Τολμάω να προτείνω ένα κλασικό βιβλίο, πολυδιαβασμένο απο τους παλιούς, τους "ΑΘΛΙΟΥΣ" του Β. Ουγκό.
Το διάβασα μόλις το καλοκαίρι, μετά απο πίεση είναι αλήθεια, και, πέρα απο το ενδιαφέρον στη ροή, την πλοκή και τις αδιακοπες ανατροπές, εντύπωση μου έκαναν οι δυο βασικοί χαρακτήρες που διαγράφονται καθαρά: Ο Γιάννης Αγιάννης και ο Ιαβέρης. Με βάση αυτούς τους χαρακτήρες, έκανα μερικές σκέψεις για τον "εχθρό" και πώς δημιουργείται μερικές φορές.
Ο "εχθρός" λοιπόν είναι κάποιος που φέρεται εχθρικά σε κάποιον άλλο, κάποτε εξαιτίας προκλητικής συμπεριφοράς του δεύτερου προς αυτόν. Προκλητική μπορεί να θεωρηθεί και μια συμπεριφορά διαφορετική απο την αναμενόμενη απο αυτόν, π.χ. ενώ περιμένει να τιμωρηθεί για κάποια πράξη του και αντί τιμωρία ή επίπληξη να λαβαίνει κατανόηση ή αδιαφορία ή και φιλική συμπεριφορά! Τότε, θεωρεί υποχρέωσή του να αναπτύξει εχθρικά αισθήματα προς το πρόσωπο που τον απογοήτευσε μη τιμωρώντας τον!
Ο Γιάννης Αγιάννης πέθανε. Ζήτω ο Ιαβέρης!
Αν και ο Ιαβέρης τελικά έδωσε μόνος του στον εαυτό του αυτο που περίμενε να λάβει απο τον "εχθρό" του, αυτόν που δεν εκπλήρωσε την επιθυμία του να υλοποιήσει το μίσος. Ο Γιάννης Αγιάννης διέψευσε τις προσδοκίες του Ιαβέρη.
Αραγε σήμερα πόσοι μπορούν να συμπεριφερθούν σαν τον Γιάννη Αγιάννη; Αν υπάρχουν βέβαια.
Χρειάζεται ψυχικά ανεπτυγμένο υπόβαθρο, ώστε να δημιουργηθεί ένας μεγαλειώδης χαρακτήρας τύπου Γιάννη Αγιάννη. Ετσι πιστεύω.
Διαβάστε το και το σχολιάζουμε αργότερα. οκ;
ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
