Το θέμα δεν είναι αν ο Μπογιόπουλος λέει ψέμματα ή όχι αλλά το ότι η φωτογραφία μιλάει από μόνη της. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Η πολεμική προπαγάνδα ήταν πάντα παρούσα ιστορικά και η δύναμη της μεγάλη. Στη Συρία είχε γίνει viral μια εικόνα με ένα παιδάκι ανάμεσα σε δύο τάφους που έλεγαν ότι ήταν οι γονείς του. Στη πραγματικότητα η φωτογραφία είχε τραβηχτεί στη Σαουδική Αραβία και το παιδάκι ήταν ανηψιός του φωτογράφου και οι τάφοι δεν ήταν των γονιών του. Η δύναμη όμως ήταν μεγάλη.
Ομοίως και παλαιόθεν. Τότε που μια γυναίκα ( και καλά νοσηλεύτρια στο Κουβέιτ που έγινε τάχα μου μάρτυρας των χημικών και της γενοκτονίας των Ιρακινών του Σαντάμ Χουσσεΐν σε βάρος του Κουβέιτ ) έβγαινε στο Κογκρέσσο των Ηνωμένων Πολιτειών και έκλαιγε για αυτά που είδε και καλά και έγινε viral παγκοσμίως και τότε εισέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο Ιράκ. Μετέπειτα απεδείχθη ότι η γυνή αυτή ήταν κόρη ενός Σαουδάραβα πρέσβη των ΗΠΑ και δεν πάτησε ποτέ στο Κουβέιτ αλλά τη δουλειά την έκανε. Όπως δεν υπήρξε ποτέ γενοκτονία στο Ιράκ ή στη Γιουγκοσλαβία έτσι και πολλά από αυτά τα εγκλήματα που βλέπουμε στη Bucha και γενικά είναι για να κρατάμε μικρό καλάθι.
Η ιστορία, διδάσκει.