Συμφωνώ πως η Ευρώπη δεν πρέπει να αυτοκτονήσει βιομηχανικά και πως πολλές "πράσινες" πολιτικές είναι πρόχειρες, φοροεισπρακτικές ή υποκριτικές. Αν απλώς κλείνεις εργοστάσια στην Ευρώπη και μετά εισάγεις τα ίδια προϊόντα από την Ασία, όπου παράγονται με πιο βρώμικη ενέργεια, δεν έσωσες το περιβάλλον. Απλώς μετέφερες τις εκπομπές και τις θέσεις εργασίας αλλού. Σε αυτό συμφωνώ.
Όμως αυτό δεν αναιρεί την ιστορική και καταναλωτική ευθύνη της Δύσης. Δεν μιλάμε για τιμωρία των σημερινών ανθρώπων για τους προγόνους τους. Μιλάμε για το ότι οι σημερινές ανεπτυγμένες οικονομίες κληρονόμησαν πλούτο, υποδομές, τεχνογνωσία και γεωπολιτική ισχύ από 150–200 χρόνια ανάπτυξης πάνω στα ορυκτά καύσιμα. Και επειδή το CO2 είναι συσσωρευτικό πρόβλημα, οι παλιές εκπομπές δεν εξαφανίστηκαν. Έχουν συμβάλλει πάρα πάρα πολύ στη σημερινή κατάσταση.
Επίσης δεν αρκεί να κοιτάμε μόνο το συνολικό ετήσιο νούμερο μιας χώρας. Αυτό δείχνει ποιος προσθέτει σήμερα τους περισσότερους τόνους CO2 στην ατμόσφαιρα. Εκεί πράγματι η Κίνα είναι τεράστιο πρόβλημα και πρέπει να μειώσει άμεσα τις εκπομπές της. Αλλά για την ευθύνη του τρόπου ζωής και της κατανάλωσης πρέπει να κοιτάμε και το κατά κεφαλήν και μάλιστα και το consumption-based, δηλαδή με διόρθωση για το εμπόριο για εισαγωγές και εξαγωγές.
Αλλιώς φορτώνουμε στην Κίνα εκπομπές προϊόντων που παράγονται εκεί αλλά καταναλώνονται στη Δύση. Αυτό ειναι πολυ σημαντικο να το καταλαβουμε. Στο our world in data το εξηγει τι σημαινει, και μαλιστα αυτος ο δεικτης ειναι πολυ σημαντικος καθως αντικατοπτριζει τις εκπομπες που χρησιμοποιει καθαρα η ίδια η χώρα, και με διορθωση ως προς το πληθος των ανθρωπων της.
Το per capita ειναι απαραιτητο. Δεν μπορουμε να συγκρινουμε μόνο σε απόλυτους τόνους τις εκπομπες απο αναγκες χώρας 1,4 δις ανθρωπων (Κινα) με χωρα με μολις 330 εκατομμυρια (ΗΠΑ).
Consumption-based emissions are national emissions that have been adjusted for trade. It's production-based emissions minus emissions embedded in exports, plus emissions embedded in imports.
ourworldindata.org
Άρα άλλο πράγμα "η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος σημερινός εκπομπός σε απόλυτους όρους" και άλλο "ο μέσος Κινέζος έχει το ίδιο αποτύπωμα με τον μέσο Αμερικανό". Δεν το έχει. Ο αμερικανικός τρόπος ζωής και κατανάλωσης παραμένει πολύ βαρύτερος ανά άνθρωπο. Άρα δεν μπορεί η Δύση να μεταφέρει παραγωγή στην Ασία, να αγοράζει φθηνά προϊόντα από εκεί, και μετά να δείχνει μόνο την Ασία ως ένοχο. Ο πλανήτης βέβαια ενδιαφέρεται για τους συνολικούς τόνους, αλλά η δικαιοσύνη μεταξύ των κοινωνιών μας ενδιαφέρεται και για το πόσο εκπέμπει κατά μέσο όρο ο κάθε άνθρωπος.
Η σωστή θέση για μένα είναι τριπλή: η Κίνα πρέπει να πιεστεί γιατί σήμερα εκπέμπει τεράστιες ποσότητες, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη έχουν μεγαλύτερη ιστορική ευθύνη λόγω αθροιστικών εκπομπών, και οι πλούσιες χώρες γενικά έχουν υψηλότερη ευθύνη ανά κάτοικο λόγω καταναλωτικού αποτυπώματος. Αυτό δεν σημαίνει να διαλύσουμε τη δυτική βιομηχανία. Σημαίνει καθαρή ενέργεια, τεχνολογία, σοβαρή βιομηχανική πολιτική, έλεγχο των εισαγόμενων εκπομπών και δίκαιη μετάβαση. Όχι υποκρισία, αλλά ούτε και βολική αμνησία για το ποιος ρύπανε ιστορικά και ποιος καταναλώνει περισσότερο σήμερα.
Το συνολικό ετήσιο CO2 δείχνει πού πρέπει να μειωθούν άμεσα οι μεγαλύτερες εκπομπές. Το per capita consumption-based CO2 δείχνει ποιος τρόπος ζωής είναι χειρότερος για το περιβάλλον ανά άνθρωπο. Και το cumulative CO2 δείχνει ποιος έχει ιστορικά συμβάλλει περισσότερο στη σημερινή κρίση. Αν κοιτάμε μόνο ένα από τα τρία, λέμε τη μισή αλήθεια. Γιαυτο οταν ειναι να κανουμε μια τετοια συζητηση για το περιβαλλον και τις ευθυνες, οφειλουμε να αναλυουμε ολες τις πλευρες για να ειμαστε σωστοι. Δεν έχει σημασία απλώς το
πού παράχθηκε ο ρύπος, αλλά είναι επίσης κρίσιμο να εξετάσουμε και
για ποιανού την κατανάλωση παράχθηκε.
