παρόλο που δεν νομίζω ότι θα το έκανα ποτέ (κυρίως γιατί βλέπω πόσο αρνητικά αντιμετωπίζεται το ζήτημα) αναρωτιέμαι αν οι τόσο μεγάλοι πολέμιοι έχουν ποτέ προσέξει παιδιά.
Πρόσφατα έκανα baby-sitting στο δίχρονο βαφτηστηροανηψι μου (24ωρο baby-sitting).
Λοιπόν ζωή να'χει το παιδάκι ΔΕΝ στεκόταν ήσυχο (όσο ήταν ξύπνιο) ούτε ένα δευτερόλεπτο! ΤΑ ΠΑΝΤΑ του κέντριζαν το ενδιαφέρον, ήθελε να τα αγγίξει, να τα πειράξει, να τα σηκώσει, να τα δέσει, να να να...
Επίσης το να το "χάσεις" από τα μάτια σου είναι ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ. Αρκεί πραγματικά ... να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Έμαθα δε πρόσφατα ότι τα παιδιά όταν πανικοβάλλονται/σε ψάχνουν έχουν μια τάση να πηγαίνουν...μπροστά, δλδ μπορεί να στέκεσαι ακριβώς πίσω τους (αλλά εκτός οπτικού πεδίου τους), δεν πρόκειται να γυρίσουν πίσω να σε ψάξουν αλλά θα αρχίσουν να τρέχουν προς τα μπρος.. Και ναι, ένα δίχρονο μπορεί να απομακρυνθεί ΠΟΛΥ σε ένα δευτερόλεπτο(!).
Και οκ, εγώ όταν έκανα baby -sitting το παιδί είχα ΟΛΗ τη μέρα ελεύθερη να πάμε για παιχνίδι στο πάρκο, να παίξουμε, να τον προσέχω κτλ...
Και το έκανα. Και επι ΕΝΑ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΟ δεν έκανα απολύτως τίποτε άλλο.
Μετά τον παρέδωσα στην αδελφή μου και πάλι και συνέχισα τη ζωή μου και τις υποχρεώσεις μου. ΑΝ όμως δεν ήμουν απλώς η "ευκαιριακή" νταντά αλλά ήταν παιδί μου τι θα έκανα? ΔΕΝ θα ψώνιζα για το σπίτι? ΔΕΝ θα έκανα καμία δουλειά? Και ποιός σας είπε ότι όλοι έχουν μια γιαγιά και έναν παππού εύκαιρο ανα πάσα στιγμή να τους προσέχει τα παιδιά?
Και ποιός σας είπε ότι είναι καλό για το παιδί να ΜΗΝ κυκλοφορεί και να κάθεται όλη μέρα σπίτι ή όλα του τα βιώματα να είναι "είμαι σπίτι με τους γονείς"-"με φορτώνουν στο αμάξι"-"είμαι σπίτι με τους παππούδες". Ήτοι να κάθονται ΟΛΗ μέρα μέσα σε ένα σπίτι?
Ξαναλέω, δεν υποστηρίζω ότι πρόκειται για βέλτιστη λύση, αλλά είναι ΜΙΑ λύση όταν δεν έχεις 50 εναλλακτικούς ανθρώπους να σου κρατάνε το παιδί, το οποίο είναι ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ να απομακρυνθεί από κοντά σου και να χαθεί, και φυσικά ΠΡΕΠΕΙ το γεγονός ότι έκανες παιδί να το συνδυάσεις με το ότι πρέπει να διεκπεραιώσεις και τις δουλειές σου!
Και όλα αυτά τα λέω όταν έχω κοροϊδέψει πολύ κάποιες βρετανίδες τουρίστριες που έχω δει το καλοκαίρι να το εφαρμόζουν ως μέθοδο αλλά από την άλλη αφού εχω δει στην πράξη πως είναι να έχεις μαζί σου ένα παιδί/ να πρέπει να συνδυάσεις το να έχεις μαζί σου ένα παιδί και να πρέπει να κάνεις κάποιες δουλειές.
Ναι, έχω προσέξει, στο σόι μου αν δεν πατήσουμε τα 50 δε σταματάμε να γεννοβολάμε, για αυτό εμείς ήμαστε πενταμελής οικογένεια,ο θείος μου είναι 7 μελής (5 παιδιά), η θεία μου επίσης 5 μελής και το πολύ φιλικό οικογενειακό ζευγάρι της οικογένειας μου 6 μελής οικογένεια. Έχω βαρεθεί επισκέψεις σε κλινικές, κάθε χρόνια κάποια (θεία, ξαδέρφη,ξαδέρφη των γονιών μου κλπ) γεννάει...
Οπότε ναι, έχω κρατήσει παιδιά για σούκου ολόκληρα, για εβδομάδες ολόκληρες ΜΌΝΗ ΜΟΥ.
Να αναφέρω ότι η μητέρα μου ήταν φουτ ταιμ απασχόληση μόλις γέννησε τη μικρή μας και ο κλήρος για το ποιος θα την κρατάει έπεσε σε εμένα καθώς είχα το πιο ελαφρύ πρόγραμμα, ευτυχώς αυτό σταμάτησε όταν η μικρή έφτασε στα 5 γιατί είχαμε ανησυχήσει κάπως με το γεγονός ότι με φωνάζει "μαμά" κάποιες φορές.
Όπως είπες πρόσεξες ένα 2χρονο παιδάκι, μιλάμε για τη γνωστή σε μαμάδες περίοδο -terrible twos-, όπου η συμπεριφορά του παιδιού ΑΛΛΆΖΕΙ. Και το πιο ήσυχο παιδί στο πλανήτη να είχες, το πιο καλόβολο μωράκι, σε αυτή την ηλικίας από μωρό γίνεται παιδί. Είναι μεγάλη καμπύλη στην ανάπτυξη του και σωματική και νοηματική, οπότε λογικό είναι το παιδί με λίγα λόγια να -τρελαίνεται-. Πιάνει ένα βάζο και το σκαλίζει, απορεί γιατί είναι κρύο, γιατί γυαλίζει, γιατί είναι βαρύ ή ελαφρύ, γιατί είναι μεγάλο ή μικρό, είναι η ηλικία που μαθαίνει τα αντικείμενα που έχει γύρω του και παράλληλα προσπαθεί να μιλήσει με προτάσεις και όχι πεταμένες λέξεις. Είναι από τις πιο ζόρικες φάσεις η ηλικία των 2 και εκεί αναλόγως το πως θα το χειριστούν οι γονείς θα φανεί και η εξέλιξη του παιδιού αργότερα.
Όχι, δεν γίνεται να κάθεται συνέχεια στο σπίτι ούτε γίνεται να το παραμελείς.
Για εμένα, γονιός που υποστηρίζει ότι το παίρνει το παιδί μαζί του στις δουλειές του γιατί δε μπορεί να κάνει αλλιώς και του βάζει και το λουράκι για να μη το χάνει είναι απαράδεχτος.
Δεν μου δίνει την αίσθηση ότι παίρνει το παιδί μαζί επειδή "δεν έχει να το αφήσει κάπου", μου δίνει την αίσθηση ότι δύο τελείως διαφορετικές υποχρεώσεις θέλει να τις χωρέσει σε μια. Θα πάω να πληρώσω τη ΔΕΗ, θα είμαι εκεί μέσα κανένα δύωρο θα πάρω και το παιδί μαζί μου να βγει με την ευκαιρία και όλα οκ, του βάζω και το λουρί γιατί 2 ώρες εκεί μέσα θα λυσάξει και λύθηκε το πρόβλημα, γυρνάμε μεσημέρι σπίτι το ταίζουμε και ψώφιο πλέον πέφτει για ύπνο και έτσι έχω και χρόνο να κάνω και το σφουγγάρισμα που ήθελα.
Από τι στιγμή που οι επιλογές είναι λίγες και πρέπει να έχεις το παιδί σου μαζί σου οφείλεις να του μάθεις να προσαρμόζεται σε αυτές τις συνήθειες. Δε μπορείς να παραπονιέσαι για έλλειψη χρόνου και βοήθειας και να αναγκάζεις το παιδί να στέκεται στην ουρά στο πλάι σου σαν στρατιωτάκι στη ΔΕΗ, ούτε να το αναγκάσεις να χωθεί στο πλήθος της λαικής. Θα το πας στο πάρκο , στο φυσικό του για αυτό περιβάλλον για να εξοικειωθεί με τον έξω κόσμο ξεκινώντας από κάτι που ξέρεις ότι του αρέσει και μετά πέφτεις στα βαθιά.
Το παιδάκι δεν είναι χαζό, ούτε αχάριστο. Αν του εξηγήσεις όμορφα κι ωραία, πως η παιδική χαρά είναι για παιχνίδι και μπορεί να τρέξει, θα τρέξει, θα το ευχαριστηθεί και θα τελειώσει εκεί. Αν του πεις ότι η τράπεζα είναι μια υποχρέωση των μεγάλων αλλά η μαμά θέλει τη παρέα σου για να μην πάει εκεί μόνη της το παιδάκι σίγουρα θα έρθει μαζί σου. Και αν νομίζεις ότι μετά από κάποια ώρα θα ξεφύγει μπορείς να εφεύρεις ένα παιχνίδι ήσυχο αλλά διασκεδαστικό για να περάσετε την ώρα σας.
Αυτό βέβαια προυποθέτει να είσαι σωστός και όντως να τον πηγαίνεις στη παιδική χαρά, αν το κρατάς το παιδί μέσα μια ολόκληρη βδομάδα και το βγάζεις έξω απλά για να πληρώσεις τους λογαριασμούς λογικό είναι να μη βάλει κ*λο κάτω.
ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΌΛΟΙ ΟΙ ΧΏΡΟΙ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΆ. Θέλω να πάω στο εμπορικό κέντρο να χαζέψω τις βιτρίνες. Ωραία. Θα ψάξω να βγω κάποιον να μου το κρατήσει. Αν δεν βρω, πολύ απλά ΔΕΝ ΠΆΩ. Θα κοιτάξω να πάω κάπου που θα είναι φιλικά για το παιδί μου ώστε να το χαρούμε και οι δύο. Αν καίγομαι να πάω εμπορικό δε θα το κανονίσω τελευταία στιγμή, θα κοιτάξω να κάνω τα κουμάντα μου πιο πριν, να είμαι σίγουρη ότι ο τάδε μπορεί να αναλάβει το παιδί μου για λίγες ώρες μέχρι να τελειώσω δουλειές που είναι βαρετές για το παιδί μου και κουραστικές για εμένα, καθώς έχω τα ψώνια στο μυαλό. έχω και το μπόμπιρα να προσέχω.
Όπως είπα και πριν, δεν το κατακρίνω το λουρί ως αντικείμενο, απλά πιστεύω ότι την αναγκαιότητα του την δημιουργεί η τάση που έχουμε να παραμερίζουμε τα παιδιά, πιστεύοντας ότι είναι απλά μηχανές που τρώνε, χέζουνε και κοιμούνται παραβλέποντας πολλές φορές τις απαιτήσεις και τις ανάγκες που έχουν.
Δεν μου χρειάστηκε μέχρι τώρα και δε νομίζω να μου χρειαστεί και στα δικά μου παιδιά...
