Η ουδετερότητα ποτέ δεν ήταν δυνατή. Ήδη πριν υπάρξουμε, έπρεπε να υποταχθούμε στους όρους των Δυνάμεων, να συμμαχήσουμε δλδ μαζί τους. Όταν τους πείσαμε πως θα ήμασταν καλό προτεκτοράτο, αποφάσισαν να μας δανείσουν και να μας εξασφαλίσουν «ανεξαρτησία». Αργότερα, λόγω της γεωστρατηγικής μας θεσης, ήταν αδύνατο να μείνουμε ουδέτεροι. Ο Ζοννάρ κατέστρεψε την Αθήνα το 1917 που τολμήσαμε να επιδιώξουμε την ουδετερότητα.
Η Ουκρανία πάλι έχει καίρια θέση γεωγραφικά, τόσο για την άμυνα της Ρωσίας(η τεράστια πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης είναι τεράστιος κίνδυνος για τη Μόσχα, η οποία εύλογα θέλει να πάει τα σύνορά της όσο πιο δυτικά γίνεται) όσο και για τη μεταφορά ενέργειας μέσω των αγωγών.
Το ενδιαφέρον με τις Δυνάμεις είναι ότι εκδηλώνουν την πλέον ηθικολογικά ανόθευτη μορφή της βούλησης για δύναμη, που θα την ονόμαζα οριακά νόμο της φύσης. Η δύναμη επιτάσσει απροϋπόθετα και κατηγορικά. Ο αδύναμος ή θα υποταχθεί ή θα αφανιστεί. Είναι η μόνη ιστορική αλήθεια.
Καλώς ή κακώς, και η Ουκρανία και η Ελλάδα θα είναι ο δορυφόρος κάποιου, αλλιώς πολύ απλά, με αμείλικτη δαρβινική λογική, θα αφανιστούν. Το ζήτημα δεν επιδέχεται ηθικολογίες και θεωρητικές δεοντοκρατικές μπαρούφες, it is what it is.