Εγω είχα πεί ότι υποστήριζα την Ιταλία σε αυτό τον αγώνα. Δε μπορώ να καταλάβω προς τι οι γκρίνιες όμως ρε παιδιά. Η Γαλλία έπαιξε πιό ωραία και η Ιταλία ήταν όντως χώμα. Από πλευράς θεαματικότητας, το άξιζε η Γαλλία αλλά συνολικά στον αγώνα το άξιζε η Ιταλία. Γιατί; Θα σας πω. Όταν έχεις τους Γάλλους να σου επιτίθενται κι εσυ να είσαι κλεισμένος στη μεγάλη περιοχή αλλά δεν καταφέρνουν να παραβιάσουν την εστία σου, σημαίνει οτι παίζεις καλή άμυνα! Και η άμυνα παιχνίδι είναι! Σπαστικό μεν, δεν διασκεδάζει το κοινό, αλλά είναι ενας παράγοντας (από τους πολλούς) που επιφέρει τη νίκη!
Για να πάρεις το Ζιλ Ριμέ, θέλει να έχεις καθαρό μυαλό για 120 λεπτά και 5 βολές πέναλτι. Οι Γάλλοι δεν είχαν (βλ. Τρεζεγκέ), οι Ιταλοί έκαναν αυτή την ελάχιστη διαφορά και δικαίως νίκησαν, όπως δικαίως νίκησαν και τη Γερμανία στα 2 τελευταία λεπτά της παράτασης. Ήταν πιο έξυπνοι και ο Μαρτσέλο Λίπι υποδειγματικός προπονητής. Δηλαδή τι θα έπρεπε, να κλάψω για τη Γερμανία που έχασε στο τέλος; Την λατρεύω αλλά ας πρόσεχε!
Το θέμα Ζιντάν, καλώς ή κακώς, έγινε. Δεν γνωρίζετε οτι μέσα στο γήπεδο οι παίχτες ανταλλάσουν "όμορφες" λεξούλες; Δεν γνωρίζετε οτι πολλές φορές οι παίχτες παύουν να είναι ψύχραιμοι και πέφτει ξύλο; Τώρα θα τα μάθετε επειδή ήταν ο τελευταίος αγώνας του Ζιντάν; Ο Ματεράτσι μπορεί να του έβρισε τη μάνα, ευτυχώς γι αυτόν που δεν τον άκουσε ο διαιτητής γιατί θα έτρωγε κι εκείνος κάρτα με απόλυτη βεβαιότητα. Ο Ζιντάν έκανε κάτι που δυστυχώς το είδαν και το κατάλαβαν, όλοι! Εξού και η κόκκινη. Τη βρισιά του Ιταλού όλοι την είδαν αλλά ποιός την άκουσε ή την κατάλαβε; Μπορεί να του είπε "Σ αγαπώ", μπορεί να του είπε "Τη μάνα σου ...τραλαλώ", αποδείξεις που επιφέρουν ποινή υπάρχουν; Οχι! Τέλος! Κι αυτά τα μισολυπησιάρικα του Βερνίκου και του άλλου που εκφωνούσαν το γεγονός, τ' ακούω βερεσέ. Έκανε ο Ζιντάν ενα λάθος. Άνθρωπος είναι, το έκανε, τον κατάλαβαν και τιμωρήθηκε. Δε μπορώ να καταλάβω όλο το κλάμα. Σαφώς και θα μείνει ανεξίτηλη η εικόνα αυτή σε όλους μας και στον ίδιο αλλά συνέβη, τι να κάνουμε; Να τον ξενυχιάσουμε ή να του στήσουμε αδριάντα; Ούτε ζέστη, ούτε κρύο. Ενας καλός ποδοσφαιριστής απλά έφυγε από το γήπεδο στον τελευταίο του αγώνα, με κόκκινη κάρτα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο, τίποτε άλλο!
