Πώς πείθεις τους γονείς να δουν το προβλημα τους;

[Noisette]

Η ερώτηση είναι απλή.

Πώς πείθεις τους γονείς ή άτομα μεγάλης ηλικίας να δουν το σωματικό/ψυχικό πρόβλημα που έχουν(να το δεχτούν);;Πώς τους πείθεις να πάνε να το κοιτάξουν στον αρμόδιο γιατρό στην περίπτωση που δεν δίνουν δεκάρα για τον εαυτό τους;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[JellyFish]

Τους εξηγείς πως είναι σημαντικοί για σένα και πως θες να είναι καλά. Τους λες πως επειδή τους αγαπάς και θες να τους έχεις στη ζωή σου οφείλουν και αυτοί εφόσον ενδιαφέροντε για σένα να προσπαθούν να διατηρούν την υγεία τους σε καλή κατάσταση!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[volt]

Tους αρπάζεις απο τον γιακά με το ζόρι και τους πας...

ή κανονίζεις ιατρικό ραντεβού χωρίς να τους το πεις,
ή το κάνεις θέμα καθημερινά μέχρι να το καταλάβουν.

Το δεύτερο εξαρτάτε απο το πρόβλημα, μην πας να λύσεις ένα και αντί να το λύσεις δημιουργήσεις άλλο...

Δυστηχώς δεν υπάρχουν πολλά που μπορείς να κάνεις σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν έτσι μια κατάσταση,
θα πρέπει οι ίδιοι να το αποδεχτούν πρώτα και μετά να είσαι έτοιμη να προχωρήσεις σε ότι χρειαστεί.

Συμβουλέψου τον ίδιο τον γιατρό στην τελική.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Noisette]

θα πρέπει οι ίδιοι να το αποδεχτούν πρώτα και μετά να είσαι έτοιμη να προχωρήσεις σε ότι χρειαστεί.

Εδώ θα ήθελα να εστιάσει το θέμα. Στην περίπτωση που δεν μπορούν να αποδεχτούν την κατάσταση τους.


Αναμένω απαντήσεις.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[volt]

Εγώ θα σου πρότεινα να συμβουλευτείς τον ίδιο τον ειδικό...

Σίγουρα θα έχει δει πολλά και θα σε κατευθύνει κατάλληλα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mindcircus]

Και πως ξερεις οτι εχουν ''προβλημα''? Παραπονεθηκαν?
Μονο καποιος γιατρος θα μπορουσε να το κρινει κι ειναι αποκλειστικα δικο τους και αποφαση τους.
Δεν πειθει ενα παιδι τους γονεις. Ουτε τους κατευθυνει. Αλλα τους εκφραζει τον προβληματισμο του, αν ειναι βασιμος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Noisette]

Και πως ξερεις οτι εχουν ''προβλημα''? Παραπονεθηκαν?
Μονο καποιος ειδικος θα μπορουσε να το κρινει.

Μιλάμε με υποθέσεις. Και η υπόθεση που εθεσα ηταν για ατομα/γονεις που εχουν σωματικο/ψυχικο προβλημα...

Σε μια τετοια περιπτωση και το μεν και το δε διακρινονται και ας μην εισαι ειδικος.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mindcircus]

1. Tους αρπάζεις απο τον γιακά με το ζόρι και τους πας...

2. ή κανονίζεις ιατρικό ραντεβού χωρίς να τους το πεις,
3. ή το κάνεις θέμα καθημερινά μέχρι να το καταλάβουν.

1. Με ποιο δικαιωμα να πας καποιον καπου με το ζορι? Κι απο τον ''γιακα'' κιολας?
2. Με ποιο δικαιωμα ξαναρωτω.
3. Η γκρινια,η μουρμουρα και η πιεση ουδεποτε και σε καμια κατασταση δε φερουν επιθυμητα αποτελεσματα.
Για να αποδεχτει καποιος το προβλημα του ψυχικο/σωματικο/ο,τιδηποτε, αν εχει, πρεπει πρωτα να το βιωσει.
Οι υπολοιποι γυρω λειτουργουν υποστηρικτικα και διπλωματικα.

Μιλάμε με υποθέσεις. Και η υπόθεση που εθεσα ηταν για ατομα/γονεις που εχουν σωματικο/ψυχικο προβλημα...

Σε μια τετοια περιπτωση και το μεν και το δε διακρινονται και ας μην εισαι ειδικος.

Υποθετικα κι εγω θα ελεγα πως αν ποναει το ποδι μιας ''μαμας'' και ''φαινεται'', θα την κουρασει να ποναει και θα φωναξει εναν γιατρο η θα παει σε ενα γιατρο. Αν δε θελει να παει, θα μεινει να ποναει. Αν επιμεινει στο να ποναει θεωρωντας πως θα περασει, προφανως της αρεσει να ποναει.

Οταν υπαρχει προβλημα, πρωτα γινεται αντιληπτο στον ''ασθενη'' ας πουμε, κι επειτα στους αλλους.
Δε θεωρω τιθεται θεμα αποδοχης. Δηλαδη, αν οντως καποιος εχει ενα προβλημα ιατρικο εχει γινει πρωτιστως αντιληπτο σε εκεινον κι επειτα γινεται αντιληπτο και στους αλλους και δεν το φροντιζει, παιζουν αλλα σεναρια οποτε αρχιζει ενα αλλο θεμα. Αυτο της φοβιας, ενιοτε του φοβου του ατομου να αντιμετωπισει την κατασταση του. Και ξαναλεω, αν πραγματι υπαρχει προβλημα.

υσ. Πολλες φορες τα παιδια, εφηβοι (διοτι ενα παιδακι δε θα μπορουσε να ''δει'' κατι τετοιο) θες λογω ανησυχιας, λογω μεταβατικου σταδιου, αυτο της μετεφηβειας, ισως κι ενδομυχης ανησυχιας πως πλεον μεγαλωνουν και φευγουν κατα καποιο τροπο απο τη μαμα και τον μπαμπα, ανησυχουν τελικως χωρις να υπαρχει σοβαρος λογος. Τωρα, βεβαια ανοιγεις πολλη μεγαλη συζητηση και υποθετικα δε μπορω να κανω δουλεια.
Λογικα, κατι σκεφτηκες η καποια ιστορια σε προβληματισε και θα θελα να τη δω. Αν κρινεις πως δεν χρειαζεται, νομιζω τα παραπανω ισως σε καλυπτουν...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Isiliel]

Γνωρίζω μια τέτοια περίπτωση. Η μητέρα, άνω των 60, πάσχει από κάποιου είδους κατάθλιψη και αρνείται να δει τους γιατρούς, αλλά και να ακολουθήσει τη θεραπεία της. Κάθε τόσο πηγαίνει στο μπαλκόνι και απειλεί πως θα πηδήσει, ενώ την υπόλοιπη μέρα δεν θέλει να κάνει τίποτα περισσότερο από το να κάθεται σε μια καρέκλα και να κοιτάζει το κενό.

Τα μέλη της οικογένειάς της, δεν έχουν πλέον προσωπική ζωή (δύο κόρες 25,27) και ο εργαζόμενος πατέρας, αφού κάποιος πρέπει να είναι συνέχεια μαζί της και να την προσέχει.

Η μεγάλη της κόρη, από την οποία έμαθα και την ιστορία, έχει επωμισθεί όλο το βάρος της αρρώστιας της.

Με αυτό το "δικαίωμα" mind, πηγαίνεις έναν δικό σου άνθρωπο με το ζόρι στο γιατρό.
Με το δικαίωμα που σου δίνει η συμβίωση μαζί του που καταντάει αδύνατη.
Όταν ο μεγάλος άνθρωπος δεν μπορεί να φροντίσει τον εαυτό του, γίνεται σαν το μικρό παιδί που έχει ανάγκη από τη φροντίδα του γονιού του.

(διοτι ενα παιδακι δε θα μπορουσε να ''δει'' κατι τετοιο)

Δεν είμαι καθόλου σίγουρη γι' αυτό. Τα παιδιά βλέπουν και καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα από αυτά που συνήθως πιστεύουμε εμείς οι μεγαλύτεροι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mindcircus]

Δε διαφωνω πως δε διαισθανεται ενα παιδι. Διαισθανεται πολυ περισσοτερα απο εναν ενηλικα.
Εννοω πως δε ''βλεπει'' κι αναρωτιεται οπως η Μαρω, υπεθεσα λοιπον πως προκειται για ατομο στην ηλικια μου ας πουμε.
Παρολαυτα, οσο ζορι κι αν βαλεις, το μονο που πετυχαινει κανεις πιστευω ειναι μια κατασταση εκτος ελεγχου.
Ο ενας να πεισμωνει να μην παει κι ο αλλος να δυστυχει επιμενοντας. Αποτελεσμα?
Δε νομιζω να εχει. Κι αν εχει θαναι παροδικο.

Θελω να πω πως η πιεση σε τετοια θεματα δε φερει αποτελεσματα. Αντιθετως η διπλωματια φερει επιτυχιες. Διαισθανομαι πως τα παιδια που αναφερεις που δε βρισκουν λυση, δεν εχουν κανει σωστη δουλεια και δεν το χουν χειριστει καλα. Φυσικα και εισαι κοντα στους γονεις σε τετοιες περιπτωσεις αλλα γυρνας τη γη αναποδα για να βρεις τη φορμουλα. Υπαρχει.
Ολοι οι ανθρωποι εχουν τη φορμουλα τους. Προφανως και τα παιδια δεν μπορουν να αντιμετωπισουν μια μεγαλη γυναικα η οποια κυριολεκτικα τους κανει ο,τι θελει.

Γνωριζω περιπτωση κι εγω. Γυναικα στα 58 της με μανιοκαταθλιψη και κορες στην ηλικια μου. Τους εχει κανει ολους μπαλα. Κυριολεκτικα. Μενουν σπιτι να την προσεχουν μεχρι να παρει εκεινη την αποφαση να παει στον γιατρο. Ωραια και πες οτι την πανε. Μια δυο τρεις. Το χουν κανει. Τιποτα δε βγηκε. Καιρο τωρα. Τα χαπια της τα πεταει. Αν δεν το βιωσει κι αν δε θελει, δεν προκειται να αλλαξει. Αυτο που θα χει τωρα σημασια να πω ειναι πως αυτη η γυναικα εχει υπαρξει πολυ εγωιστρια και τελειομανης στη ζωη της. Σχετικα με την καταθλιψη που αναφερεις σα παραδειγμα, συνηθως πεφτουν θυματα της ανθρωποι τελειομανεις που αποζητουν τα πραματα να πηγαινουν οπως τα θελουν. Μολις τα χασουν πεφτουν σε καταθλιψη μη μπορωντας να το αντιμετωπισουν. Τα κληρονομικα dna ερχονται σε δευτερη μοιρα. Εχω γενικα ουου πολλες τετοιες ιστοριες να σας πω αλλα το συμπερασμα που βγαζω παντα ειναι αυτο. Πως οι γυρω λειτουργουν υποστηρικτικα κι αν θελουν πραγματι να βοηθησουν να φερθουν διπλωματικα. Τα υπολοιπα και τελικα το 90% ειναι αποφαση του ανθρωπου που χει το προβλημα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Neraida]

Το ατομο που πασχει απο ψυχικη ασθενεια, δεν προκειται να δει ποτε και να πεισθει πως εχει εκεινο προβλημα. Και η οποια κουβεντα στα πλαισια της λογικης και της διπλωματιας θα καταληξει λεγοντας σου οτι ειναι πολυ καλυτερα απο τον οποιονδηποτε αλλο.
Ο μονος τροπος ειναι να τον πας με το ζορι, οπως και μετα να δινεις την φαρμακευτικη αγωγη επισης με το ζορι.
Θα μου πεις, θα τον συρεις στο γιατρο και θα του ανοιγεις το στομα να παρει τα χαπια?! Ναι ειναι τραβηγμενο και σε αρκετες περιπτωσεις μη αποτελεσματικο.
Γνωριζω οικογενεια, που εφερε γιατρο σπιτι, διαγνωστηκε το προβλημα και εχουν αναγκαστει να της χορηγουν το φαρμακο μεσα στο χυμο, αναψυκτικο που πινει. Το καλο ειναι οτι βρηκαν τον ανθρωπο τους ξανα, να λειτουργει οπως παλια, να μη δημιουργει προβληματα, αλλα ειναι μεγαλο ρισκο να της αναφερουν οτι ηταν/ειναι αρρωστη και της δινουν φαρμακο, διοτι υπαρχει περιπτωση λογω εγωισμου και απεχθειας απεναντι ακομα και στα ηρεμιστικα χαπια να σταματησει την αγωγη και να μην μπορουν πλεον τα αλλα μελη ουτε κρυφα να της χορηγουν το φαρμακο. Ευτυχως που ειναι σε υγρη μορφη...
Το θεμα βεβαια ειναι, το μεχρι ποτε θα γινεται στα κρυφα. Καποια στιγμη τα παιδια της θα πρεπει να φυγουν απ το σπιτι να κανουν δικες τους οικογενειες. Ο πατερας ειναι μεγαλος σε ηλικια και η αρρωστη μητερα σχετικα μικρη...
Τελος παντων, για μενα αυτα ειναι δραματα, και οχι εαν εχω να παρω και αυτο το μηνα την κρεμα προσωπου μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[volt]

Εχω γενικα ουου πολλες τετοιες ιστοριες να σας πω αλλα το συμπερασμα που βγαζω παντα ειναι αυτο. Πως οι γυρω λειτουργουν υποστηρικτικα κι αν θελουν πραγματι να βοηθησουν να φερθουν διπλωματικα. Τα υπολοιπα και τελικα το 90% ειναι αποφαση του ανθρωπου που χει το προβλημα...

To να λειτουργείς υποστηρικτικά δεν αποδίδει πολλές φορές και αν αυτό που αναφέρεις για την διπλωματία δεν έχει αποτέλεσμα τότε επειδή είναι γονείς σου και τους αγαπάς και δεν θέλεις να τους αφήσεις να τα παρατήσουν έτσι απλά και η κατάσταση να χειροτερεύει όλο και πιο πολύ και να επιβαρύνει και την ίδια αναγκάζεσε να πάρεις πιο δραστικά μέτρα...

Λες η φίλη μας που άνοιξε το thread θα μας συμβουλεύτηκε πριν κάνει οτιδήποτε γιατί εμείς θα της δώσουμε την ΑΠΟΛΥΤΗ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ στο πρόβλημα της; Λες να μην το πάλεψε με όσους τρόπους μπορούσε;
Λες να απέδωσε η διπλωματία και τώρα απλά να κάθεται να το συζητά με δυο ή δέκα ανθρώπους ξένους στην τελική έτσι για την πλάκα της; Εγώ δεν το νομίζω...

Επειδή πολλοί απο μας έχουμε περάσει διάφορα καλό είναι να μην διαπλεκόμεθα μεταξύ μας, η φίλη μας άνοιξε το thread για να ακούσει μερικές απόψεις που ίσως να μην έχει σκεφτεί οπότε μην το μετατρέψετε σε διαξιφισμούς απόψεων.

Αν έχετε να πείτε κάτι που νομίζετε οτι θα βοηθήσει τότε πείτε το, για να βοηθήσουμε είμαστε εδώ...

Η δική μου τακτική "γιακάς" απέδωσε γιαυτό και το ανέφερα αλλά ήταν αρκετά χρονοβόρα γιαυτό και πρότεινα την επικοινωνία με τον ίδιο τον γιατρό, ίσως ο ειδικός να έχει αντιμετωπίσει ξανά παρόμοια προβλήματα κα να φέρει πιο ΓΡΗΓΟΡΑ και ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ αποτελέσματα...

Το ατομο που πασχει απο ψυχικη ασθενεια, δεν προκειται να δει ποτε και να πεισθει πως εχει εκεινο προβλημα. Και η οποια κουβεντα στα πλαισια της λογικης και της διπλωματιας θα καταληξει λεγοντας σου οτι ειναι πολυ καλυτερα απο τον οποιονδηποτε αλλο.

...και όπως είπε πιο πάνω η NERAIDA, τα ψυχολογικής φύσεως προβλήματα δύσκολα τα αποδέχονται όσοι τα έχουν και κατα συνέπεια δεν ψάχνουν για κάποια λύση αλλά με την κατάλληλη αγωγή θα αρχίσουν σιγά σιγά να βλέπουν διαφορά και εκεί θα αντιληφθούν οτι είχαν πρόβλημα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Noisette]

Οταν υπαρχει προβλημα, πρωτα γινεται αντιληπτο στον ''ασθενη'' ας πουμε, κι επειτα στους αλλους.

Αντιληπτό ναι. Απόδεκτό όχι απαραίτητα.

Με το δικαίωμα που σου δίνει η συμβίωση μαζί του που καταντάει αδύνατη.
Όταν ο μεγάλος άνθρωπος δεν μπορεί να φροντίσει τον εαυτό του, γίνεται σαν το μικρό παιδί που έχει ανάγκη από τη φροντίδα του γονιού του.

Εννοω πως δε ''βλεπει'' κι αναρωτιεται οπως η Μαρω, υπεθεσα λοιπον πως προκειται για ατομο στην ηλικια μου ας πουμε.

Μιλάμε για μεγάλο άνθρωπο πάνω από 50 χρονών...Δεν μιλάμε για άτομο στην ηλικία σου Μάιντ. Και ισχυει αυτό που είπε η Isiliel.

Το ατομο που πασχει απο ψυχικη ασθενεια, δεν προκειται να δει ποτε και να πεισθει πως εχει εκεινο προβλημα. Και η οποια κουβεντα στα πλαισια της λογικης και της διπλωματιας θα καταληξει λεγοντας σου οτι ειναι πολυ καλυτερα απο τον οποιονδηποτε αλλο.

Οπως τα λες. Μπορεί να ξερει την κατασταση του αλλά να σε πεισει με 1002 τροπους οτι ειναι καλα.

Επειδή πολλοί απο μας έχουμε περάσει διάφορα καλό είναι να μην διαπλεκόμεθα μεταξύ μας, η φίλη μας άνοιξε το thread για να ακούσει μερικές απόψεις που ίσως να μην έχει σκεφτεί οπότε μην το μετατρέψετε σε διαξιφισμούς απόψεων.

Τωρα, βεβαια ανοιγεις πολλη μεγαλη συζητηση και υποθετικα δε μπορω να κανω δουλεια.
Λογικα, κατι σκεφτηκες η καποια ιστορια σε προβληματισε και θα θελα να τη δω. Αν κρινεις πως δεν χρειαζεται, νομιζω τα παραπανω ισως σε καλυπτουν...

Μιλάμε για μία υποθετική κατάσταση. Αν ήθελα να πω για κάποια προσωπική ιστορία που με έχει προβληματίσει δεν θα ανοιγα το thread εδω αλλά στο "επι προσωπικου". Νομίζω πως όσα στοιχεία σας εχω δωσει ειναι αρκετα. Και απλά αναμένω τις απόψεις σας...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[underwater]

Αν δεν το βιωσει κι αν δε θελει, δεν προκειται να αλλαξει.

Τι εννοείς με το "αν δε το βιώσει" που αναφέρεις ξανά και ξανά; Θεωρείς ότι κάποιος άνθρωπος που δεν είναι πια λειτουργικός βρίσκεται σε κάποια ψευδαίσθηση και δεν κατανοεί το ότι η καθημερινότητά του, αν μη τι άλλο, έχει αλλάξει; Πού πρέπει να φτάσει δηλ. για να "βιώσει" το πρόβλημα, να μπει στο ψυχιατρείο; Το ότι πολλοί άνθρωποι έχουν άρνηση για αυτά που τους συμβαίνουν είναι γεγονός, αλλά ορισμένες φορές η ώθηση που θα πάρουν από τα δικά τους πρόσωπα μπορεί να τους βοηθήσει. Εν γένει θεωρώ απαράδεκτο να αφήσουμε τον δικό μας άνθρωπο να φτάσει στο απροχώρητο για να κάνει κάτι, αντίθετα οφείλουμε να τον βοηθήσουμε να κάνει την ζωή του όσο πιο αρμονική και λειτουργική μπορεί!

Το ατομο που πασχει απο ψυχικη ασθενεια, δεν προκειται να δει ποτε και να πεισθει πως εχει εκεινο προβλημα. Και η οποια κουβεντα στα πλαισια της λογικης και της διπλωματιας θα καταληξει λεγοντας σου οτι ειναι πολυ καλυτερα απο τον οποιονδηποτε αλλο.

Αυτό που λες ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις. Οι ψυχικές ασθένειες είναι τόσες πολλές και τα συμπτώματά τους τόσο διαφορετικά (και βέβαια ας μην ξεχνάμε τα ατομικά χαρακτηριστικά του κάθε ατόμου που το καθιστούν μοναδική προσωπικότητα), οπότε καλό είναι να μην βάζουμε ταμπελίτσες. Ψυχική ασθένεια δεν είναι μόνο εκείνη με τα ψυχωτικά στοιχεία (παραληρήματα, ψευδαισθήσεις) που στερεί στο άτομο ανά διαστήματα την επαφή με την πραγματικότητα. Υπάρχουν πολλές ασθένειες στις οποίες το άτομο καταλαβαίνει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει, δυσφορεί, αλλά το πιάνει αναβλητικότητα ή άρνηση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Neraida]

Αυτό που λες ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις. Οι ψυχικές ασθένειες είναι τόσες πολλές και τα συμπτώματά τους τόσο διαφορετικά (και βέβαια ας μην ξεχνάμε τα ατομικά χαρακτηριστικά του κάθε ατόμου που το καθιστούν μοναδική προσωπικότητα), οπότε καλό είναι να μην βάζουμε ταμπελίτσες. Ψυχική ασθένεια δεν είναι μόνο εκείνη με τα ψυχωτικά στοιχεία (παραληρήματα, ψευδαισθήσεις) που στερεί στο άτομο ανά διαστήματα την επαφή με την πραγματικότητα. Υπάρχουν πολλές ασθένειες στις οποίες το άτομο καταλαβαίνει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει, δυσφορεί, αλλά το πιάνει αναβλητικότητα ή άρνηση.

Το θεμα ειναι πως αντιμετωπιζει η οικογενεια αυτην την αρνηση...διοτι ακομα και η αναβλητικοτητα που αναφερεις ειναι τροπος εκφρασης της αρνησης.
Πως οριζεις το οτι "το ατομο καταλαβαινει οτι κατι περιεργο συμβαινει"? Σε ποιες ασθενειες ισχυει κατι τετοιο?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[underwater]

Το θεμα ειναι πως αντιμετωπιζει η οικογενεια αυτην την αρνηση...διοτι ακομα και η αναβλητικοτητα που αναφερεις ειναι τροπος εκφρασης της αρνησης.
Πως οριζεις το οτι "το ατομο καταλαβαινει οτι κατι περιεργο συμβαινει"? Σε ποιες ασθενειες ισχυει κατι τετοιο?

Εννοείται πως το πώς θα αντιμετωπίσει η οικογένεια την άρνηση είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Η αναβλητικότητα μπορεί να εκφράζει την γενικότερη άρνηση, αλλά πιθανώς να έχει και τη μορφή σκέψεων του στυλ "να δω πώς θα πάει", "θα μπορέσω να το καταπολεμήσω μόνος/η" κι άλλων παρόμοιων.

Όσον αφορά το ότι το άτομο καταλαβαίνει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει, υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα. Ας πούμε στην ιδιο-ψυχαναγκαστική διαταραχή. Είναι αυτό το κλασσικό που το άτομο αισθάνεται ότι πρέπει να κάνει κάποια ιεροτελεστία για να μην συμβεί κάτι άλλο (ας πούμε "πρέπει να πάω στη δουλειά από τον τάδε δρόμο, αλλιώς θα με απολύσουν" ή "κάθε φορά που φεύγω από το σπίτι πρέπει να ανοιγοκλείσω 20 φορές το φως, αλλιώς θα πεθάνει κάποιο μέλος της οικογένειάς μου"). Συνήθως, όσο το άτομο δεν ακολουθεί κάποια θεραπεία, οι ψυχαναγκασμοί αυξάνονται, η ώρα που σπαταλά για αυτούς πολλάπλασιάζεται, η λειτουργικότητα της ζωής του μειώνεται. Συνήθως τα άτομα αυτά καταλαβαίνουν ότι αυτό που συμβαίνει είναι παράλογο, αλλά αφενός δεν το ελέγχουν, αφετέρου για ποικίλους λόγους η στάση τους είναι ιδιαίτερα αναβλητική, ως το σημείο που η ζωή τους γίνεται κόλαση.

Αν τους κάνεις κάποια νύξη για την συμπεριφορά τους, είτε το αρνηθούν είτε όχι, μέσα τους ξέρουν ότι κάτι παράξενο, ιδιόρρυθμο συμβαίνει (εντάξει, εξαιρέσεις υπάρχουν για όλα, μιλάω για το τι συμβαίνει συνήθως). Για τέτοιες περιπτώσεις και τέτοιου είδους ασθένειες μίλαγα κατά βάση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mindcircus]

Επειδή πολλοί απο μας έχουμε περάσει διάφορα καλό είναι να μην διαπλεκόμεθα μεταξύ μας, η φίλη μας άνοιξε το thread για να ακούσει μερικές απόψεις που ίσως να μην έχει σκεφτεί οπότε μην το μετατρέψετε σε διαξιφισμούς απόψεων.

Αν έχετε να πείτε κάτι που νομίζετε οτι θα βοηθήσει τότε πείτε το, για να βοηθήσουμε είμαστε εδώ...

Ποιος διαπληκτιζεται καλε? Α λες για το υφος μου? Α ναι οταν πορωνομαι με ενα θεμα ετσι κανω
Με το Μαρουλι ειμαστε e-friends.
Εγω ειπα τι νομιζω, εδωσα μια αλλη ιδεα απαυτη της πιεσης στην οποια ολοι αν δε κανω λαθος συμφωνησατε.
Ειλικρινα, στεναχωριεμαι και τα παιρνω με αυτες τις καταστασεις, δεν τις ευχομαι ουτε στον χειροτερο εχθρο μου.
Εχω γονεις παλικαρια που δε μου δημιουργουν τετοια προβληματα και εγω με τη σειρα μου θα φροντισω να μην αναστατωσω ποτε τα δικα μου παιδια με πεισματα. Δεν εχουν ολοι οι ανθρωποι τη δυναμη να βγαλουν τη δυναμη τους, το δεχομαι. Την εχουν ομως μεσα τους. Αν εντοπισω πχ να χω κατι θα μαι η πρωτη που θα το φροντισω κι αυτο γιατι ειμαι υπολογη απεναντι στα παιδια μου και δνε εχω κανενα δικαιωμα να τους στερω την ευτυχια τους. Η φιλη μου περναει φοβερο λουκι και κανει οσα ειπε η Νεραιδα παραπανω. Ε τιποτα δε βγαινει. Εδω και παρα πολυ καιρο, μη σου πω χρονο και βαλε. Εγω ξερεις τι πιστευω? Η γυναικα δε θελει απλως.. οχι δε θελει να γινει καλα.

Αντιληπτό ναι. Απόδεκτό όχι απαραίτητα.

Το ειπα αυτο προηγουμενως. Φοβος ειναι κι αρνηση να το φροντισουν.

Τι εννοείς με το "αν δε το βιώσει" που αναφέρεις ξανά και ξανά; Θεωρείς ότι κάποιος άνθρωπος που δεν είναι πια λειτουργικός βρίσκεται σε κάποια ψευδαίσθηση και δεν κατανοεί το ότι η καθημερινότητά του, αν μη τι άλλο, έχει αλλάξει; Πού πρέπει να φτάσει δηλ. για να "βιώσει" το πρόβλημα, να μπει στο ψυχιατρείο;

Οχι βεβαια!!! Να καταλαβει πως δημιουργει προβλημα και στους ανθρωπους τους και πως δεν εχει κανενα δικαιωμα να μη θελει να ζει (οχι βιολογικα). Να βιωσει, νιωσει τον πονο που προκαλει σ εκεινον και στους γυρω του.
Ας μιλησει το παιδι με ψυχολογο-ψυχιατρο, να βρει τροπο να τον παρακινησει για να γινει καλα.
Κατα δευτερον θεωρω πως τα φαρμακα λειτουργουν ανασταλτικα, δε λυνουν το προβλημα. Δεν υπαρχει χαπι που θα σε κανει ευτυχισμενο και θα σου διωξει την καταθλιψη.
Αλλη μια περιπτωση - ο ανθρωπος δεν ηθελε να ζησει. Δεν ηθελε να παιρνει τα φαρμακα του και μπαινοβγαινε σε κλινικες.
Απεβιωσε. Δεν ηθελε να ζησει. Δεν ηθελε. Γιαυτο επιμενω πως ο,τι και να κανεις σε τετοιες καταστασεις, το κανεις υποστηρικτικα, ειτε με το ζορι ειτε χωρις ζορι. Μπορει νασαι ενα κινητρο αλλα οχι η λυση. Η λυση ειναι ο εαυτος! Κι οχι μονο σε θεματα ιατρικα οπως αυτα της καταθλιψης, ακομα και σε αλλα ψυχολογικα και μη(εξαρτησεις, αρνηση να αγαπας τον εαυτο σου, αρνηση να δεχτεις μια ασθενεια σου - καρκινο πχ, ενα προβλημα σου ακομα και για τα πιο μικρα καθημερινα)

υσ. Οταν εχω γριπη και σερνομαι, η μητερα μου ερχεται να με φροντιζει με πολλη στοργη. Λειτουργω πολυ υποσυνειδητα. Γινομαι πολυ γρηγορα καλα για να μη φορτωνομαι. Και το κινητρο μου ειναι ''να γινω καλα ναμαστε ολοι καλα''.


Ελπιζω να καταλαβαινετε τι θελω να πω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Neraida]

Αν τους κάνεις κάποια νύξη για την συμπεριφορά τους, είτε το αρνηθούν είτε όχι, μέσα τους ξέρουν ότι κάτι παράξενο, ιδιόρρυθμο συμβαίνει (εντάξει, εξαιρέσεις υπάρχουν για όλα, μιλάω για το τι συμβαίνει συνήθως). Για τέτοιες περιπτώσεις και τέτοιου είδους ασθένειες μίλαγα κατά βάση.

Α οκ...γιατι εγω ειχα στο μυαλο μου πολυ πιο περιπλοκες και δυσκολες καταστασεις...
Εν προκειμενω δε διαφωνω...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[volt]

Ποιος διαπληκτιζεται καλε? Α λες για το υφος μου? Α ναι οταν πορωνομαι με ενα θεμα ετσι κανω
Με το Μαρουλι ειμαστε e-friends.
Εγω ειπα τι νομιζω, εδωσα μια αλλη ιδεα απαυτη της πιεσης στην οποια ολοι αν δε κανω λαθος συμφωνησατε.
Ειλικρινα, στεναχωριεμαι και τα παιρνω με αυτες τις καταστασεις, δεν τις ευχομαι ουτε στον χειροτερο εχθρο μου.
Εχω γονεις παλικαρια που δε μου δημιουργουν τετοια προβληματα και εγω με τη σειρα μου θα φροντισω να μην αναστατωσω ποτε τα δικα μου παιδια με πεισματα. Δεν εχουν ολοι οι ανθρωποι τη δυναμη να βγαλουν τη δυναμη τους, το δεχομαι. Την εχουν ομως μεσα τους. Αν εντοπισω πχ να χω κατι θα μαι η πρωτη που θα το φροντισω κι αυτο γιατι ειμαι υπολογη απεναντι στα παιδια μου και δνε εχω κανενα δικαιωμα να τους στερω την ευτυχια τους. Η φιλη μου περναει φοβερο λουκι και κανει οσα ειπε η Νεραιδα παραπανω. Ε τιποτα δε βγαινει. Εδω και παρα πολυ καιρο, μη σου πω χρονο και βαλε. Εγω ξερεις τι πιστευω? Η γυναικα δε θελει απλως.. οχι δε θελει να γινει καλα.

Γενικά το λέω βρε ψυχή, να μην μπουμε στην φάση του διαλόγου και των αντιπαραθέσεων πολύ απλά γιατί ζητά απόψεις για ένα "άλφα" υποθετικό θέμα και όλοι θα πρέπει να πουμε την άποψη μας και μετά θα κρίνει η ίδια σύμφωνα με την δική της κατάσταση και θα πράξει ανάλογα...

Με το να κρίνει ο ένας την άποψη του άλλου (έστω και με αυτή την πόρωση ) δεν βοηθάει σε κάτι...

Εσύ έχεις ζήσει κάποια πράγματα που σε έχουν διαμορφώσει σαν άτομο, κάποιος άλλος έχει ζήσει κάτι άλλο που τον διαφοροποιεί σε σχέση με σένα αλλά εγώ δεν κρίνω την δική σου άποψη αν είναι σωστή ή λάθος, απλά με βάση το υποθετικό πρόβλημα που αναφέρει η Μάρω είπα την δική μου πλευρά που δεν είναι καθόλου υποθετική και χαίρομαι που στάθηκα σε κάποιους δικούς μου όταν είχαν ανάγκη μια συγκεκριμένη φροντίδα.

Δεν υπαρχει χαπι που θα σε κανει ευτυχισμενο και θα σου διωξει την καταθλιψη.

Και όμως υπάρχει, ο άνθρωπος σε ένα μεγάλο σημείο της βιολογικής του υπόστασης είναι μόνο χημεία αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν θέλω να επεκταθώ γιατί θα ξεφύγουμε...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mindcircus]

Ε δεν εκρινα. Απλως διαφωνησα με αυτο που προτεινες.
Ε κουβεντα κανουμε για.

Γιατι να μην μπουμε στη φαση του διαλογου?
Διαλογος δεν ειναι το φορουμ? Τι ειναι μπλογκ?

σορυ αλλα διαφωνω και σε αυτο.

(μη βγουμε οφ πλιζ...)


edit στη διορθωση σου - σε ενθαρρυνω να επεκταθεις, γιατι θα μενδιεφερε να δω αυτο που λες(κι αλλους επισης) κι απο που προερχεται και μην ανησυχεις για το οφ, θα γινει νεο θεμα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.