Δε μιλάμε για βίλες κι εξοχικά, μιλάμε για πρώτη κατοικία. Επιπλέον είπα ότι θα συμφωνούσα μαζί σου αν δεν είχε μεσολαβήσει η κρίση, μια κρίση, η οποία δε μπορούσε να προβλεφθεί ή τουλάχιστον δε μπορούσε ο απλός πολίτης να αντιληφθεί το μέγεθος και το εύρος της. Υπό κανονικές συνθήκες κάποιος που έχανε τη δουλειά του και είχε ένα καλό μισθό, και άρα και προσόντα, θα έβρισκε γρήγορα άλλη. Ακόμα και οι δημόσιοι υπάλληλοι θεωρούσαν ότι θα είχαν ένα συγκεκριμένο ύψος μισθού και δε φαντάζονταν ότι θα υπήρχε μείωση σε αυτόν τον μισθό. Λόγω κρίσης η ανεργία έφτασε στα ύψη και οι μισθοί συμπιέστηκαν σημαντικά, οι δε κατοικίες, έχασαν μεγάλο μέρος της αξίας τους (είναι χαρακτηριστικό ότι στην προ κρίσης εποχή οι αντικειμενικές αξίες ήταν σημαντικά χαμηλότερες από τις αγοραίες, κάτι που αντιστράφηκε εντελώς στην περίοδο της κρίσης).
Κι αυτό χωρίς να αναφέρουμε τις ευθύνες των τραπεζών οι οποίες χορηγούσαν ανεξέλεγκτα δάνεια.
Αναφερόμαστε, επομένως, σε συγκεκριμένες συνθήκες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και όχι γενικά και αόριστα σε δανειολήπτες και στρατηγικούς κακοπληρωτές. Και μη φανταστείς ότι οι τράπεζες θέλουν να κατάσχουν σπίτια διότι αυτό αποτελεί μία μακρά διαδικασία, και δεν παίρνουν πίσω με τους πλειστηριασμούς ούτε καν το αρχικό κεφάλαιο. Επιπλέον, δε, ούτε το κράτος συμφέρει να δημιουργηθούν χιλιάδες νεοάστεγοι που θα χάσουν τα σπίτια τους.