Λες ενδιαφέροντα πράγματα, πολλές από τις λεπτομέρειες που γράφεις δεν τις ξέρω ειλικρινά, αλλά θα προσπαθήσω να σου απαντήσω σε ένα-ένα όσα θίγεις, γενικά όμως η δημοσίευσή σου έχει επιχειρήματα.
Κατ' αρχάς με τον άλλο φίλο, συζητούσαμε αν προηγείται η στρατιωτική κατάκτηση της πολιτισμικής κατάκτησης, ή αν δεν απαιτείται πολλές φορές καν η στρατιωτική κατάκτηση, και αρκεί η οικονομική δύναμη, για να έρθει το δεύτερο.
Από εκεί προήλθε η διαφωνία για την μεγάλη ή μικρή εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο (θα απαντήσω παρακάτω σε αυτό)
Επίσης, σε ό,τι αφορά τις 'εισπράξεις' των ΗΠΑ, μιλούσα για τα δάνεια μετά τον β'ππ, και όχι μετά τον α'.
Η Γερμανία βγήκε εξαθλιωμένη λοιπόν από τον α'ππ, όπου πριν καν την ολοκλήρωσή του πραγματοποιείται η κόκκινη επανάσταση στην Γερμανία από την Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Karl Liebknecht, οι οποίοι τελικά δολοφονούνται από τους γερμανούς πατριώτες, και τελικά επικρατεί το σοσιαλδημοκρατικό κομμάτι της αριστεράς (σαν να λέμε ότι η ΛΑΕ ήταν οι Σπαρτακιστές και ο ΣΥΡΙΖΑ οι σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι στην πορεία έγιναν πιο ΠΑΣΟΚ), δημιουργείται το SPD με αυτό τον τρόπο λοιπόν, και έτσι οδηγούμαστε στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης, όπου η Γερμανία συνθηκολογεί τελείως ταπεινωτικά.
Αν θυμάμαι καλά, έχοντας διαβάσει τους φακέλους Mondatori, γίνεται μια πρώτη ρύθμιση για τις οφειλές της Γερμανίας ως ηττημένης, και επί Χίτλερ, γίνεται και δεύτερη επειδή επειδή η κρίση του '29 στην αμερική, επηρέασε ολόκληρη την Ευρώπη, και έφτασε το δολλάριο να ισοδυναμεί με κάτι δισεκατομμύρια μάρκα.
Ο Χίτλερ τελικά φθάνει στο σημείο να ιδρύσει δική του κεντρική τράπεζα, αποκομμένη από την ιδιοκτησία στην οποία υπόκεινται όλες οι κεντρικές τράπεζες όλων των χωρών, που είναι ιδιωτικές για όποιον δεν το γνωρίζει, και όχι δημόσιες. Εξέδιδε δηλαδή δικό του νόμισμα ουσιαστικά, έχοντας συγκεντρώσει και όλο τον χρυσό από το Άουνσλους και την παράδοση της Τσεχίας, μέσω της BIS, διότι εκεί πήγαινε ο χρυσός των χωρών που παραδίδονταν στους ναζί.
Ο Χίτλερ δηλαδή όχι μόνο δεν πείραξε τους τραπεζίτες (που κανονικά, με την αντι-εβραϊκή ρητορική του θα ήταν οι πρώτοι τους οποίους θα έπρεπε να στείλει στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων), αλλά τους χρησιμοποίησε κιόλας.
Ο Χίτλερ χρησιμοποίησε το γεγονός εκείνο της απεργίας από τους Σπαρτακιστές των Λούξεμπουργκ, Λίμπνεχτ, και πάνω σε αυτό βάσισε το μανιφέστο του στον 'Αγών μου', με κατά βάση αντικομμουνιστική ρητορική, ταυτίζοντας τους κομμουνιστές με τους εβραίους, ώστε να 'ντύσει' αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει στην Ευρώπη, πίσω από μια ιδεολογία.
Άλλωστε ήταν αυτός που μίλησε για την αποτελεσματικότητα της προπαγάνδας τόσο εκτεταμένα.
Από το '36 και μετά, αλλάζει και τον υπουργό οικονομικών του με σκοπό να οδηγήσει τη χώρα σε πόλεμο.
Όλες οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής, το έβλεπαν ξεκάθαρα πού πάει το πράγμα, βλέποντας τον Χίτλερ να γεμίζει με πολεμικό υλικό τις αποθήκες του από το σημείο εκείνο και έπειτα, και δεν έκαναν τίποτε για να το σταματήσουν.
Ακόμα και στην Ελλάδα, ο λόγος που ο Μεταξάς έκανε το πραξικόπημα ήταν για να οργανώσει τον στρατό ενόψει του πολέμου που έβλεπε να έρχεται, γιατί οι βενιζελικοί είχαν αφήσει τον στρατό ξέφραγο αμπέλι.
Λοιπόν, διαφωνώ επομένως ότι η Standrard Oil του Ροκφέλερ και η διακλάδωση της AEG στην Γερμανία ήταν στα πλαίσια 'επενδύσεων'. Ήταν καθαρά ιδιωτικές πρωτοβουλίες, που δεν έβρισκαν απαραίτητα σύμφωνο όχι μόνο τον αμερικάνικο λαό, αλλά και ίσως ούτε τα περισσότερα από τα μέλη των δύο μεγάλων κομμάτων, άσχετα αν η AEG π.χ υποστήριξε την πιο φιλελεύθερη οικονομική πολιτική (βλ. παρακάτω).
Διαβάζουμε από εδώ:
https://en.wikipedia.org/wiki/Economy_of_Nazi_Germany
In 1936, after years of limitations imposed by the Versailles Treaty, military spending in Germany rose to 10% of GNP, higher than any other European country at the time, and, from 1936 onwards, even higher than civilian investments.[89] Hitler faced a choice between conflicting recommendations. On one side a "free market" technocratic faction within the government, centered around Reichsbank President Hjalmar Schacht, Minister of Economics Walther Funk and Price Commissioner Dr. Carl Friedrich Goerdeler calling for decreased military spending, free trade, and a moderation in state intervention in the economy. This faction was supported by some of Germany's leading business executives, most notably Hermann Duecher of AEG, Robert Bosch of Robert Bosch GmbH, and Albert Voegeler of Vereinigte Stahlwerke.[90] On the other side the more politicized faction favored autarkic policies and sustained military spending.[91] Hitler hesitated before siding with the latter, which was much in line with his fundamental ideological tenets: social darwinism and Lebensraum's aggressive policies. So in August 1936, Hitler issued his "Memorandum" requesting from Hermann Göring a series of Year's Plans (the term "Four-Year Plan" was coined only later, in September) in order to mobilize the entire economy, within the next four years, and make it ready for war: maximizing autarchic policies, even at a cost for the German people, and having the armed forces fully operational and ready at the end of the four years period.
Με λίγα λόγια, ο Χίτλερ, αφού αμφιταλαντεύτηκε για το τι δρόμο θα ακολουθήσει η χώρα του, διόρισε τον Γκαίριγκ ΥΠΟΙΚ, με ένα και μοναδικό σκοπό: Να προετοιμάσει τη χώρα για πόλεμο στα επόμενα 4 χρόνια.
Συμπτωματικά, και ο Μεταξάς, όταν ανέλαβε την εξουσία το '36, η 'διορατικότητά του' για τον επερχόμενο πόλεμο ίσως και να οφείλεται σε αυτό το Memorandum που ζητήθηκε από τον Γκέρινγκ. Το ήξεραν επομένως όλοι οι ηγέτες των χωρών, προς τα πού βαδίζει το πράγμα.
Τώρα, για το ποιοι έδωσαν δάνεια στον Χίτλερ, έχεις ονόματα; Στον Χίτλερ, ξαναλέω, όχι στην Γερμανία, γιατί από το '19 έως το '33 πέρασαν 14 χρόνια.
Θεωρητικά οι ΗΠΑ, στα πλαίσια της πολιτικής που ανέφερες, θα έπρεπε να χρηματοδοτήσουν την εξαθλιωμένη Γερμανία αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου, όχι να περιμένουν 14 χρόνια για αυτό.
Σε αυτά τα 14 χρόνια λοιπόν δεν δόθηκαν δάνεια στην Γερμανία, και δόθηκαν με την ανάληψη της εξουσίας από τον Χίτλερ; Σε ρωτάω γιατί εγώ δεν γνωρίζω κάτι για αυτά τα 14 χρόνια, γνωρίζω όμως για την περίοδο από το '33 και μετά.
Σε ρωτάω επίσης, γιατί υπάρχει βιβλίο που αναφέρει τους δανειοδότες του Χίτλερ, με ονόματα και διευθύνσεις (με αρκετή διαπλοκή).
Όπου εκεί θα ανακαλύψεις και κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: Πως οι ίδιοι άνθρωποι χρηματοδότησαν και τον κομμουνισμό. Υπάρχει δηλαδή πάλι σχετικό βιβλίο για τους χρηματοδότες του κομμουνισμού.
Συμπερασματικά, το δικό μου 'δια ταύτα' είναι ότι τα δάνεια στον Χίτλερ, ήταν ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν ήταν στα πλαίσια εξωστρέφειας της αμερικανικής πολιτικής. Πολλά δε από αυτά ήταν μυστικά κονδύλια.
Στα υπόλοιπα θα απαντήσω αύριο, αν και έχουμε πετάξει την μπάλα στην εξέδρα σε σχέση με το αρχικό θέμα, αλλά, ωστόσο, έχω ζητήσει από τους διαχειριστές να σπλιτάρουμε τη συζήτηση που δεν αφορά το θέμα καθεαυτό...
