Εσυ εισαι φυσιολάτρισσα και εργατικη και εχεις την ομπρελα σου ...και καλα κανει και θες το αυτονοητο.
Εγω ομως ειμαι και καλοπερασακιας και επιδειξιας και θελω ξαπλωστρα και καφε. Συνεπως θελω οργανωμένο χωρο.
Οχι δεν εχουν δικαιωμα να μου χρεωνουν ομπρελα και ξαπλωστρα...διοτι εγω ειμαι αφ ενος συνιδιοκτητης της αμμου και δευτερον η ομπρελα ειναι τα ''τραπεζοκαθισματα'' της καφετεριας. Ολα αυτα πρεπει να ειναι στην λογικη τιμη του καφε. Και ο δημος να παει να απαυτωθει που θελει ενοικια.
Εδώ Γιάννη, εν μέρει συμφωνώ, εν μέρει όχι.
Η αλήθεια είναι πως η γενιά σας είναι οι γενιά των πριγκήπων. Και δε διαφωνώ, σε ένα μέρος της παραλίας να υπάρχουν καθίσματα και ομπρέλες. Όμως πρέπει να αφήνουν αρκετό χώρο, ώστε να μη χαλά το φυσικό τοπίο, γιατί και συ δεν πάς μόνο για τον καφέ, αλλά και για την παραλία.
Εμένα με στενοχωρούν, όταν αυτά είναι τσιμενταρισμένα στην άμμο, που είμαστε συνιδιοκτήτες και αν πιάνουν όλη την παραλία. Επίσης με στενοχωρούν, όταν σερβίρουν τον καφέ σε πλαστικά, διότι τα γιάλινα σπάνε και μπορεί κάποιος να τα πατήσει (λογικό είναι). Αλλά και τα πλαστικά, τα <<παίρνει ο αέρας>> και τα στέλνει στη θάλασσα. Το αν τη χρεώνουν, δε με απασχολεί, σπανιότατα νοικιάζω, ίσως μια φορά την πενταετία. Τώρα, αν ο ιδιοκτήτης την έχει αγοράσει, λογικό δεν είναι να την νοικιάζει; Δεν ξέρω, σκέψη κάνω.....
Οι δήμοι, απ όσο κατάλαβα πέρυσι με το κίνημα της πετσέτας, είναι βαθιά χωμένοι στο παιχνίδι της ομπρέλας: ποιος, πόσο χώρο θα πάρει κλπ. Γιαυτό και αυτό κάπως πρέπει να λυθεί. Βέβαια, το ότι βάζει ιδιοκτήτης δικά του πράματα στην κοινόχρηστη αμμουδιά, κάπως πρέπει να αποζημιωθεί ο δήμος, ο οποίος κατά κάποιο τρόπο έχει την ευθύνη του χώρου. Κοινόχρηστος = για όλους => διαχειριζόμενος από το λαό της περιοχή = δήμος. Επομένως δικαιούται να πάρει ενοίκιο
Έτσι τα καταλαβαίνω
Ναι είμαι φυσιολάτρης. Στα νιάτα μου έκανα πολύ ελεύθερο κάμπινγκ. Ακόμα μ αρεσει, αλλά ο ήμισης θέλει λίγη άνεση πλέον. Ξέχασε τα νεανικά μας. Χαχαχα πριν κάποια χρόνια, είχαμε πάει σ ένα νησί με τους τότε σχεδόν ενήλικους γιους. Είχαμε κλείσει γιαυτούς καμπινγκ, για μας δωμάτιο. Αυτοί όμως, πρίγκηπες γαρ, ήθελαν δωματιο και μου λέει ο καλός μου: <δεν πάμε εμείς στο κάμπινγκ να θυμηθούμε τα νιάτα μας;> χιχι, εγώ πέταξα τη σκούφια μου! Βέβαια σε 3 μέρες αλλάξαμε, γιατί διαπιστώσαμε, πως οι λεβέντες κάθονταν όλη μέρα στο δωμάτιο, πράμα που δε σήμαινε διακοπές. Στο κάμπινγκ κάνεις αναγκαστικά διακοπές.
