Τιμη μας που ηρθαμε στον κοσμο. Ηρθαμε να δημιουργησουμε και να δημιουργηθουμε.
Να φτιαξουμε ενα βιβλιο με κανονες, πρεπει και δεν πρεπει, θελω και δε θελω.
Να μαθουμε να αντεχουμε.
Αυτη η ζωη ειναι μια δοκιμασια, δεν ξερουμε αυριο που θα βρεθουμε κι αν θα βρεθουμε.
Τους κανονες ο ανθρωπος τους φτιαχνει μονος, ακολουθωντας τα δικα του μονοπατια, εκει που θελει εκει και παει.
Μονο με τη γκρινια παει πισω ο ανθρωπος και δεν εξελισσεται.
Δε μαρεσει η γκρινια, η κακια και η μιζερια.
Μου αρεσουν τα πλατια πνευματα, οσοι εχουν διευρυμενους οριζοντες, βαθια σκεψη, εντονα βαθια αντιληψη των πραγματων, ενστικτο κι αισιοδοξια, αγαπη για το σημερα.
Ετσι ειμαι εγω κι ετσι ευελπιστω να ναι οσοι με συντροφευουν φιλοι και μη.
Καπως ετσι βρισκει κανεις το νοημα της ζωης, καπως ετσι ρουφα οσα του δινονται.
Σημασια εχει η παιδεια, η γνωση κι οχι απαραιτητα στα θρανια(εκει απλως ειναι η εισαγωγη, μια μικρη παροτρυνση)
Και φευγεις ευτυχης οταν πλεον εχεις περασει ολατα δυσκολα σταδια με κοπο οχι εξαναγκασμο, περηφανια κι οχι μιζερια, ελπιδα, θαρρος κι οχι θρασος και πανω απολα εχοντας δωσει και παρει πολλη πολλη αγαπη!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.