Όταν είχα πάει στο Σαλτσμπουργκ στην Αυστρία για διακοπές, φυσικά πήγα να δώ και το σπίτι του Μότσαρτ, που βαφτίστηκε ο Μότσαρτ, που καθόταν ο Μότσαρτ..κλπκλπ Από τις πολλές συζητήσεις και αναλύσεις μεταξύ φίλων και ξεναγών μάθαμε ότι ο μεγάλος αυτός συνθέτης κλασικής μουσικής όταν ζούσε παρόλο που ήταν παιδί θαύμα και παρόλο που γυρνούσε το τότε "πολιτισμένο" κόσμο παρουσιάζοντας τις συνθέσεις του....και πήρε την αναγνώριση από τους πολλούς..ωστόσο θάφτηκε σε ενα κοινοτάφιο....
Λίγο οξύμωρο να αναγνωρίζεσαι εν ζωή σαν καλλιτέχνης και να σε θάφουν φτωχικά μέσα σε ομαδικό τάφο.....
Μετά το θάνατο του και για πολλά πολλά χρόνια υπήρχε μια σίγαση..... αναγνωρίστηκε από τους μελλοντικούς συνθέτες και κριτικούς της κλασικής μουσικής και τράβηξε το δρόμο της μουσικής αθανασίας....
Μάλιστα κάποιος κριτικός της εποχής του Μότσαρτ είχε πει χαρακτηριστικά ότι το έργο του θα ξεχαστει..... μάλλον για αρχή είχε πέσει μέσα ...στη πορεία όμως τα λεγόμενα του διαψεύστηκαν.....
Η αναγνώριση ενός καλλιτέχνη δεν αποτελείται μόνο από τη λαικη αποδοχή, αλλά από ένα σύνολο πραγματων
πόσο ώριμο είναι το κοινό να τον αποδεχτεί
πόση διαφημιση έχει γίνει γύρω από το όνομα του
πόσοι κριτικοί μετέπειτα έχουν αποφασίσει να ασχοληθούν με το έργο του
πόσο μοναδικο και πρωτοπόρο είναι το έργο του
πόσο μοιραία ζωή είχε
και πάρα πολλοί άλλοι λόγοι
Τώρα έχουμε περάσει στην αντεπέρα όχθη.....στην υπερκατανάλωση του καλλιτέχνη Μότσαρτ σε κούπες Μότσαρτ σε σοκολατάκια Μότσαρτ σε κάθε είδους διαφημιστικό σποτ.....
Σχεδόν παντού σε όλο το κόσμο, γίνεται αυτό με τους αναγνωρισμένους καλλιτέχνες παρελθόντων ετών....
Θα ήθελα απο μια μεριά να μας κοιτούσαν και να τους ρωτούσαμε πως αισθάνονται γι αυτό;;;;;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.