Αν ποτέ στη ζωή σου κληθείς να κάνεις δουλειά που απαιτεί εκπροσώπηση, είτε αυτή αφορά Υπουργείο, είτε τους συνεργάτες στη δουλειά, θα καταλάβεις ότι πρόκειται για δύσκολη και ψυχοφθόρα δουλειά. Ακριβώς γιατί έχεις τον κάθε εξυπνάκια να πετάγεται και να λέει "γιατί δεν κάνουμε αυτό, γιατί δεν κάνουμε εκεί, γιατί δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό, έτσι γιατί". Εγώ και εσύ καθόμαστε σπίτι. Αράζουμε στον υπολογιστή, κάνουμε κάνα ηλεκτρονικό μάθημα, αλλά κατά γενικό κανόνα οι απαιτήσεις της καθημερινότητας έχουν μειωθεί. Το δικό του πρόγραμμα έχει αυξηθεί, γιατί πρέπει να ενημερωθεί, να συζητήσει και να ενημερώσει.
Όταν, λοιπόν, κάποιος προσπαθεί να διαχειριστεί μια κρίση και βλέπεις μεγάλο μέρος του πληθυσμού να του λέει, πρακτικά, "Αντε γ...., εγώ πάω διακοπές", τι νομίζεις ότι σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος;
Τα συγχαρητήρια που συγκεντρώνει κάθε μέρα είναι απαραίτητα, για να μπορεί ως άνθρωπος να προχωρήσει μπροστά και να κάνει την δουλειά που χρειάζεται να κάνει.
Το να απαιτήσουμε γιατρούς στο ΕΣΥ δεν θα το σχολιάσω καν. Κλασικό αριστερίστικο επιχείρημα. Να απαιτήσουμε αυτό, να απαιτήσουμε εκείνο. Το όλο επιχείρημα της "απαίτησης" στηρίζεται στο ότι:
1) Η Κυβέρνηση είναι ανίκανη ή και επιθυμεί να λειτουργήσει καταστροφικά (μπορεί να προσλάβει κόσμο και δεν το κάνει ή αυτός ο κόσμος που θα προσληφθεί θα βοηθήσει σημαντικά)
2) Ο μέσος αστός, που δεν έχει διαχειριστεί ούτε εβδομαδιαίο χαρτζιλίκι με επιτυχία, μπορεί να διαχειριστεί ζητήματα σε επίπεδο δήμου-περιφέρειας-κράτους.
Στην Κίνα, όταν ξέσπασε η κρίση, δεν προσλάβανε γιατρούς. Χτίσανε νοσοκομεία. Γιατί να μην απαιτήσουμε να χτίσουμε νοσοκομεία; Γιατί το "να απαιτήσουμε προσλήψεις" εξαργυρώνεται πολιτικά από ορισμένους που έκαναν καριέρες, στηρισμένες σε τέτοιες κρίσεις.