Καταρχάς όπως είπε και ο epote πιο πριν, ο Eris έχει κατά πολύ μικρότερη μάζα από τη Γη. Άρα ακόμα και αν η μόνη δύναμη που υπήρχε στο σύμπαν ήταν η βαρυτική, σίγουρα δεν θα μπορούσε η ύπαρξη και μόνο του Eris να επηρεάσει τόσο την Γη, παρά μόνον αν περνούσε πολύ κοντά από αυτήν. Επίσης οι δυνάμεις δεν αλληλοεξουδετερώνονται, πάντα υπάρχουν, απλά η επίδραση τους παύει να υφίσταται αν και μόνο αν αυτές είναι διανυσματικά αντίθετες και όχι ίδιες.
Μάλιστα σε δύο σώματα όπου οι δυνάμεις είναι ελκτικές σαφώς και υπάρχει κίνδυνος σύγκρουσης αν η κατεύθυνση και των δύο σωμάτων οδηγεί σε αυτό. Στην περίπτωση της Γης και της Σελήνης, οι βαρυτικές δυνάμεις (σαφώς δεν είναι ίσες κατά μέτρο), απλά λειτουργούν ως κεντρομόλος και διατηρούν την αέναη κίνηση της Σελήνης γύρω από την Γη. Δεν υπάρχει καμία αλληλοεξουδετέρωση
Αυτό που λες δεν το έχω διαβάσει από καμία επιστημονική πηγή και πιθανότατα είναι ένας μύθος
fandago καλή χρονιά
Λοιπόν, όσον αφορά τον πλανήτη eris δεν είπα ότι είναι ο μόνος που φημολογείται ότι κατευθύνεται προς την γή, απλώς ο συγκεκριμένος νάνος πλανήτης, έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τον πλανήτη που περιέγραφε ο Μάρσαλ στο ντοκιμαντέρ.Στο ντοκιμαντέρ αναφερόταν ότι ο πλανήτης αυτός βρίσκεται στο πιο μακρυνό σημείο του ηλιακού συστήματος μας και μακρυά απο τον ήλιο άρα δεν μπορούμε να υπολογίσουμε την διάμετρο του, στοιχεία που ισχύουν και για τον Έρις αν διάβασες το link στο προηγούμενο μήνυμα μου.Με επιφύλαξη θα πω ότι η προηγούμενη ονομασία του Έρις ήταν Νιμπίρου αυτό όμως το αναφέρουν διάφορες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, οι οποίες δεν μου φαίνονται ιδιαίτερα αξιόπιστες, αν βρώ όμως κάτι αξιόπιστο θα το δημοσιεύσω.
Όσο αφορά την μάζα του Έρις, η οποιουδήποτε πλανήτη η αστεροειδή,ακόμα και μικρότερη απο την γη να είναι δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να την βλάψει.Αυτό που γνωρίζω για την κυκλική κίνηση είναι ότι υπάρχει πάντα επιτάχυνση που λέγεται κεντρομόλος. Ένα σώμα όταν κινείται κυκλικά σημαίνει ότι η διεύθυνση του και η φορά αλλάζει του αλλάζει συνεχώς άρα παρουσιάζει επιτάχυνση όχι όμως μεταβολή της ταχύτητας,μεταβολή της διεύθυνσης της ταχύτητας, και ύπαρξη επιτάχυνσης η οποία έπεται με ύπαρξη δύναμης απο ότι θυμάμαι που στην συγκεκριμένη περίπτωση λέγεται κεντρομόλος, διότι όταν έχουμε επιτάχυνση έχουμε πάντα και δύναμη.
Αμφιβάλλω πάρα πολύ ότι ενας αστεροειδής δεν μπορεί να αλλάξει τροχιά.Η θεωρία του χάους,δίνει απαντήσεις σε αυτό.Οι περισσότεροι αστεροειδείς έχουν περίπου κυκλική τροχιά, υπάρχουν όμως και αστεροειδείς
που έχουν ελλειπτική τροχιά. (ελλειπτικός= ωοειδής, στενόμακρος),πόσο ελλειπτική είναι μια τροχιά μπορούμε να το γνωρίζουμε με την τιμή εκκεντρότητας. Αν η τιμή μεγέθους της εκκεντρότητας είναι παραπάνω απο 0 τότε η τροχιά είναι ελλειπτική.Ο κύκλος έχει τίμη εκκεντρότητας ίση με το μηδέν άρα έχει ελαφρά ελλειπτικό σχήμα απο ότι έχω διαβάσει. Όπως προείπα οι αστεροειδείς κινουνται γύρω απο τον ήλιο στην περιοχή μεταξύ του Δία και του Άρη.Ο αστεροειδής κάνει 3 περιφορές γύρω απο τον ήλιο ενώ ο Δίας στο ίδιο διάστημα κάνει μια! Άρα υπάρχουν κάποια κενά σε περιοχές συντονισμών με τον Δία.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο αστεροειδής να αποκτά ελλειπτική τροχιά, να αποκτά εκκεντρότητα να έλκεται απο τον Άρη και να αλλάξει εντελώς θέση.Περισσότερα στο θέμα και αναλυτικά μπορείς να δείς στην σελίδα
κάτω κάτω,
στην οποία αναλύει πολλά για το θέμα ο καθηγητής του Αριστοτελέιου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ιωάννης Χατζηδημητρίου πρόεδρος της επιτροπής ουρανίου μηχανικής και δυναμικής αστρονομίας της Διεθνούς Αστρονομικής ένωσης.
Ένα ενδιαφέρον απόσπασμα είναι το εξής.
Μια περιοχή στο ηλιακό σύστημα όπου εμφανίζονται, και μάλιστα αρκετά έντονα, χαοτικά φαινόμενα είναι η
ζώνη των αστεροειδών. Οι αστεροειδείς είναι μικρά σώματα που κινούνται γύρω από τον Ηλιο, στην περιοχή μεταξύ του Αρη και του Δία. Οι τροχιές τους είναι περίπου κυκλικές, αλλά υπάρχουν και αστεροειδείς που οι τροχιές τους είναι ελλειπτικές, δηλαδή επιμήκεις. Το μέγεθος το οποίο καθορίζει πόσο επιμήκης είναι μια ελλειπτική τροχιά είναι η
εκκεντρότητα, της οποίας οι τιμές κυμαίνονται μεταξύ του μηδενός και της μονάδας. Οσο πιο πολύ απέχει από το μηδέν η τιμή της εκκεντρότητας τόσο πιο επιμήκης είναι η ελλειπτική τροχιά. (Ο κύκλος είναι οριακή μορφή ελλείψεως με εκκεντρότητα ίση προς μηδέν.) Είναι δυνατόν ένας αστεροειδής που κινείται σε κυκλική τροχιά να αλλάξει πορεία και η τροχιά του από κυκλική να γίνει επιμήκης; Την απάντηση δίνει η θεωρία του χάους. Στη ζώνη των αστεροειδών υπήρχε ένα άλυτο πρόβλημα για περισσότερα από 100 χρόνια: είχε παρατηρηθεί, ήδη από τον περασμένο αιώνα από τον Kirkwood, ότι η κατανομή των αστεροειδών δεν είναι ομοιόμορφη, αλλά υπάρχουν κενά σε περιοχές συντονισμών με τον Δία, δηλαδή σε περιοχές όπου ο λόγος της περιόδου περιφοράς του αστεροειδούς γύρω από τον Ηλιο προς την περίοδο του Διός είναι ρητός αριθμός. Τέτοια κενά παρατηρήθηκαν στους συντονισμούς 2/1, 3/1, 7/3, 5/2. Συντονισμός 3/1, π.χ., σημαίνει ότι ο αστεροειδής εκτελεί τρεις περιφορές γύρω από τον Ηλιο ενώ στο ίδιο διάστημα ο Ζευς εκτελεί μία περιφορά. Η προέλευση των κενών αυτών δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τις γνωστές θεωρίες και η απόδειξη δόθηκε με τη θεωρία του χάους. Αποδεικνύεται ότι στις περιοχές αυτές συντονισμού εμφανίζεται χαοτική κίνηση. Αυτό έχει ως συνέπεια ένας αστεροειδής, που αρχικά βρίσκεται σε έναν τέτοιο συντονισμό και κινείται σε σχεδόν κυκλική τροχιά, μετά από κάποιο απρόβλεπτο χρονικό διάστημα, το οποίο είναι της τάξεως μερικών εκατομμυρίων ετών, να αποκτήσει ελλειπτική, δηλαδή επιμήκη τροχιά. Συνέπεια αυτής της αύξησης της εκκεντρότητας της τροχιάς του αστεροειδούς είναι να έλθει ο αστεροειδής κοντά σε άλλους πλανήτες του ηλιακού συστήματος, και κυρίως στον Αρη, και να απομακρυνθεί από τη θέση του συντονισμού στην οποία βρισκόταν, λόγω της βαρυτικής έλξεως του Αρη. Θα ήταν ακόμη δυνατόν η τροχιά του αστεροειδούς να γίνει τόσο επιμήκης ώστε να φθάσει ως και την τροχιά της Γης και ενδεχομένως να συγκρουσθεί με αυτήν. Τέτοιες συγκρούσεις είναι γνωστό ότι έχουν συμβεί στο παρελθόν. Μάλιστα, κατά μία θεωρία, η εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια οφείλεται στην πτώση ενός τέτοιου αστεροειδούς. Με τον ίδιο τρόπο ερμηνεύεται και η προέλευση των μετεωριτών που προσκρούουν στην ατμόσφαιρα της Γης. Η τροχιά τους, στη ζώνη των αστεροειδών όπου αρχικά βρίσκονται, είναι σχεδόν κυκλική και «ξαφνικά» (σε αστρονομική κλίμακα) γίνεται πολύ επιμήκης λόγω χαοτικής κίνησης και φθάνει ως την τροχιά της Γης.
https://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=13172&m=C12&aa=1 - 61k -
Αν υπάρχει πρόβλημα ψάξτο στο ΤΟ ΒΗΜΑ- Ήλιος και χαοτικές κινήσεις