Εμένα πάντως μου φαίνεται περίεργο να κράζουμε τους Παλαιστίνιους που είναι με τη Χαμάς και το εννοώ. Πόλεμο έχουν, εννοείται ότι θα είναι και με τον διάβολο ακόμα, αρκεί να πολεμάει για αυτούς. Αυτό είναι ένα υγιές Έθνος, που παλεύει μέχρι το τέλος. Όπως οι ηρωικές Σουλιώτισσες δεν παραδόθηκαν και έπεσαν από τον γκρεμό για να μην Τουρκέψουν
Σε αυτό έχεις δίκιο, εάν επέλεξαν να πολεμήσουν μέχρι τέλους σεβαστό και μπράβο τους, αλλά ούτε να τους λυπηθώ μπορώ ούτε να βοηθήσω έχω διάθεση.
Στην τελική ο λόγος που θέλω να νικήσει το Ισραήλ είναι ότι έχουν ένα κράτος βασισμένο στα δυτικά πρότυπα ζωής και είναι πιο κοντά σε αυτό που γνωρίζω.
Επίσης θεωρώ ότι το δικαίωμα του Ισραήλ στα εδάφη εκείνα είναι πιο legit από αυτό των Αράβων.
Ειλικρινά και τελείως σοβαρά, αυτός ο έρωτας που έχουν με τους λάθρο και το Ισλάμ πρέπει κάποια στιγμή να γίνει αντικείμενο μελέτης.
Θα σου πουν ότι στηρίζουν τον αδύναμο αλλά αυτό είναι μόνο η επιφάνεια.
Στην πραγματικότητα
-Νιώθουν ενοχές και κόμπλεξ για το ότι γεννήθηκαν εύποροι λευκοί με μόρφωση και όλες τις ανέσεις.
-Μεγαλωμένοι στην φούσκα τους νιώθουν την ψεύτικη ασφάλεια ότι το ισλάμ και οι λάθρο δεν θα επηρεάσουν ποτέ τους ίδιους.
Όπως ένα που μένει στην Κηφισιά δεν τον απασχολεί τι γίνεται στο Μενίδι πχ
-και least but not last...Εχουν το σύνδρομο της ανικανοποίητης γυναίκας...και εξηγώ!:
Μια γυναίκα που έχει για άντρα της έναν Γιωτά beta αδύναμο male που πίνει γάλα σόγιας, τον εξουσιάζει στο σπίτι και τον βλέπει να χειροκροτεί τα 12ρια της Eurovision αργά η γρήγορα θα ξενερώσει.
Χωρίς κάποια λογική αφορμή θα αρχίσει να γκρινιάζει να φωνάζει να τον μισεί και στο τέλος θα κοιτάξει άλλου και θα τον απατήσει.
Σε συλλογικό επίπεδο λοιπών στην δύση γίναμε τόσο τινγκα στο οιστρογόνο που για τους προοδευτικούς το ισλάμ και οι μαμελουκοι είναι η κρυφή τους φαντασίωση. Οι εξωτικοί βάρβαροι που θα δώσουν την λύση στα αδιέξοδα.