Καταρχήν μου έλειψες υπερβολικά

Είσαι νομίζω ο μόνος εδώ μέσα με τον οποίο όταν διαφωνώ μου δίνει τόση ευχαρίστηση, γιατί ξέρω οτι τα επιχειρήματά μου θα απαντηθούν με σεβασμό ακόμα κι αν λέω βλακείες.



Χιλια ευχαριστω.
Δεν ξέρω τι κάνει ο κόσμος στις σχέσεις του, ξέρω όμως οτι όλοι (μα όλοι!) αποζητούν ειλικρίνεια. Μήπως να αρχίσουμε να ζητάμε ψέματα μπας και πάρουμε ειλικρίνεια κάποια στιγμή;


Ολοι αποζητουν ειλικρινεια γιατι θελουν (και λογικα) να ξερουν που βαδιζουν και αν εχει νοημα να αισθανονται αυτο που αισθανονται. Αυτο που πολλοι δεν καταλαβαινουν ομως ειναι οτι - αλλοι λιγο αλλοι πολυ αλλοι ελαχιστα - ολοι λεμε ψεμματα οταν κρινουμε οτι ειναι προς το συμφερον ειτε το δικο μας ειτε της σχεσης μας.
Παραδοξως, εγω δεν αποζητω την ειλικρινεια. Δεν ειναι αυτοσκοπος.
Για μενα το ζητημα δεν ειναι να λες την αληθεια, αλλα να μην την κρυβεις με κακο σκοπο. Δλδ: Δεν με πειραζει να μην μου πει η κοπελα μου οτι εκανε κατι, αρκει αυτο που κανει να μην το κανει για να κρυφτει (πχ εκανα σεξ με καποιον και προκειμενου να μην τα χαλασουμε δεν στο λεω) αλλα γιατι οντως δεν σημαινει κατι για αυτην και αν μου το πει μπορει να το παρω στραβα γιατι δεν μπορω να καταλαβω την ολη διασταση του θεματος για εκεινη.
Ναι γιατί υπάρχουν όντως άνθρωποι που ενώ αποζητούν την αλήθεια, δεν την αντέχουν.
Αυτοι ειναι και οι ανθρωποι που σε ωθουν να πεις ψεμματα. Για μενα οι πιθανοτητες να πεις ψεμματα ειναι:
α) Αν εισαι οντως μλκς, εχεις κανει τη στραβη σου, και θες να καλυφτεις.
β) ο αλλος απαιτει απο σενα την αληθεια, αλλα οταν τη λες, αντι να το εκτιμησει και να καταλαβει οτι ειναι επιλογη σου να το κανει, σε εξουθενωνει με τη ζηλεια, καχυποψια, κτλ του. Ετσι σε ωθει να μην το ξαναπραξεις στη συνεχεια.
Η αλήθεια κάποια στιγμή θα βγει στο φως. Εσύ πατας και βαδίζεις με το δεδομένο οτι τον εμπιστεύεσαι - γιατί έχει χτίσει αυτό το δεδομένο έτσι; Αν κάποια στιγμή αποκαλυφθεί κάποιο ψέμα, προσαρμόζεσαι.
Οχι δεν πιστευω οτι η αληθεια θα βγει καποια στιγμη στο φως. Συχνα ναι, αλλα οχι τοοοσο συχνα.

(και δεν μιλαμε μονο για χοντρα πραγματα τυπου εχει παραλληλη σχεση αλλα και για λεπτομερειες)
Αλλα, συμφωνω απολυτα με το αλλο. Μαλιστα, εγω εχω το εξης σκεπτικο: Σε εμπιστευομαι 100%. Κανε ο,τι θες. Βγες εξω μεχρι το πρωι με αλλους αντρες, πιες, ο,τι σε ευχαριστει. Βγες με τον πρωην σου, μιληστε συχνα, κτλ. Δεν θα ζηλεψω. Αρκει να ξες εσυ πως αισθανεσαι και ποια ειναι τα ορια σου. Αλλα αν αντιληφθω οτι δεν εισαι σωστη απεναντι μου θα αλλαξω και συμπεριφορα.
Δεν έχει σημασία αν θα με πείσεις εντέλει. Προσπάθησε. Γιατί η ανασφάλεια η δική μου είναι πρόβλημα και των δυο μας εφόσον συνυπάρχουμε στη σχέση. Κουραστικό σου ακούγεται να προσπαθείς να με πείσεις; Ξέρω οτι πολλοί θα το καταδικάσετε. Αλλά σκέψου οτι αν έχω εγώ ανασφάλειες που πας να μου καθησυχάσεις, έχεις κι εσύ άλλες που εγώ προσπαθώ να σου καθησυχάσω. Στην ίδια ομάδα είμαστε και προσπαθούμε για το καλό της σχέσης. Η απόκρυψη στοιχείων απλά κρύβει το πρόβλημα κάτω από το χαλάκι.
Απλα επειδη και ο αλλος στη σχεση ανθρωπος ειναι, εχει και μια καποια υπομονη. Αν προσπαθησει να σε πεισει μια, δυο, τρεις, απο καποιο σημειο και επειτα παραιτειται. Δεν φταιει αυτος για τις ανασφαλειες σου. Πρεπει να τις αντιμετωπισεις - κυριως - μονη σου.
Με το φίλο σου δεν ήσασταν κάποτε εραστές... Δεν είναι ίσα κι όμοια αυτά που συγκρίνεις.
Αν θέλει ο άλλος τη βοήθειά σου, θα στη ζητήσει. Δε θα περιμένει να του γράψεις χρόνια πολλά για να στο πει.
Δεν εχει σημασια τι ησαστε. Σημασια εχει πως νιωθεις για αυτον. Αν εναν ανθρωπο τον αγαπησα τρελα, το οτι πλεον δεν μπορουμε να ειμαστε ζευγαρι δεν με κανει να μην τον αγαπαω. Και αν τον αγαπαω, θελω να τον βλεπω, να του μιλαω, κτλ. Αρκει να ξερω τι αισθανομαι για αυτον.
Ναι, αλλα αν σε καποιον δεν στελνεις ουτε "Χρονια πολλα", φανταζομαι οτι δεν θα εχετε και καμια αλλη επικοινωνια. Σε αυτην την περιπτωση λοιπον, αμφιβαλω οτι θα σε αναζητησει οταν θα χρειαζεται καποιον να τον στηριξει.