Τον δε Λυκούργο τον πρόσεξε επίσης όταν σε μια φάση του ανταπέδωσε τις δικές του κινήσεις - ενδεικτικά θυμάμαι ότι αλληλοπροσκυνήθηκαν.
Έτσι είναι. Οι Θεοι Valder και Armin έδειξαν αλληλοσεβασμό χθες!
Βέβαια, ένας φυσιολογικός άνθρωπος είναι κι αυτός, αλλά όσο να ναι, μας έκανε και χαρήκαμε που αλληλεπιδρούσε μαζί μας.
(έφταιγε και το οτι είχαμε σκάσει λεφτά και ήμασταν σε περίοπτη θέση για να μας δει
)
Σαν γενική εικόνα από μένα:
Ο χώρος δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Αυτά τα "lounge χώρος" και "ξεχωριστό μπαρ" για τους VIPs, στην ουσία ήταν ο εξώστης στο ψηλότερο σημείο του γηπέδου με όλες τις κερκίδες και 2 ξεχωριστές καντίνες για μάσα και πιοτό. Οι μη VIPs απαγορευόταν να έρθουν επάνω. Μόνο στην αρένα έμεναν.
Ευχάριστο το γεγονός ότι δεν είχε πολλά σκαλιά (θα δείτε παρακάτω γιατί) και ήταν άμεσα προσβάσιμες οι τουαλέτες (όταν είμαι ενθουσιασμένος κατουριέμαι συνέχεια σαν άλογο). Ο δε κόσμος, τίποτα το ιδιαίτερο. Πολύ στυλάτες γκόμενες όμως οι Tranceούδες. Είχε ο Γιώργος δίπλα του ένα ψηλό ξανθό που τον γλυκοκοίταγε (κερατά σου τρίφτηκε!
), φωτιά και λάβρα, τι διχτυωτά τι μπότες.. απαπαπα!
Λοιπόν ας αφήσουμε την συνουσία και ας περάσουμε στην ουσία. Η ακουστική ήταν χάλια. Αναφορικά με τους καλλιτέχνες τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα:
Dimi Phaze: Πολύ σόφτ Loungοχάουζ μουσικούλα, απλά και μόνο για να ξεκινήσει σαν προκαταρκτικά για το κυρίως πιάτο. Έκανε κρα ότι δεν ήταν για Global Dance Festival αλλά για support και μόνο. Δε θα πω αν ήταν καλός ή όχι, απλά πιστεύω ότι δεν κόλλαγε και δεν είναι του είδους μου αυτή η μουσική που έπαιξε. Δεν συστήνεται για κέφι και χορό.
Ecotek: Ο μέχρι πρότινος άγνωστος σε μένα Έκοτεκ, τα σπασε και με το παραπάνω και τολμώ να πω ότι κόντραρε στα ίσα και τα μεγάλα ονόματα της βραδιάς. Σίγουρα θα πήγαινα ξανά σε live που θα συμμετείχε αυτός και σας τον προτείνω. Εμένα με εντυπωσίασε και με διασκέδασε. Το είδος του: Dance/Trance με αρκετά progressive στοιχεία. Μελωδικός. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.
Dave Aude: Ένα άλλο πρόσωπο που δεν ήξερα και δεν κόλλαγε με τους υπόλοιπους. Ήταν φυσικά για το φεστιβάλ μια χαρά, αλλά όχι για εκείνη την ώρα που έπαιξε (11-12 με 1) αλλά για μετά τα μεγάλα ονόματα στο κλείσιμο που θα έμεναν μόνο οι "μυημένοι". Το είδος μουσικής που έπαιζε κυμαινόταν από Club (Madonna-Gaga mixes και One night in Bangkok remix) ως πολύ γερά progressive και ψιλοhardstyle κομμάτια. Καλός αλλά πολύ βαρύς σε σχέση με τον εμπορικότερο Armin. Συστήνεται για τους πιό "βαρέων βαρών" του είδους.
Armin Van Buuren: Ο λόγος για τον οποίο πήγα κυρίως (μαζί με τον Gareth Emery) και δεν μπόρεσα να χαρώ πλήρως γιατί κάπου στη μέση του set του, κλάταραν οι σερβομηχανισμοί μου και παρέδωσαν πνεύμα τα πόδια μου (τα χα δώσει όλα στον Ecotek). Από κομμάτια, έπαιξε τα συνηθισμένα, κανα δυο καινούρια και ακυκλοφόρητα που μου προκάλεσαν ανατριχίλα. Πολύ διασκεδαστικός και φιλικός με τον κόσμο. Οι μίξεις του καλές αν και κάπου έχανε το pitch νομίζω και ανέβαιναν τα vocals σε μερικά τραγούδια απότομα. Γενικά μπορώ να πω ότι έχει παίξει και καλύτερα, αλλά σίγουρα διασκέδασε τον κόσμο και μας έκανε να χαρούμε πολύ με τον χαμό που προκάλεσε. Θα ξαναπήγαινα να τον δω σε επόμενο live, αρκεί να έπαιζε ακόμα καλύτερα!
Συστήνεται με λίγες επιφυλάξεις.
Gareth Emery: Ο άλλος κύριος λόγος που βρέθηκα στο Global Dance Festival. Δυστυχώς, εμφανίστηκε στις 4 και κάτι, οπότε όλος ο μη-ψαγμένος κόσμος είχε φύγει (σου λέει αφού ακούσαμε Άρμιν, πάμε για καναν πατσά τώρα και θα πούμε ότι ακούσαμε Trance) και εγώ ήμουν απίστευτα χώμα από την εξάντληση, τον πόνο στα πόδια και τη σχεδόν 20ωρη παραμονή άνευ ύπνου. Τα λίγα τραγούδια που είχα τη χαρά να ακούσω, επιβεβαίωσαν την απόφασή μου να πάω για τον Gareth και σίγουρα θα ξαναπήγαινα όπου εμφανιστεί για να καταφέρω να απολαύσω όλο το set του. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.
Ένα πράγμα που με απογοήτευσε, ήταν ο κόσμος. Οι περισσότεροι πλάκωσαν στον Άρμιν και έφυγαν μόλις τελείωσε (εκτός κι αν έφυγαν κι αυτοί από κούραση οπότε δεκτό, αλλά τόσοι πολλοί δε νομίζω). Επίσης όσο έπαιζε ο Άρμιν δεν έβλεπα τον κόσμο να ξεφαντώνει και να κινείται μανιασμένα στο ρυθμό όπως στα sets του Άρμιν στο εξωτερικό (δείτε στο youtube σύγκριση μεταξύ White Sensation στο Άμστερνταμ και Global Dance Festival στην Αθήνα - η μέρα με τη νύχτα). Για μια ακόμα φορά κατάλαβα ότι σαν λαός είμαστε απαίδευτος ακόμα και στην Trance και απλά πηγαίνουμε σε events λόγω ονομάτων και όχι για να απολαύσουμε λιώνοντας στο χορό τη μουσική (την οποία απορώ αν απολαμβάνουμε στεκόμενοι ακίνητοι τραβώντας βίντεο όλη την ώρα που θα μπουκώνει ο ήχος όταν θα τα βλέπουμε, μόνο και μόνο για να πούμε ότι να ήμουνα μια ανάσα μακριά από τα *γκουχ* του Άρμιν
)
Προσωπικά τράβηξα 2 μονόλεπτα βίντεο για να τα δείξω στη φίλη μου, η οποία δε μπόρεσε να είναι μαζί στο event, και είχα αφήσει ανοιχτό το κινητό για 15' για να ακούσει. Κατα τ' άλλα θεώρησα σωστό και προς δική μου αρέσκεια, να κάτσω 8 ώρες όρθιος και να χορεύω γιατί γι αυτό είχα πάει και αυτό γούσταρα να κάνω. Άσχετα αν φυσικά το πλήρωσα με σωματική κατάρρευση η οποία είναι ακόμα κάπως εμφανής.
Ήταν μια καλή εμπειρία, λίγο αλμυρούτσικη αναφορικά με τον δείκτη απόδοση/κόστος VIP, αλλά ως γνήσιος Χρηματούλης καθάρισα με 10 ράβδους χρυσού κι ένα σακί διαμάντια.
Να πάτε όταν ξαναγίνει του χρόνου, είχε φάση!
