινωνικούς λειτουργούς, να υπερασπίζονται τις κακοποιημένες γυναίκες :P

Υπό αυτό το πρίσμα ο χριστιανισμός ήταν ρηξικέλευθη θρησκεία για την εποχή, γιατί μίλησε πρώτος για την ισοτιμία (και όχι ισότητα) της γυναίκας.

Στη δική μας εποχή, δεν νομίζω να ακολουθεί ούτε ο πιο φουλ θρήσκος ΟΛΕΣ τις "εντολές" της Διαθήκης και της εκκλησίας. Εδώ μία νηστεία δεν τηρείται, θα τηρούνται τα υπόλοιπα; :P
 

Μαυρίκιος

Διάσημο μέλος

Ο Μαυρίκιος αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Έχει γράψει 2,013 μηνύματα.
Ένα κείμενο δεν το βλέπουμε με τα σημερινά κοινωνικά πρότυπα.
Εκείνη την εποχή οι γυναίκες ήταν στην ουσία αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής, αφού το κοινωνικό πρότυπο όριζε ότι ο άνδρας θα επιλέξει την σύζυγό του. Ο πατέρας της γυναίκας μετέφερε την "κυριότητα" μαζί με την προίκα στον μέλλοντα σύζυγο, ολοκληρώνοντας την συναλλαγή με την ένωση των δύο οικογενειών. Αυτά όχι μόνο γίνονταν το 40 μ. Χ., αλλά γίνονταν ακόμη και το 1960 στην δική μας ελληνική κοινωνία...

Για αυτό ερήμωσε η επαρχία.
 

Πουπουλίνα

Επιφανές μέλος

Η Πουπουλίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ζωγράφος και μας γράφει απο Κόρινθος (Κόρινθος). Έχει γράψει 25,182 μηνύματα.
Για αυτό μίλησα γενικά για φανατισμένους. Από την έως τώρα εμπειρία μου σε σχολικές, φοιτητικές παρέες, οι πιο φανατισμένοι είναι οι wannabe "άθεοι" που ξαφνικά ανακάλυψαν ότι δεν υπάρχει Θεός.

Η θέση της γυναίκας ήταν πολύ περιορισμένη στην αρχαιότητα και το Βυζάντιο, και βλέποντας ιστορικά τα γεγονότα διαπιστώνω ότι όσο περνούσαν τα χρόνια χειροτέρευαν τα πράγματα. Αποκορύφωμα ήταν βέβαια το κυνήγι μαγισσών μαζί με την ιερά εξέταση τον μεσαίωνα, που όμως χάρισε στην θρησκευτική πίστη πνοή ζωής, λόγω της μεταρρύθμισης του Λουθήρου και της αντιμεταρρύθμισης της καθολικής εκκλησίας. Αυτό το κλίμα, μαζί με την περίοδο της Αναγέννησης που ακολούθησε, έφερε την πρόοδο στη δυτική κοινωνία.



Πιο πολύ το είπα χάριν αστεϊσμού, αλλά μιας και πήρες αυτόν τον δρόμο... :P
Ο Πλάτωνας ήταν ένας από τους πολλούς που μίλησε για τη δημιουργία του κόσμου, την πίστη των ανθρώπων, την αγάπη, αλλά και την γνώση. Για αυτό μιλάμε για φιλοσοφία, γιατί τέτοιου είδους κείμενα γράφτηκαν από ανθρώπους που έκαναν πνευματικές και φιλοσοφικές αναζητήσεις, ερμηνεύοντας τον κόσμο γύρω τους (και χρησιμοποιώντας την θέση ισχύος τους, περνούσαν τα δικά τους μηνύματα και επιρροές στη μάζα).
Ο Απόστολος Παύλος έχει γράψει επίσης πολλά αξιόλογα κείμενα και πολλές φράσεις του έχουν μείνει (πχ "η δε γυνή..." είναι στην επιστολή του "Προς Εφεσίους" :P). Προφανώς δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι φιλόσοφος, καθώς δεν αναζήτησε την γέννηση και την ουσία του ανθρώπου, αλλά συνέβαλλε σίγουρα στην ηθική διαπαιδαγώγηση των μετέπειτα χριστιανών, απευθυνόμενος όμως γενικά στην κοινωνία. Κι όχι απαραίτητα αποκλειστικά στους χριστιανούς, όπως έκαναν οι πατέρες της εκκλησίας αργότερα μετά την εδραίωση του χριστιανισμού.


Λιάκο, τώρα σε έχω αγαπήσει (pun intended:P) ακόμη περισσότερο.
Ο Ύμνος της Αγάπης είναι το ομορφότερο και πιο άρτιο αρχαίο κείμενο που έχω διαβάσει. Ευτυχώς είμαι τυχερός που μπορώ να το διαβάσω από το πρωτότυπο, γιατί χάνει λίγο η μετάφραση :P
Και εξιταρομαι τόσο πολύ, γιατί σε εμένα προσωπικά διαμορφώθηκε η αντίληψη που έχω για την αγάπη από αυτό το κείμενο. Επειδή προέρχομαι από μία οικογένεια που μάθαμε να σεβόμαστε και να αγαπάμε χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα, γιατί (well) ο κόσμος δεν σκέφτεται έτσι, μπόρεσα κατά κάποιον τρόπο να ορίσω την αγάπη.

Πράγματι, αν όλα καταστραφούν, το μόνο που θα μείνει είναι η αγάπη. Νομίζω ότι είναι μία πανανθρώπινη αξία, που δυστυχώς έχει διακορευτεί πάρα πολύ στην εποχή μας...
Απλώς σκεφτείτε τι γίνεται σε έναν πόλεμο/μία κρίση... Καταρρέουν όλα σε μία στιγμή, χάνεται η εμπιστοσύνη, χάνεται η πίστη ότι θα έρθουν καλύτερα χρόνια, χάνεται η ελπίδα ότι θα αλλάξει κάτι και ότι θα γίνουν όλα όπως πρώτα... Τι μένει όμως; Η αγάπη: η αγκαλιά της μάνας που θα υποδεχθεί τον γιο της που γύρισε από το μέτωπο, η επιθυμία μίας οικογένειας να μείνει ενωμένη παρά τις αντίξοες συνθήκες, η αξία των αναμνήσεων από τα αγαπημένα πρόσωπα. Άρα, η κινητήριος δύναμη για καλύτερα χρόνια, για θετικότερη διάθεση είναι η άνευ όρων αγάπη, που δημιουργεί κίνητρα.

Για να ελαφρύνει το κλίμα, η πρώτη μου επαφή με το κείμενο του αποστόλου Παύλου ήταν αυτή :P (Trois Couleurs: Bleu, ταινία του 1993)


Ένα κείμενο δεν το βλέπουμε με τα σημερινά κοινωνικά πρότυπα.
Εκείνη την εποχή οι γυναίκες ήταν στην ουσία αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής, αφού το κοινωνικό πρότυπο όριζε ότι ο άνδρας θα επιλέξει την σύζυγό του. Ο πατέρας της γυναίκας μετέφερε την "κυριότητα" μαζί με την προίκα στον μέλλοντα σύζυγο, ολοκληρώνοντας την συναλλαγή με την ένωση των δύο οικογενειών. Αυτά όχι μόνο γίνονταν το 40 μ. Χ., αλλά γίνονταν ακόμη και το 1960 στην δική μας ελληνική κοινωνία...

Έτσι, η κοινωνική ιεραρχία διέφερε σε σχέση με τώρα. Στην πολιτική ζωή κυρίαρχος ήταν ο αυτοκράτορας, πολίτης του κράτους θεωρούνταν μόνο ο άνδρας. Στον αυτοκράτορα έπεφτε το βάρος της προστασίας της ακεραιότητας του κράτους, στον άνδρα έπεφτε το βάρος προστασίας της ακεραιότητας και της τιμής της οικογένειάς του. Δεν είχε τότε κοινωνικές υπηρεσίες και κοινωνικούς λειτουργούς, να υπερασπίζονται τις κακοποιημένες γυναίκες :P

Υπό αυτό το πρίσμα ο χριστιανισμός ήταν ρηξικέλευθη θρησκεία για την εποχή, γιατί μίλησε πρώτος για την ισοτιμία (και όχι ισότητα) της γυναίκας.

Στη δική μας εποχή, δεν νομίζω να ακολουθεί ούτε ο πιο φουλ θρήσκος ΟΛΕΣ τις "εντολές" της Διαθήκης και της εκκλησίας. Εδώ μία νηστεία δεν τηρείται, θα τηρούνται τα υπόλοιπα; :P
Δες σε παρακαλω πολυ,αν πιανεις τον ΛΥΧΝΟ...τον σταθμο της εκκλησιας της Πατρας,στηη τιβι...που εκει μιλανε και ο μητριπολιτης και διακεκριμενοι κληρικοι..και ελα πες μου οτι αυτα δεν ισχυουν απο την εκκλησια.
Κοιτα,θα το ξαναπω.Η αδελφη μου ειναι θεολογος,εγω τα παρακολουθω στενα αυτα,βλεπω καθημερινα ΛΥΧΝΟ,οταν το βραδακι που ξαπλωνω και φριττω απο αυτα που ακουω.

Ο ΑΝΔΡΑς ΕΙΝΑΙ Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ,Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΙΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩς ΛΕΝΕ,ΟΧΙ Η ΛΟΥΚΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑς ΑΛΛΑ ΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ.

Αν αυτο ειναι ισοτητα εγω ειμαι ο πάπας.

Σε εμενα αυτες οι σοφιστειες δεν πιανουν λεμε.
ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΤΗς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑΤΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΓΥΝΑΙΚΑ;Γιατι τουλαχιστιν στην ορθοδοξη εκκλησια δεν γινεται γυναικα ιερεας;

Οτι και να καμετε ευτυχως ο κοσμςο εχει καταλαβει τι εστι ελληνικη εκκλησια και τι ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ,ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ.
Τι να τηρηται;

ΔΕΝ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ; ΔΕΝ ΤΑ ΖΟΥΜΕ;
ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ;
ΣΤΟ ΟΤΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΘΙ ΚΑΤΩΤΕΡΗ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΚΑΙ ΚΤΗΜΑ ΤΟΥ,ΣΟΒΑΡΟΛΟΓΕΙΣς;

Οταν η εκκλησια περναει το μηνυμα της ανισοτητας στους πιστους,και στην ελλαδα εχουμε τοσους θρησκους,τελειωσε το ζητημα.
Η ελληνικη επαρχια βριθει απο καταπιεση και ανισοτητα της γυναικας.
Αλλα και παντου,απλα σε μικροτερο βαθμο.ΟΡΑΤΟ.
Δες ΛΟΙΠΟΝ ΛΥΧΝΟ ,να δεις τι λενε ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ και μετα ελα μιλα μου.
 
Τελευταία επεξεργασία:

Margarita 00

Διάσημο μέλος

Η Margarita 00 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,898 μηνύματα.
Ο ΑΝΔΡΑς ΕΙΝΑΙ Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ,Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΙΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Απλη ερωτηση !

Ναι οκ το λεει ,αυτο τι σημεναιει ομως ?

Οτι δίνουμε άλλοθι στις γυναικοκτονιες ?
Σε αυτον που κακοποιει και μεταχειριζεται τις γυναικες ?
Σε αυτον που ΔΕΝ αφηνει την γυναικα του να παει να δουλεψει και την εχει ολη μερα μεσα σε ενα σπιτι να γενοβολα παιδια ?
Σε αυτον που δεν εχει μαθει να μιλα με σεβασμο στην γυναικα του ?

Τι απ ολα αυτα σημαινει αυτη η περιβοητη φραση ?

Εσυ σαν γυναικα ετσι και ειχες ενα συντροφο μεσα στο σπιτι σου υπηρχε περιπτωση να τα δεχοσουν ολα αυτα ?
Εγω παλι λεω οχι ,αρα αυτοματα αυτο τι σε κανει κακη χριστιανη ΑΝ ησουν ή ανθρωπο που σεβεται και εχει μαθει να τιμα τον ευατο του σαν μοναδα και οχι σαν συνολο μεσα σε μια σχεση ?

Επειτα οι αντρες που πραγμνατικα σεβονται και εχουν πολυ ψηλα την γυναικα και ακολουθουν πιστα αυτη την συγκεκριμενη φραση αλλα με την καθε αυτου ερμηνεια της τι ειναι ?

Το να μπερδευυμε και να ερμηνευουμε τα λογια της θρησκειας συμφωνα με τα φεμινιστικα μας ενστικτα οδηγει στη υποτιμηση που εμεις οι ιδιοι δειχνουμε μεσα απο τις πραξεις μας


Νομιζω εκει ειναι η ολη διαφωνια και ένσταση μας και οχι η εναντίωση μας στην καθε αυτου φραση
 
Επεξεργάστηκε από συντονιστή:

Πουπουλίνα

Επιφανές μέλος

Η Πουπουλίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ζωγράφος και μας γράφει απο Κόρινθος (Κόρινθος). Έχει γράψει 25,182 μηνύματα.
Τι απ ολα αυτα σημαινει αυτη η περιβοητη φραση ?
Oτι συμφωνα με τον χριστιανισμο η γυναικα δεν ειναι ισοτιμη με τον ανδρα.ΕΝΤ ΟΦ ΣΤΟΡΥ.
Το που οδηγει αυτο ειναι αλλο θεμα.
Δες τον τιτλο του θεματος.
 
Επεξεργάστηκε από συντονιστή:

Margarita 00

Διάσημο μέλος

Η Margarita 00 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,898 μηνύματα.
Oτι συμφωνα με τον χριστιανισμο η γυναικα δεν ειναι ισοτιμη με τον ανδρα.ΕΝΤ ΟΦ ΣΤΟΡΥ.
Το που οδηγει αυτο ειναι αλλο θεμα.
Δες τον τιτλο του θεματος.
Αυτό το άλλο θέμα είναι που κλασικά κάποιοι έχουν βάλει παρωπίδες και τους βολεύει πάρα πολύ αυτή η ταμπέλα να περιφέρεται σαν λάβαρο για να δώσει έτσι εμφάνιση στις δικές τους καθαρά φανατισμενες αντιλήψεις..

Απλή λογική όσο και να σκίζουν τα ιμάτια τους ..

Τώρα για τον τίτλο του θέματος ναι...και?
Τι σημαίνει αυτό?
Ότι λέγονται εδώ μέσα όσα πραγνατικα ισχύουν ?
Από ποιους ?
Πραγματικα γελάμε με ορισμένες πλήρως παραποιημενες απόψεις...

Και ναι η ιστορία έλαβε τέλος και απέδειξε για ακόμη μια φορά τα αυτονόητα..
Η ημιμάθεια ειναι χειρότερη της αμάθειας...
Βγάλτε παρωπίδες και κατεβείτε από το υπέροχο συννεφάκι που σας συντροφεύει σε όλο αυτό φοβούμενοι ίσως να ανακαλύψετε ότι τελικά κάποιες ιδεολογίες τις έχετε προσέγγιση τόσο λάθος..
Το να παρακολουθείς ακόμα και το ποιο καταρτισμενο καθηγητή να σου εξηγεί τα αυτονόητα πλέον, ο φανατισμός είναι ικανός να τον βγάλει αμόρφωτο,και αβουλο πλασμα μόνο και μονο για να μην μπείτε στην διαδικασία της αμφισβητήσεις των δικών σας αντιλήψεων και συνεπώς αμφισβήτηση ακόμα και της ίδιας σας την στάση που έχετε υιοθετήσει στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής σας (γενική η διαπίστωση):bye2:
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Top