Η αραβοϊσραηλινή διένεξη έχει τις ρίζες της στους αρχαίους χρόνους και το Μεσανατολικό δεν πρόκειται ποτέ να λυθεί αν δεν βρεθεί μια φόρμουλα ειρηνικής συνύπαρξης Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Αυτό είναι το ζητούμενο, αιώνες τώρα.
Του Θοδωρή Γ. Κανέλλου
Μπορεί το
Ισραήλ να ιδρύθηκε το 1948 και η ίδρυσή του να επισημοποιήθηκε το 1949 από τον ΟΗΕ, αλλά η συνύπαρξη Ισραηλινών και Παλαιστινίων είναι ζήτημα πανάρχαιο, πολύ περισσότερο καθώς το σημερινό Ισραήλ διεκδικεί ιστορική συνέχεια με τα αρχαία βιβλικά κράτη του Ισραήλ και της Ιουδαίας, τα οποία έχουν κεντρική θέση και στην εβραϊκή θρησκεία.
Πριν από την ανεξαρτησία του 1948
Οι Εβραίοι ζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια στην περιοχή του σύγχρονου Ισραήλ και στην αρχαιότητα ήταν πλειονότητα μέχρις ότου εκδιώχθηκαν από τους Ρωμαίους και κατοίκησαν σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Οι Ρωμαίοι μετονόμασαν την χώρα από Ιουδαία σε Παλαιστίνη σύμφωνα με τον Ηρόδοτο. Η περιοχή κατακτήθηκε μεταγενέστερα από Βυζαντινούς (330-640 μ.Χ.), Άραβες (7ο αιώνα μ.Χ.), Σελτζούκους Τούρκους (1071 μ.Χ.), Σταυροφόρους Ευρωπαίους (1099 – 1187 μ.Χ.), Μαμελούκους Αιγύπτιους (περί το 1250 – 1516 μ.Χ.), Οθωμανούς (1516-1831), Αιγύπτιους (1831-1841) και πάλι από Οθωμανούς/Τούρκους (1841 – 1917).
Η Παλαιστίνη (τελευταία ονομασία της περιοχής από την εποχή των Ρωμαίων), ήταν βρετανικό προτεκτοράτο στο διάστημα 1920 – 1948. Δηλαδή η περιοχή της Παλαιστίνης παρέμεινε ως επί το πλείστον μουσουλμανική, με βάση την πλειονότητα των κατοίκων της από το 1270 μ.Χ. έως και τον 20ο αιώνα. Και αυτό γιατί οι Εβραίοι είχαν εκδιωχθεί και διασπαρθεί σε όλη την Γη.
