Θεωρείτε ότι η λακωνικότητα είναι ένα θετικό,αρνητικό ή ένα ουδέτερο χαρακτηριστικό η οποία αποκτά διάφορες ''αποχρώσεις'' ανάλογα με την περίσταση;
Μπορεί να είναι είτε θετικό, είτε αρνητικό, είτε ουδέτερο, είτε κάτι άλλο (που μπορεί να έχει πολύ ενδιαφέρον υπό κάποιες συνθήκες, ή να είναι απλώς κάτι ασήμαντο ή και εφήμερο), με την "απόχρωση" του κάθε "είτε" να εξαρτάται από εμάς, αλλά κι από τους άλλους, γιατί η λακωνικότητα εξ ορισμού αφορά αλληλεπίδραση, παρόλο που μπορεί κανείς να είναι λακωνικός και με τον εαυτό του
οπότε
μπορεί κανείς να είναι λακωνικός με τον εαυτό του, αλλά πολυλογάς με τους άλλους
μπορεί να συνομιλεί συχνά με τον εαυτό του, αλλά να είναι λακωνικός με τους άλλους
μπορεί να είναι λακωνικός και με τον εαυτό του και με τους άλλους (ένα στάδιο πριν τον "ύπνο"
)
-------
Εάν συνομιλεί μονάχα με τον εαυτό του, τότε, είτε θα είναι "αυτιστικός", είτε θα ακούει τον εαυτό του ακόμα κι όταν συνομιλεί με άλλους – κι αν είναι και οι άλλοι σαν αυτόν, θα έχουμε παράλληλους μονόλογους.
Εάν δεν ομιλεί καθόλου με τον εαυτό του, όντας συγχρόνως πολυλογάς με τους άλλους, τότε…. (σκέψου μόνη σου, να μην είμαι και πολυλογάς…
)
Όσο καλύτερα κρατάει την εν τω γίγνεσθαι (προσωπική του!) ισορροπία ανάμεσα στα δύο παραπάνω "άκρα", τόσο καλύτερες κουβέντες θα κάνει και με τους άλλους και με τον εαυτό του, γιατί αυτές οι δύο αλληλεπιδρούν έτσι, ώστε η ποιότητα της μίας να εξαρτάται από αυτήν της άλλης. Κι όσο βελτιώνει μέσα του αυτήν την ισορροπία, τόσο καλύτερα μπορεί να κρίνει εάν, πότε και πόσο θα μιλάει. Η καλή ισορροπία δεν είναι κάτι στατικό και κοινό για όλους, γιʼ αυτό και υπάρχουν άλλοι που μιλούν περισσότερο, άλλοι που μιλούν λιγότερο, αλλά αμφότεροι καλά κάνουν.
