τελικα η αναγκη του ανθρωπου να ορισει το αοριστο, εχει πολυ πλακα....
επι του θεματος, εχει αποδειχτει οτι ο ανθρωπος φτιαχνει το θεο που τον κανει να νιωθει καλα.
Δεν μπορω να πω, πως αντιλαμβανομαι τον θεο, μπορω ομως να σκεφτω πως αντιλαμβανονται οι ανθρωποι τον θεο
Επισης μια ακομα παραδοχη ειναι οτι ο θεος, ευθυνεται η δεν ευθυνεται με βαση οσα θελουν οι ανθρωποι να του χρεωσουν.
Ειτε εχει υλικη υποσταση ειτε οχι, η συζητηση περιστρεφεται απο ανθρωπους για ενα τριτο προσωπο (υπαρκτο η οχι οχι, αυλο η οχι)
χωρις βεβαια να ειναι ποτε δυνατον να υπαρξει κατι σαν συμπερασμα.
Εφτασα σε αυτες τις σκεψεις, μετα απο πολλα χρονια πορειας πανω στο ζητημα,
Αθεος εδω και πολλες δεκαετιες (απο τα 12 μου) στη αρχη ημουν επιθετικος απεναντι στους ενθεους.
Και οχι αδικα γιατι μου εβαζαν καθηκοντα που δεν μου ταιριαζαν.
Απο το να πηγαινω εκκλησια μεχρι να διαβαζω θρησκευτικα
Διαβαζα οτι ο κοσμος εγινε σε 7 ημερες και μετα διαβαζα φυσικη και λεω εδω καποιος μας δουλευει.....
Η ο ενας η ο αλλος, αποφασιστε να τελειωνουμε.
Στην συνεχεια με την παροδο των χρονων, καταλαβα οτι προκειται για μια εσωτερικη αναγκη του καθενος
και οτι ειναι ματαιο να προσπαθεις να συζητησεις με ενα ευλαβικα πιστο με την δικη μου βαση και αποψη.
Ειναι σαν να λες σε καποιον, γιατι εισαι θλιμμενος? ε ρε φιλε ειμαι τι να κανω?
Οποτε αν ανοιγεις μια συζητηση με καποιον, η βαση ειναι να δεχεσαι τις εσωτερικες του παραδοχες καταρχην
σου κανουν η οχι, και με βαση αυτο να δεις που μπορεις να φτασεις μια γονιμη συζητηση.
Στην τελικη, ο πιο μεγαλος μου καημος ειναι αν καποιος πιστευει στο θεο η οχι?
Μετα τι εχει σειρα? αν ειναι χορτοφαγος? αν ειναι αριστεροχειρας?
Γενικα ποτε δεν μου αρεσε η τμηματοποιηση του ανθρωπινου μυαλου την οποια την κανω κομματακια
και προσπαθω να την αναλυσω.....
Τουτεστιν δεν αντιλαμβανομαι κανενα θεο,
αλλα αν υπαρχει και το ξερο μου το κεφαλι φταιει που δεν βλεπει τιποτα....
να ναι καλα ο τυπος (η τυπισα για να μην ειμαστε σεξιστες...
) εκει που ειναι....
