Ας ελπίσουμε να μην αποδειχθεί αρκετά πρώιμη η πλήρης εγκατάλειψη όλων των πρωτοκόλλων, για τον περιορισμό της διασποράς του ιού και η αντιμετώπισή του ως ίωση πια. Πρόκειται άλλωστε για έναν ιό, που εμφανίζει πολύ συχνά παραλλαγές άλλωστε, από ότι είδαμε μέσα σε αυτά τα 2,5 χρόνια από την εμφάνισή του. Τα περισσότερα κράτη, τείνουν στη πλήρη κατάργηση των όποιων μέτρων έχουν παραμείνει, εξαιτίας του γεγονότος μόνο της μείωσης της πίεσης στα συστήματα υγείας, σε σχέση με πέρυσι και το 2020. Η διασπορά, δυστυχώς στην παρούσα φάση δε φαίνεται να απασχολεί κεντρικά, όπως τον πρώτο 1,5 χρόνο της πανδημίας, τόσο λόγω της πολύ υψηλής μεταδοτικότητας, όσο και λόγω του γεγονότος ότι έχουν χτιστεί σε σημαντικό βαθμό πια αντισώματα από εμβολιασμούς (πρώτους και αναμνηστικούς), απέναντι στη βαριά νόσηση, που καταλήγει σε ΜΕΘ, αλλά και τις συνεχόμενες πλέον μολύνσεις-επαναμολύνσεις στον πληθυσμό. Μάλλον, είναι πολύ μικρό το ποσοστό των ανθρώπων εντός ΕΕ και Αμερικής που δεν έχουν νοσήσει ποτέ από το 2020, ούτε ασυμπτωματικά.