Εγώ που λέτε, από μωρό-σκατό όλα τα καλοκαίρια μου τα περνούσα στο εξωχικό.
Φουλ κόσμο, φουλ μαγαζιά, και ποτέ χαλαρή παραλία.
Οι δικοί μου το σιχαινόντουσαν αυτό το πράγμα, όταν είχαν φτιάξει το εξωχικό στη συγκεκριμένη περιοχή δεν περίμεναν ότι θα ανέβει τόσο πολύ τουριστικά και ότι ο κόσμος θα αρχίσει να έρχεται προς τα εκεί, έτσι κάτι έπρεπε να κάνουν.
Άρχισε λοιπόν ο μπαμπάς μου ένα καλοκαίρι να οργώνει όλο το χωριό (γιατί μεταξύ σοβαρού κι αστείου χωριό ήταν, μετά έγιναν και καλά "οικισμοί") ώστε να βρει μια καταραμένη παραλία μακριά από τα δυνατά beach bar, τους τουρίστες και τους ανάγωγους έλληνες, χωρίς όμως να κατεφέρνει κάτι.
Έτσι του ήρθε μια ίδεα, αφού δε μπορώ να βρω ερημική παραλία, θα φτιάξω δικιά μου!
Το εξωχικό μας είχε ακριβώς μπροστά θέα τη θάλασσα αλλά δεν είχες πρόσβαση γιατί ουσιαστικά μπροστά ήταν γκρεμός, έτσι ο μπαμπάς ξερίζωσε μερικά δέντρα για να κάνει άνοιγμα,κούρεψε τα υπόλοιπα και έφαγε όλο το καλοκαίρι του τότε να φτιάχνει σκαλιά με τσιμέντο και ξύλα!
Το επόμενο καλοκαίρι η ερημική παραλία μας περίμενε, είχαν θεριέψει κάπως και τα δέντρα από πέρσυ και πλέον έκρυβαν τελείως το άνοιγμα και τα σκαλιά, δεν το γνώριζε κανένας και ήταν όλη δική μας!
Βέβαια μετά από λίγο καιρό μαθεύτηκε αφού μας έβλεπαν όλο το σόι στη σειρά να χώνεται μέσα στα δέντρα με πράγματα παραλίας.
Πλέον το χρησιμοποιούν αρκετοί που το έμαθαν και μάλιστα ο δήμος βοήθησε και έβαλε και καγκελάκια στη σκάλα!
Φέτος σκεφτόμασταν να κάνουμε και μια ταμπέλα καλοσωρίσματος και να δώσουμε όνομα στη παραλία για να μη χάσουμε και τη δόξα, αφού εμείς το σκεφτήκαμε και το κάναμε.
Κοινώς, θέλω παραλία με πολύ ήσυχία και πλάτες φορτωμένες από ψυγειάκια και ομπρέλες, μέχρι ολόκληρες σκηνές για διανυκτέρευση.
