Δε νομιζω οτι ειναι κατι που η επιστημη εχει ξεκαθαρισει. Ειναι και φιλοσοφικο, έχει και ανθρωπολογικες και βιολογικες πτυχες. Στις βιολογικες, θυμαμαι 2 μελέτες. Η μια εδειξε οτι κατα την ακσηση μιας ιδιοτελους πραξης, ενα συγκεκριμενο τμημα του εγκεφαλου λειτουργούσε, που δεν ανηκε στον ανωτερο εγκεφαλο αλλά σε ομαδα που περιλαμβανε τα τμηματα που ηταν υπευθυνα για την ικανοποιηση. Σε μια αλλη ερευνα, βρεθηκε άλλο σημειο του εγκεφαλου να ενεργοποιειται, που συνδεθηκε με επιλογη του ατομου αναλογα με το πως βλεπει τον κοσμο,τις αξιες του κλπ. 2 διαφορετικα αποτελεσματα δλδ, αν και το 2ο εμοιαζε πιο ολοκληρωμενο, ενω η αληθεια μπορει να ειναι καπου στη μεση.
Παιζει ρολο και πως οριζουμε τις εννοιες. αν πχ ως ιδιοτελεια η αλτρουισμο, οριζουμε κατι που προκυπτει απο συνειδητη επιλογη μας, τοτε φυσικα και μερικες ιδιοτελεις πραξεις ειναι κατακριτεες και καμια ανιδιοτελης δεν ειναι. Αν συμπεριλαβουμε στον ορισμο, και την ικανοποιηση που θα προκυψει απο την ανιδιοτελη πραξη, τοτε ειναι λιγοτερο ξεκαθαρα τα πραγματα. Παντως και απο την ιδιοτελη πραξη θα προκυψει ικανοποιηση (της επιτυχιας, της βελτιωσης της αυτοεικονας κλπ).Αρα δεν ξερω αν ειναι τοσο ενοχη η ικανοποιηση μιας ανιδιοτελους πραξης.
Αν το παρουμε και λιγο μακροσκοπικά, στο συνολο των κοινωνιων, εχουμε παντως μεγαλυτερη αναγκη των ανιδιοτελων (κι ας ειναι ψευδο-ανιδιοτελεις επειδη θα νιωσει καλα που προσφερει καποιος), παρα των ιδιοτελων-εγωιστικων.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
