Λύπη και θυμός είναι τα κύρια συναισθήματα που νιώθω με τον χαμό του Βαγγέλη. Λύπη για το παιδί αυτό, το άνθος, ένας άνθρωπος όπως όλοι μας. Χάθηκε το χαμόγελο του, έγινε η ζωή του κόλαση και όλα αυτά εν έτει 2015 με τόσους ανθρώπους , αόρατους όπως φαίνεται, γύρω του. Αυτή είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα των φοβικών με τα απαρχαιωμένα πρότυπα και τις προκαταλήψεις. Της διαφθοράς, της αυθαιρεσίας, της έλλειψης σεβασμού, ελέγχου και προστασίας των πολιτών. Νιώθω θυμό για την αδράνεια και την απραξία. Την έλλειψη οποιασδήποτε συμπαράστασης στο παιδί. Με πολλούς ηθικούς αυτουργούς πλέον σε αυτό το έγκλημα. Χάνω το μέτρημα, κάθε ίχνος λογικής. Ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να διανοηθεί ένα τέτοιο έγκλημα;;; Αυτά συνέβαιναν πάντα και ας μην εθελοτυφλούμε. Τώρα υπήρξε ένα θύμα δίχως κανένα περιθώριο αμφισβητήσεως. Στη μνήμη αυτού του παιδιού ας γίνουμε όλοι μας λίγο περισσότερο άνθρωποι. Μην περιοριστούμε σε μια ανάρτηση. Ας αποκλείσουμε τα όποια φοβικά όντα και ας βάψουμε αυτόν το κόσμο με τα πολύχρωμα χρώματα που του αξίζουν. Της ζωής, της εξέλιξης,της αγάπης. Τέλος στο μίσος, στη βία, στο μαύρο. Αντίο Βαγγέλη!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.