Όλα αυτά όμως προσωρινά είναι. Μην χαιρόμαστε. Και εδώ είναι το λάθος των συντηρητικών. Επαναπαύονται. Ήδη νιώθουν πως κέρδισαν την Νέα Τάξη.
Καμία Νέα Τάξη δεν κέρδισαν. Είπαμε, είχαμε μια μάχη συντηρητικού καπιταλισμού vs woke καπιταλισμού όπου κέρδισε τη μάχη ο πρώτος. Αυτό, μέχρι εκεί. Εμείς χαιρόμαστε μόνο για το ότι οι πρώτοι δεν πολεμούν τις ιδέες μας με τέτοιο μένος όπως οι δεύτεροι. Απλώς είναι προτιμότεροι, τίποτα άλλο.
Οι συντηρητικοί δε, δεν συγκροτούν μια ενιαία ιδεολογία. Για την ακρίβεια, ο συντηρητισμός δεν αποτελεί καν ιδεολογία, δυστυχώς. Είναι ετερόκλητο πλήθος, από διάφορες τάξεις και μορφωτικό επίπεδο. Παρόλα αυτά, υπάρχει σοβαρό ιδεολογικό υπόβαθρο και αν προωθηθεί από ανθρώπους του πνεύματος μπορεί να αποδώσει καρπούς. Και αυτό το υπόβαθρο μπορεί να το δώσει η παραδοσιαρχία.
Οι αριστεροί από την άλλη δεν ευχαριστιουνται με τίποτα και διεκδικούν συνέχεια όλο και περισσότερα. Σύντομα θα έρθουν ξανά στα πράγματα. Η αδυναμία των συντηρητικών είναι πως δεν μπορούν να υψώσουν μια Ιδέα ως τείχος. Αρκούνται σε μια επιστροφή στα παλιά. Δεν θέλουν την δημιουργία κάτι καινούργιου. Ο Εθνικοσοσιαλισμός από την άλλη έρχεται να δώσει κάτι νέο.
Με την παραδοσιαρχία έρχομαι να σου απαντήσω σε αυτό. Δεν αντιλαμβάνομαι την ανάγκη για κάτι νέο (έτσι κι αλλιώς, ο εθνοσοσιαλισμός δεν αποτελεί κάτι νέο). Ο κόσμος έγειρε υπερβολικά από τη μεριά του μοντερνισμού, στο άκρο του μεταμοντερινισμού. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ανάγκη από την επιστροφή στις ρίζες του. Είναι χαμένος και αυτό που μπορεί να τον σώσει είναι μόνο το υπερβατικό, Γιάννη. Και, για να λέμε την αλήθεια, ο εθνοσοσιαλισμός δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σχέση με το υπερβατικό. Μου μιλάς για ιδεαλισμό, αλλά τόσο ο σοσιαλισμός όσο και ο εθνοσοσιαλισμός είναι υλιστικές και ρεαλιστικές φιλοσοφίες (οκ, ο πρώτος απόλυτα, ο δεύτερος είναι επιφανειακά ιδεαλιστικός).
Η παραδοσιαρχία έρχεται να σου προσφέρει αυτό που έχασες, τον Χαμένο Παράδεισο. Γιατί ναι μεν πολλοί άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να πιστέψουν σε κάτι, αλλά -κι αυτό είναι το πιο θλιβερό- δεν μπορούν να το κάνουν. Χάθηκαν στα δίχτυα του νιχιλισμού, της ματαιότητας. Έχουν ανάγκη από σταθερούς και ισχυρούς δεσμούς και τέτοιοι μπορεί να υπάρχουν μόνο σε μία υγιή κοινωνία, που αποτελείται από τρεις ομάδες, από τη μικρότερη στη μεγαλύτερη: Οικογένεια - Έθνος/φυλή - Θρησκεία. Η κάθε μία έχει μία κεφαλή - ο άντρας, Θεός της οικογένειας, ο Βασιλιάς, Θεός της φυλής και ο πραγματικός Θεός. Όλα αυτά αποτελούν μια τέλεια αναλογία και τη μία, μοναδική και απλή αλήθεια, την αλήθεια που απορρίψαμε και γι' αυτό δυστυχούμε. Αυτό που χρειάζεται είναι η επιστροφή μας σε αυτή την αλήθεια, αλλά εφαρμοσμένη σωστά.