Πρώτον, την αφορμή για στενότερη αστυνόμευση και πειθάρχηση. Η επίκληση λόγων δημοσίου συμφέροντος για περιορισμούς στην ελευθερία θα γίνει από εξαίρεση ο κανόνας και θα ενταθεί και μετά τον κορονοϊό. Ήδη στο μυαλό των περισσότερων έχει κανονικοποιηθεί. Νομίζω εθελοτυφλεί όποιος δεν το βλέπει. Ειδικά κάποια μέτρα με πολύ αμφίβολη αποτελεσματικότητα, μόνο ως άσκηση για υπακοή μπορεί να τα δει κανείς. Θα ασχοληθούν εκτενώς οι κοινωνιολόγοι του μέλλοντος.
Δεύτερον, τον κανιβαλισμό στα σόσιαλ. Σε πολλές περιπτώσεις, όπως πχ τότε με τα γηροκομεία στα οποία σημειώθηκαν κρούσματα ή με τις δηλώσεις υπουργών που διαστρεβλώθηκαν, υπάρχει μία άνευ προηγουμένου ανθρωποφαγία από άτομα χωρίς στοιχεία, που έχουν αυτοανακηρυχθεί δικαστές του πληκτρολογίου. Με αποτελέσματα από έμμεσα μέχρι άμεσα, όπως την αυτοκτονία του ιδιοκτήτη του γηροκομείου. Πλέον ο κάθε ημιμαθής έχει υπερεξουσίες μέσω του διαδικτύου και μπορεί να κρίνει ό,τι κάνουμε, λέμε ή γράφουμε, ειδικά στο ίντερνετ. Θεωρώ πως ειδικά αυτό θα είναι ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε μελλοντικά. Το πιο ασφαλές πλέον είναι να μην λες τίποτα δημοσίως, γιατί από τη μια μέρα στην άλλη μπορεί να σε καταστρέψουν.
Τρίτον, την ψηφιοποίηση των πάντων. Ήδη ακούω για καθιέρωση διαδικτυακών δικαστηρίων και πανεπιστημίων, φυσικά αυτό θα συμβεί και σε άλλους τομείς. Λογικό, γλιτώνεις πάρα πολλά χρήματα έτσι και ήδη έχουμε συνηθίσει ένα χρόνο τώρα. Αλλά με τι κόστος; Η τηλεργασία επίσης θα επεκταθεί και θα κανονικοποιηθεί σε πολλούς τομείς, αναθεωρώντας πλήρως τα μέχρι τώρα δεδομένα, ιδίως τα κοινωνικοψυχολογικά και τη δυναμική της μέχρι τώρα καθημερινότητας.
Και πολλά άλλα σημαντικά, που νομίζω σκιάζουν κάθε άλλη συζήτηση περί του αν 50 ή 55% των νοσηλευτών πιστεύει στο εμβόλιο, αν θα πάρουμε 100.000 ή 150.000 δόσεις εμβολίου τον Δεκέμβρη, την καθημερινή στατιστικοποίηση της ανθρώπινης ζωής (και κατ’ επέκταση αναισθητικοποιήση των εαυτών μας) και λοιπά ψιλοάσχετα που έχω δει, όχι μόνο εδώ, να υπεραναλύονται, όλη μέρα, κάθε μέρα.
