Εμένα, το cleansed μου φάνηκε απλά μαγικό. Το καταθέτω ως μια διαφορετική άποψη, ενάντια σε όσα γράφτηκαν ήδη.
Είχα την ευκαιρία να δω το 2ο ανέβασμα του έργου στην Ελλάδα, από την Έφη Γούση το 2014. Αποστειρωμένο, σκληρό, χωρίς κανένα συναίσθημα. Αντιθέτως, η εκδοχή του Καραντζά με άφησε με ένα αίσθημα τρυφερότητας, αν και δεν μείωσε τη βία. Αντιθέτως, όπως εύστοχα επεσήμανε μια κριτική, "πολλαπλασίασε την τρυφερότητα". Τι σημαίνει αυτό για εμένα; ότι ο Καραντζάς ξέρει να διαβάζει ΣΩΣΤΑ τα έργα που καλείται να σκηνοθετήσει (βλ. και τον Γλάρο, πριν από κάποιες σεζόν).
Την ίδια ακριβώς αίσθηση μού άφησε και το 'Λεωφορείο ο Πόθος" του ιδίου σκηνοθέτη. Βάσει των εκδοχών που είχε τύχει να παρακολουθήσω (πχ την ταινία με τη Βίβιαν Λι - Χριστέ μου, τι ανυπόφορη ερμηνεία και ποσώς με ενδιαφέρει αν κέρδισε όσκαρ), η Μπλανς μου φαινόταν μια ανυπόφορη, υστερική τύπισσα. Στην παράσταση του Καραντζά, με την Καλτσίκη πρωταγωνίστρια, είχα την ευλογία να νιώσω όλη την τραγικότητα της ηρωίδας. Και ευχαριστώ τον σκηνοθέτη γι' αυτό.
Αυτά από εμένα. Καλή συνέχεια.