Πολύπλοκη η απάντηση στο ερώτημα σου . Θα επιχειρήσω όμως έναν συλλογισμό.
Μπορεί κάποιος να μην λέει ψέματα όταν ζητάει χωρισμό αλλά απλά δεν μπορεί άλλο. Μπορεί να έχει κρούσει στο παρελθόν τον κώδωνα και να μην έδωσε ο άλλος σημασία . Μπορεί το συναίσθημα να έφθινε εκατέρωθεν αλλά εκείνος που έφυγε πρώτος ,να το αντιλήφθηκε και πρώτος. Μπορεί κάτι να μην του πηγαίνει καλά και ίδιος να μην μπορεί καν να το εκφράσει .Να μην ξέρει τι ακριβώς του συμβαίνει, αλλά να αισθάνεται την ανάγκη να αποδεσμευτεί. Εκεί υπάρχει συνήθως η τάση ενοχοποίησης του άλλου. Σε αυτήν την περίπτωση , εγώ δεν έχω να πω τίποτα . Αν θέλει να φύγε, ι κάποιο λόγο έχει και κανείς δεν κρατάει κανέναν αλυσοδεμένο. Αν έχω τις αντοχές και την υπομονή ή πιστεύω πως αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία , ίσως επιχειρούσα έναν διάλογο αργότερα . Δε σημαίνει ότι μένοντας μόνη , δε θα χτυπιόμουνα στο θρήνο. Η softex θα έκανε χρυσές δουλειές.Πάντως θα τον άφηνα να φύγει.
Στην περίπτωση όμως που λέει ψέματα και τα «δεν κάνω για σένα , δεν αντέχω άλλο» δεν είναι τίποτε άλλο παρά υπεκφυγές και πρόχειρες δικαιολογίες για να «πάει γι άλλα», τότε έχω να πω τα εξής :
Κάποτε ήθελα να γνωρίζω την Αλήθεια για όλα .Τους ήθελα όλους απέναντί μου ειλικρινείς. Ήμουν κι εγώ το ίδιο. Όμως με τα χρόνια κατάλαβα πως αυτό που βοήθησε να προχωρήσω μπροστά , ήταν το ότι δεν ήξερα την αλήθεια. Δεν μου έτυχε βέβαια να χωρίσω κάτω από τις συνθήκες που περιγράφεις, όμως η ωμή απαξίωση στο πρόσωπο και σε μια σχέση που έχει χτιστεί «με τόσο κόπο» θα μου προκαλούσε πολλαπλάσια θλίψη από τον ίδιο το χωρισμό. Γιατί θα είχε πια να κάνει με όλη την ύπαρξη μου συνολικά . Η Απόλυτη Αμφισβήτηση , Απόρριψη και Ακύρωση του ρόλου μου μέσα σε μια σχέση από αυτές που λέμε σοβαρές .
Όταν ο πρώην μου δεν μου αποκάλυψε χωρίζοντας, πως διατηρούσε παράλληλο δεσμό είχα γίνει τούρκα . Ενώ όλα τα σημάδια έδειχναν προς αυτή την κατεύθυνση εκείνος το αρνιόταν κατηγορηματικά . Πολύ αργότερα επιβεβαιώθηκα -με γεγονότα εννοώ . Ωστόσο περάσαμε νύχτες και νύχτες με τους φίλους σε διαβουλεύσεις με αναλύσεις και εικασίες που όλες οδηγούσαν στο ίδιο συμπέρασμα: Υπήρχε Άλλη! Αλλά ήταν απλά ένα συμπέρασμα . Δεν ήταν τίποτε βέβαιο. Σήμερα πιστεύω πως για τη δική μου ιδιοσυγκρασία , η απλή αυτή εικασία όσο παρέμεινε εικασία – χωρίς δηλαδή βεβαιότητα - έσωσε την κατάσταση και με κράτησε όρθια .Μην ξεχνάμε ότι από πλευράς μου υπήρχε συναίσθημα . Η εικασία δεν είναι ικανή να ρίξει την αυτοεκτίμηση μου στα τάρταρα . Υπάρχει πάντα η αμφιβολία . Όταν μετά από χρόνια οι ίδιοι οι φίλοι μου, μου εξομολογήθηκαν πως είχαν ανακουφιστεί με την απόφασή μου να χωρίσω επειδή γνώριζαν την παράλληλη σχέση , αλλά προτίμησαν να μην μου πουν τίποτε στον κρίσιμο χρόνο, αισθάνθηκα τεράστια ευγνωμοσύνη για τη σιωπή τους .Χάρη σ αυτή τη σιωπή είχα πάει μπροστά . Είχα αλλάξει κεφάλαιο .
Εξάλλου αν εκείνος μου το είχε πει ευθέως νομίζεις πως θα ήθελε και την απάντησή μου ; Εγώ πιστεύω ότι θα το έκανε μάλλον επειδή θα του είχα γίνει τσιμπούρι και θα ήθελε επιτέλους να με δει να στρέφω την πλάτη και να κατευθύνομαι γοργά – γοργά στην πόρτα. Τι θα μπορούσα να πω εγώ σε μια τόσο ωμή εξήγηση ή γιατί να θέλω να κερδίσω πίσω αυτόν τον άνθρωπο, που από νοοτροπία μπορεί στην επόμενη στροφή να επαναλάβει τα ίδια; Η σχέση πρέπει να σε γεμίζει χαρά . Έχουμε τόσα άλλα που μας απασχολούν καθημερινά. Η σχέση μας με τα σκαμπανεβάσματά της είναι το λιμάνι στην τρικυμία της καθημερινότητας . Είναι δυνατόν με κλονισμένη την εμπιστοσύνη να τη συνεχίσεις εκεί που τη σταμάτησε η ωμότητα του άλλου ; Αν μπορείς εσύ, δίνε ευκαιρίες . Εγώ δεν δύναμαι . Ό,τι κλονίζει την εμπιστοσύνη σε μια σχέση, συμβάλλει σημαντικά στην με αργό ρυθμό αποσύνθεση της . Μπορεί με τη συμπεριφορά μου να έδωσα τότε στον «καλό μου » την ευκαιρία να διαδίδει ψευδώς και βολικά ότι έφερα την ευθύνη για το χωρισμό αφού ήταν δική μου η απόφαση . Εγώ όμως γνώριζα ότι είχα δώσει όλα όσα είχα να δώσω (λίγα ή πολλά ) , αλλά είχε έρθει η ώρα να αποχωρήσω, αν ήθελα να διατηρήσω την αξιοπρέπεια μου.
Η επιθυμία του άλλου να χωρίσει είναι σεβαστή σε κάθε περίπτωση . Είτε φταίει πολύ, είτε λίγο ( πάντα φταίνε και οι δύο ) . Αναμενόμενος και ο πόνος που προκαλεί ένας χωρισμός, είτε ξέρεις την αληθινή αιτία, είτε όχι . Οι συζητήσεις , αναλύσεις , εικασίες , αυθαίρετα συμπεράσματα κλπ συναφή είναι αναπόφευκτά, αλλά και το μόνο φάρμακο στην επερχόμενη κατάθλιψη. Μέσα από τη συζήτηση καταπραΰνεται ο πόνος .Αν όμως στον κρίσιμο χρόνο του χωρισμού πληροφορηθείς αλήθειες όπως αυτές που ενδεικτικά αναφέρεις, είναι πολύ πιθανό αυτό να σου προκαλέσει μεγαλύτερο κακό από τον χωρισμό που στηρίζεται στα ψεύτικα επιχειρήματα που σου σέρβιρε ο άλλος .
Όταν συντρέχουν οι ενδεικτικά αναφερόμενες περιστάσεις ( υπάρχει άλλος –η , δε σε γουστάρω , δε σε θέλω , σε παρατάω , βαρέθηκα κλπ ), τα συμπτώματα στη συμπεριφορά του(-Της) συντρόφου σου έχουν προηγηθεί – αν μιλάμε για μακροχρόνια σχέση. Οι γυναίκες δε που είναι ανυπόμονες και όταν βρουν άλλον δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα , το φωνάζουν από μακριά .Αλλά και ο άντρας που δεν χαλάει την βόλεψή του εύκολα , και είναι ιδιαίτερα προσεκτικός , για να ξεστομίσει τέτοιες φράσεις , έχει εκδηλώσει προηγουμένως συμπεριφορά που λέει « φύγε ΤΩΡΑ !»(Βλ DR STRANGELOVE) . Τώρα εξαρτάται από τον άλλον αν «πιάνει» το μήνυμα .
Ένας χωρισμός μπορεί να είναι και ωφέλιμος αφού μας παρέχει την ευκαιρία να γίνουμε σοφότεροι . Αρκεί να μαθαίνουμε από τα παθήματά μας . Γι αυτό μετά από έναν χωρισμό, χρειάζεται περίοδος αυτοκριτικής πριν προχωρήσουμε στη επόμενη σχέση . Η αυτοκριτική δεν έχει να κάνει μόνο με την ανάληψη των ευθυνών για τα λεγόμενα «λάθη» στη σχέση . Πάντα θα υπάρχουν λάθη και από τις δύο πλευρές . «Μονός καυγάς δε γίνεται» .Όμως αν δύο άνθρωποι θέλουν πραγματικά να είναι μαζί , συγχωρούν τον άλλο και διορθώνονται οι ίδιοι .Με το χρόνο γίνονται «ρούχα μαζί που πλύθηκαν» . Από τη μικρή μου εμπειρία έχω να παρατηρήσω ότι κατά το πλύσιμο των χρωματιστών μεταξύ τους , οι προσμίξεις των χρωμάτων τροποποιούν ελαφρώς ή βαρέως την απόχρωση του καθενός , δεν αλλάζουν όμως και χρώμα! Και εκεί είναι που πρέπει να δώσουμε προσοχή. Ταίριαζαν ποτέ τα χρώματα μεταξύ τους, είτε σε αρμονία, είτε ακόμη και σε αντίθεση; Πλύνε μαζί κόκκινο με πράσινο να δεις τι αίσχος θα βγει. Χρώμα ανύπαρκτο !.Πλύνε άσπρο μαύρο , μια χαρά γκριζάκι. Πάει με όλα
Έτσι εκτιμώ πως, η αυτοκριτική θα πρέπει να εστιάζεται και στην εξ αρχής ενδεχομένως κακή ή – επί το επιεικέστερο- λάθος επιλογή . Ιδιαίτερα δε, όταν κοιτώντας πίσω στο παρελθόν μετά από μια δεύτερη ή ακόμη και τρίτη ερωτική αποτυχία, διαπιστώνουμε ότι στον ερωτικό τομέα, η ζωή μας επαναλαμβάνεται, θα πρέπει να αναρωτηθούμε: μήπως το μάτι μας πέφτει εκεί που δεν θα έπρεπε; Μήπως αναζητάμε το ένα και καλό , σε λάθος τόπο και χρόνο ή με λάθος μέσα; (Το πουλί το πιάνουμε στη στεριά με σφεντόνα ,το ψάρι το πιάνουμε στη θάλασσα με πετονιά . Πουλί στη θάλασσα με πετονιά μάλλον αδύνατο -άντε κανένα γλάρο και μάλιστα κόπανο . ) Αν λοιπόν μας συμβαίνει κάτι τέτοιο ( λάθη στις επιλογές ) , χρειαζόμαστε επειγόντως δουλίτσα με τον εαυτό μας. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να έρθουμε κοντά σε κάποιον άλλον , αν προηγουμένως δεν γνωρίσουμε και αγαπήσουμε ( όχι ως Νάρκισσοι ) τον εαυτό μας όπως αυτός πραγματικά είναι . Με τις αδυναμίες και τις χάρες , τα ελαττώματα και τα πλεονεκτήματα. Επειδή όμως πολύ λίγοι – για να μην πω κανείς μας δεν ακολουθεί τα βήματα αυτά πριν σχετιστεί , έβγαλε ο λαός την ρήση «αν έχεις τύχη διάβαινε και… ριζικό περπάτα !». Όλα στην τύχη και ό,τι τύχει . Δεν είναι και προς θάνατο!
Σχέση μετά το χωρισμό; Έκανα αρκετά γρήγορα, αλλά ήταν κάτι που δεν κράτησε πολύ . Αν και είναι άκρως θεραπευτικό , την πληρώνει ο νέος . Και είναι εύλογο. Βγάζεις τα απωθημένα σου στον άλλο που δε φταίει σε τίποτα .Και μπορεί, ενώ είναι κάτι εξελίξιμο , να το χάσεις επειδή είχες φάει κόλλημα με τον προηγούμενο. Για πέντε έξι μήνες δε βλέπεις μπροστά σου . Όσο πιο μεγάλη διάρκεια είχε η σχέση που διαλύθηκε, τόσο μεγαλύτερο διάστημα απαιτείται για να την ξεπεράσεις. Αν έχεις φάει και το στραπάτσο « έχω άλλη ή άλλο» και τα συναφή … ε, τότε δεν ξέρω …Φαντάζομαι ότι … Το μοναστήρι να ναι καλά . Εξαρτάται βέβαια και από το βάθος του συναισθήματος . Ένας ρηχός άνθρωπος με δυο μπύρες κι ένα καλαμπούρι είναι μια χαρά απ την άλλη μέρα . Άλλος δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του ( Εγώ για παράδειγμα είμαι ο «άλλος») .
Ωστόσο το μότο μου είναι: «Η Ζωή είναι σαν το καρδιογράφημα. Τεθλασμένη γραμμή με τα πάνω της και τα κάτω της . Αν τη δεις να γίνεται ευθεία … τότε έχεις πεθάνει, αλλά δεν σε ειδοποιήσανε . Αυτό που δεν πρέπει να χαμηλώνει ποτέ , είναι η αυτοεκτίμηση . Αυτή πρέπει να την κρατάμε ψηλά, σαν τον αιματοκρίτη.»
Τελικά δε βρίσκω πια τίποτα κακό στα κατά συνθήκη ψεύδη. Μη με περάσετε για καμιά μυθομανή , ή κόλακα , αλλά ζυγίζω τις αλήθειες πριν τις πω για να μην πληγώσουν . Και δε θέλω να τα ξέρω όλα . Δεν είμαι κουτσομπόλα !
Ελπίζω να μη βγήκα από το θέμα με τόση φλυαρία!
