Να πεθάνει ο «Α. Ν. 747» !!!
Αναγκαστικούς/εκβιαστικούς νόμους βάζουν μόνον οι δικτατορίες, οι ύπατες αρμοστίες και γενικά οι κάθε είδους παρακρατικές εξουσίες. Αυτό που καλείται να πληρώσει σήμερα η ελλαδική κοινωνία, τόσο ακριβά και τόσο «άδικα»(! ), δεν είναι παρά το κράτος της, όπως αυτό της επιβλήθηκε από την ιστορία, συγκεκριμένα, από τη Συμφωνία της Βάρκιζας(1945) και μέχρι την απώλεια του εθνικού νομίσματός της (με την είσοδο στην ΟΝΕ του Ευρώ).
«Το κράτος ήμαστε εμείς», κυριάρχησε σχεδόν ως αυτονόητο, στην μεταπολεμική καθομιλουμένη της ελλαδικής επικράτειας, ειδικά δε, από την κατάπαυση του Εμφυλίου και μέχρι το περιλάλητο «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»( Ανδρέας Γ. Παπανδρέου, με διάδοχους… τους Γ. Καρατζαφέρη και Μ. Βορίδη!). Βέβαια, τον μεν πρώτο σλόγκαν κυκλοφορούσε στη διεθνή ατμόσφαιρα και τα ερτζιανά της, από τις αρχές ακόμη του 20ου αιώνα, όταν στη Ρωσία έμελλε να γίνει πολιτική πράξη: « αντί του Τσάρου», το δε δεύτερο, μετά τον Χίτλερ, αρχές του ’30, θα τον επαναλάμβαναν ανάλογα, κι άλλα «εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα»(Σιωνιστές, Μπααθιστές, Νασερικοί, Παλαιστίνιοι, Σκοπιανοί κλπ κλπ κλπ)!
Είναι ιστορική αλήθεια, ότι αυτό το «εμείς», στην ιστορική εξέλιξη της Δύσης, ως πολιτικό υποκείμενο, ξεκίνησε από την Αθήνα, αλλά οι Αθηναίοι τότε(6-5ο αι. πΧ) εννοούσαν την «Εκκλησία του Δήμου» και όχι αυτό καθεαυτό, το κράτος. «Το κράτος ήμαστε εμείς», στην τότε καθομιλουμένη, φανέρωνε τυραννικές, ολιγαρχικές, «πεισιστρατικές»(κοινώς «χουντικές»), δεσποτικές διαθέσεις/προθέσεις. Αυτήν την οπτική όμως θα επέλεγαν για την Ελλάδα, οι μεταπολεμικές συγκυρίες και οι «εγγυήτριες δυνάμεις της χώρας»(Γιάλτα και Μπρέτον Γουντς). « Οι Γκρης δεν έχουν δράμι χρυσού και μας χρωστάνε τα ψειριασμένα μαλλιά της κεφαλής τους!»(ήξερε βέβαια την κομπίνα με τον "ελληνικό χρυσό της Ανατολής"!!!), ενδεχόμενα θα πέταξε κάποια στιγμή, ο πολύς Τσώρτζιλ στον Πατερούλη των απανταχού της γης γραφειοκρατών της «κομμουνιστικής ορθοδοξίας». Απότοκοι αυτής της αντίληψης/επιχειρήματος, ήταν και οι εισηγητικές προτάσεις προς τις «πολιτικές δυνάμεις εξουσίας στην χώρα», όπως αυτές περιχαρακώνονταν και συσχετίζονταν στην ελλαδική κοινωνία, μετά τις «Συμφωνίες της Βάρκιζας» και της «Γιάλτας», για την ισχύ και εφαρμογή του Αναγκαστικού Νόμου 747/ Δεκέμβριο 1945, βάσει του οποίου το «Ελληνικό Δημόσιο» ορίζεται ως « συνταγματικός Εγγυητής της Ελληνικής Εθνικής Οικονομίας».
Από ιστορική άποψη, ένας ολόκληρος κύκλος (30ετής), που ξεκίνησε από το 1946 (Δημοψήφισμα-Εμφύλιος) και κατέληξε στην «Μεταπολίτευση»( 1975), καταναλώθηκε εθνικά, με αιματηρές διαμάχες, για το ποιος και πως θα διαχειριζόταν στην ελλαδική επικράτεια μία διαδικασία «κομμουνιστικοποίησης της χώρας», αλλά, «…χωρίς τους Κομμουνιστές!». Ο « Α.Ν. 747», το ήθελαν (και τότε και τώρα!) οι «εγγυήτριες δυνάμεις», να ξεκινήσει με τους πολιτικούς προγόνους των ΓΑΠ και «Καρατζαφύρερ», και να κλείσει η ουσιαστική του ισχύ, μ’ αυτούς τους ίδιους, ως «πολιτικούς κληρονόμους»(βλ. και περίπτωση Μ. Χριστοφοράκου!!!). Μπορεί ίσως η ιστορία να γελάει με κάτι τέτοιες φαρσοεπαναλήψεις της, αλλά πάντα «το μάρμαρο το πληρώνει ο λαός», εφόσον βολεύεται, με την εθελοδουλία!
Σε μία συντεταγμένα οργανωμένη κοινωνία, ένας βαθμός στοιχειώδους εθελοδουλίας απαιτείται από κάθε πρόσωπο, υπό την έννοια έστω του «σεβασμού των νόμων» και της «υπόστασης του συνταγματικού κράτους». Χρειάστηκαν 30 ολόκληρα χρόνια ιστορίας της χώρας μας, για να αποκτήσει, από ένα μεταπολεμικό παρακράτος(1945-19740), ένα πανάκριβο, και όχι τόσο σύγχρονο, «συνταγματικό κράτος»(1975-2004). Από τους ολυμπιακούς αγώνες (Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή) όμως και μετά(με ΓΑΠ και Παπαδήμου) η εθελοδουλία που απαιτείται, από κάθε κοινό θνητό Πολίτη αυτής της χώρας, για να αυτοδεσμευτεί στο, έτσι κι αλλιώς φασιστικής έμπνευσης, «το κράτος ήμαστε εμείς», προϋποθέτει ακούσιο ή εκούσιο …πνευματικό αυνανισμό, προφανώς!
