( ένα απόσπασμα από το 14ο ημερολόγιο της Γάζας )
Ακούω τη γιαγιά να μαλώνει έναν από τους γιους της. Ο γείτονας ζήτησε πόσιμο νερό και ο γιος της αρνήθηκε να του δώσει. Εκείνη επιμένει πως δεν έπρεπε να το κάνει αυτό. «Ο,τι προσφέρεις στους άλλους, θα επιστρέψει σε σένα. Μην ανησυχείς. Ήμασταν σε θέση να βρούμε πόσιμο νερό πριν, θα τα καταφέρουμε κι όταν τελειώσει. Πρέπει να βοηθάμε ο ένας τον άλλον στις δύσκολες στιγμές. Η γιαγιά είναι αγαπητή σε όλους, μεγάλους και μικρούς. Θαυμάζω τον τρόπο που προσπαθεί να διατηρήσει την ηρεμία της.
Κάθε φορά που ανοίγουμε την πόρτα του δωματίου, η μικρότερη γάτα προσπαθεί να δραπετεύσει. Τρέχουμε πίσω της να την πιάσουμε. Την καταλαβαίνω απόλυτα. Σχεδόν έναν μήνα έχει εγκλωβιστεί σ’ αυτό το μικρό δωμάτιο, μακριά από το σπίτι μας και διαισθάνεται το άγχος που βιώνουμε. Σήμερα ξέφυγε τρεις φορές. Ο μεγαλύτερος φόβος μας είναι πως θα δραπετεύσει και δεν θα μπορούμε να τη βρούμε.
Μετά την τρίτη φορά, η αδερφή μου μπήκε στο δωμάτιο κι άρχισε να κλαίει «Θέλω να πάω σπίτι μου. Θέλω λίγη ασφάλεια. Είναι πολλά αυτά που ζητάω; Δεν αντέχω άλλο». Μίλησε αρκετά και την άκουγα. Επρεπε να κάνω τη φωνή της λογικής. Της είπα ότι αυτή η κατάσταση θα διαρκέσει πολύ, ότι πρέπει να παραμείνουμε ψύχραιμες γιατί δεν θα βελτιωθούν σύντομα τα πράγματα.
Στο κινητό μου έχω μια φωνητική εφαρμογή. Μερικές φορές πατάω κατά λάθος ένα κουμπί, ενεργοποιείται και με ενθαρρύνει να την χρησιμοποιήσω. Σήμερα το μήνυμα έγραφε: «Δοκίμασε κάτι. Τραγούδησε ένα νανούρισμα». Ήμουν ξαπλωμένη και δε σταματούσα να το σκέφτομαι: Τραγούδησε ένα νανούρισμα. Άραγε ξέρει ο κόσμος ποιο «νανούρισμα» τραγουδιέται για τα παιδιά της Γάζας; Ξέρουν τι ήχους ακούν κάθε βράδυ;
Συνειδητοποιούν οι γονείς πως την ώρα που διαβάζουν στα παιδιά τους ιστορίες για να κοιμηθούν, κάποιοι άλλοι γονείς, σε ένα μέρος που λέγεται Γάζα, τα σφίγγουν στην καρδιά τους και προσεύχονται να μη συμβεί κάτι κακό;
Είμαι 35 χρονών και μου λείπει η μαμά μου. Θα ήθελα να μπορούσα να βάλω το πρόσωπο μου στα χέρια της και να την ακούω να μου τραγουδάει ένα νανούρισμα.
Ziad, a 35-year-old Palestinian, recounts another day in Gaza; inhumane overcrowding, a traditional remedy for poorly babies – and how price gouging makes a bad situation worse
www.theguardian.com
