Κάθε πράξη ενός πολίτη, εντός μίας πολιτείας, είναι εξ ορισμού μια πολιτική πράξη. Ακόμη και η απολίτικη στάση, ακόμη και η απόρριψη της πολιτικής ή των πολιτικών, ακόμη και η κομματική αποχαύνωση, έχουν ευθέως ή εκ του αντιθέτου, πολιτική χροιά ως καταστάσεις. Η πολιτική σκέψη είναι κάτι που διδάσκεται, περισσότερο στην πράξη, με το παράδειγμα, και πολύ λιγότερο με λόγια.
Έτσι, όταν οι μεγαλύτεροι και κυρίως οι γονείς, έχουν στην καθημερινή τους ζωή συνειδητά πολιτική στάση, όταν ζουν και δρουν με βάση την πολιτική τους άποψη περί των εκ φύσεως πολιτικών ζητημάτων, τα οποία ανοίγονται στην καθημερινότητά τους, με αυτόν τον τρόπο διαπαιδαγωγούν τους νεότερους στην πολιτική σκέψη και δράση, με θετικό ή με αρνητικό τρόπο. Πιστεύω λοιπόν, ότι η σημαντικότερη συνεισφορά που θα μπορούσε να έχει ένας γονιός στη διαμόρφωση πολιτικής άποψης του παιδιού του, χωρίς να καταφύγει στην στεγνή προπαγάνδα, είναι πάνω απ' όλα να του μάθει να σκέφτεται με βάση πολιτικά κριτήρια και μ' αυτά ν' αξιολογεί τις πολιτικές πράξεις γύρω του. Εάν ένας νέος συνειδητοποιήσει ότι κάθε πράξη του έχει πολιτική χροιά, τότε θ' ανοίξει τα μάτια του και θα διαμορφώσει τη δική του θέση, χωρίς αυτή απαραιτήτως να είναι εκείνη των γονιών του.
Θα συμφωνήσω με τη Μισέλ, ότι ορθότερη πολιτική άποψη είναι αυτή που την αποκτάς από μόνος σου, μέσα από τα προσωπικά σου βιώματα κι εμπειρίες...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
