Με τη διαφορά, βέβαια, ότι ίσως ούτε όσοι εμβολιαστήκαμε να είμαστε προστατευμένοι από τα "εγκαύματα" μιας πιθανής άσχημης εξέλιξης, οπότε ίσως να μην είναι καλή ιδέα να προκαλούμε την τύχη μας. Και επίσης ίσως υπάρχουν άτομα ανεμβολίαστα (ή εμβολιασμένα χωρίς να έχουν αποκτήσει επαρκή ανοσία) στο περιβάλλον μας τα οποία αξίζουν κάτι παραπάνω από ένα "κρίμα".
Αν μπορούσαν να εμβολιαστούν όλες οι ηλικίες και να αποκτήσουν ανοσία όλοι οι εμβολιασμένοι, δεν θα είχαμε λόγο να συζητήσουμε στα πλαίσια της ατομικής/συλλογικής ευθύνης γιατί η ευθύνη θα ήταν μόνο ατομική και θα τελείωνε με τον εμβολιασμό μας. Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι πιο πολύπλοκη.
Με κουράζουν οι επιλεκτικές απαντήσεις. Όπως είπα, όλοι θα κολλήσουμε, από τη στιγμή που οι «ηθικές» δραστηριότητες(εστίαση, σινεμα, γυμναστήρια, πανεπιστήμια, σχολεία, μμμ, καταστήματα) θα παραμείνουν ανοιχτές για τους εμβολιασμένους. Οπότε ποια η διαφορά; Άμα θέλουμε να διασφαλίσουμε πως δε θα συμβεί αυτό, πρέπει να κάνουμε ένα 6μηνο λοκντάουν κάθε χρόνο, όπως πέρσι, για πάντα, αφού ο κορωνοιός θα μείνει για πάντα. Και πάλι βέβαια, σε βάθος χρόνου(5; 10 χρόνια; ) όλοι θα κολλήσουμε έστω μια φορά.
Δεν μπορείς να ζητάς το 100%. Και με τη γρίπη πεθαίνουν γύρω στις 500.000 άνθρωποι ετησίως - εκεί γιατί δεν κάνουμε λοκντάουν; Και μη μου πεις ότι ο κορονοιός είναι σοβαρότερος, με τον εμβολιασμό δεν είναι. Τώρα οι ακραίες στατιστικές πιθανότητες να πεθάνει κάποιος εμβολιασμένος είναι φυσικά υπαρκτές, αλλά όχι αρκετές για να δικαιολογήσουν και άλλα λοκντάουν, αλλιώς θα το δικαιολογούσαν και στην περίπτωση της γρίπης ή οποιασδήποτε μολυσματικής ασθένειας που μεταδίδεται, όπως είναι λογικό, μέσα σε μια κοινωνία.
Τόσο πολύ παραξενευόμαστε που διαπιστώνουμε ότι δεν είμαστε αθάνατοι, και ότι οι αρρώστιες πάντα θα μας σκοτώνουν; Νομίζω το ξέραμε πολύ καλά όταν συγκροτήσαμε τις πρώτες κοινωνίες. Ξέραμε ότι θα μεταδίδουμε ασθένειες και κάποιοι θα πεθαίνουμε λόγω αυτού, όμως το προτιμήσαμε λόγω των υπόλοιπων πλεονεκτημάτων της κοινώνησης. Σε συνθήκες βέβαια που αυτές οι ασθένειες απειλούν την πλήρη αποδιοργάνωση της κοινωνίας(όπως ο κορονοιός το 2020, debatable αλλα ας το δεχτούμε για τώρα), τότε ναι, να λαμβανονται μέτρα. Τώρα που λόγω του εμβολίου ο κίνδυνος είναι μεν υπαρκτός αλλά εχει εκφυλιστεί σε αντίστοιχο εκείνου της γρίπης, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία να μη συνεχίζεται η κοινωνική ζωή.
Αν μας φοβίζουν τόσο οι ακραίες στατιστικές πιθανότητες, ας την καταλύσουμε μια και καλή την κοινωνία, ας πάει ο καθένας να ζήσει σε καμιά γυάλα σε κάποιον ερημότοπο.
Τα πάντα είναι στάθμιση εννόμων αγαθών, και πλέον η κοινωνική ζωή υπερτερεί κάποιων ελαχιστων στατιστικών πιθανοτήτων κινδύνου της ζωής, που πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν.